ทำความเข้าใจยูเรเนียมจากยูรานิไนต์ — ธาตุที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง

ยูเรเนียม (U, เลขอะตอม 92) เป็นธาตุที่หนักที่สุดที่พบในธรรมชาติในปริมาณที่มีนัยสำคัญ และเป็นธาตุที่เปิดยุคนิวเคลียร์ Martin Heinrich Klaproth ซึ่งเป็นนักเคมีคนเดียวกับที่ตั้งชื่อไทเทเนียม ค้นพบยูเรเนียมในปี ค.ศ. 1789 โดยการวิเคราะห์พิตช์เบลนด์ (ยูรานิไนต์, UO₂) จากเหมืองเงิน Joachimsthal ในโบฮีเมีย เขาตั้งชื่อธาตุนี้ตามดาวยูเรนัส ซึ่งเพิ่งถูกค้นพบโดย William Herschel เพียงแปดปีก่อนหน้านั้น

เป็นเวลากว่าหนึ่งศตวรรษหลังการค้นพบ ยูเรเนียมเป็นเพียงสิ่งแปลกประหลาดทางเคมีที่ไม่มีประโยชน์เชิงปฏิบัติ นอกจากใช้ให้แก้วและเซรามิกมีสีเหลืองอมเขียวเรืองแสงสดใส ทุกอย่างเปลี่ยนไปในปี ค.ศ. 1896 เมื่อ Henri Becquerel พบว่าเกลือยูเรเนียมปล่อยรังสีทะลุทะลวงออกมาเองโดยธรรมชาติ ซึ่งเป็นการค้นพบกัมมันตภาพรังสี การค้นพบนี้นำไปสู่การแยกเรเดียมและพอโลเนียมจากแร่ยูเรเนียมของ Marie และ Pierre Curie การค้นพบนิวเคลียสของอะตอมของ Rutherford และในที่สุดคือปฏิกิริยาฟิชชันนิวเคลียร์ (Hahn และ Strassmann, 1938) และระเบิดปรมาณู

ยูรานิไนต์ (UO₂, ยูเรเนียมไดออกไซด์) เป็นแร่ยูเรเนียมหลัก มียูเรเนียมสูงถึง 88.1% ตามมวล พบในเส้นแร่ที่เกิดจากน้ำร้อนใต้พิภพ หินแกรนิตเพกมาไทต์ และแหล่งตะกอน (ยูเรเนียมในหินทรายที่ถูกกักเก็บ) ยูรานิไนต์มีกัมมันตภาพรังสีและต้องจัดการด้วยความระมัดระวังที่เหมาะสม

EXTREME HAZARD — RADIOACTIVE AND TOXIC: ยูเรเนียมเป็นทั้งสารพิษทางเคมี (โลหะหนัก ทำลายไต) และอันตรายจากกัมมันตภาพรังสี ยูรานิไนต์ปล่อยอนุภาคแอลฟา อนุภาคเบตา และรังสีแกมมาจากยูเรเนียมและสายการสลายตัวของมัน (เรเดียม แก๊สเรดอน พอโลเนียม) การจัดการยูรานิไนต์ต้องมีการตรวจวัดรังสี อุปกรณ์ป้องกันระบบทางเดินหายใจ (เพื่อป้องกันการสูดดมแก๊สเรดอนและฝุ่นยูเรเนียม) และปฏิบัติตามกฎระเบียบวัสดุนิวเคลียร์ในเขตอำนาจของคุณ พิมพ์เขียวนี้มีไว้เพื่อการศึกษาเท่านั้น ห้ามพยายามสกัดยูเรเนียม