Haldane'in Dekompresyon Tabloları

Mekanizmanın tamamı bir şişe maden suyunda görülebilir ve benzetme oldukça yakındır; tek sınırı sonda belirtilmiştir.

1. Kapalı bir gazlı su şişesi alın ve inceleyin: berrak sıvı, kabarcık yok, gaz basınçla çözelti içinde tutuluyor.
2. Yavaşça açın ve sıvının her yerinde kabarcıkların oluşmasını izleyin.
3. Yeniden kapatın, çalkalayın ve hızla açın: gazını ne kadar daha şiddetli bıraktığına dikkat edin.
4. Şimdi ikinci bir şişeyi yavaşça, aşamalar halinde açın ve her boşaltma arasında kapağı kapatın.

Gaz, basınç onu orada tuttuğu sürece çözünmüş kalır ve basınç düştüğünde çözeltiden ayrılır; ne kadar hızlı ayrılacağı da basıncı ne kadar hızlı düşürdüğünüze bağlıdır. Aşamalı boşaltma ani olandan çok daha az köpük yapar.

Bu son gözlem, dekompresyon uygulamasının TA KENDİSİDİR. Dalgıç şişedir, azot içindeki gazdır, yukarı çıkmak da kapağı açmaktır.

Vurgunun tedavisi, hastalığın tersine çevrilmesidir ve nedenini görmeye değer.

1. İçinde kabarcıklanmaya başlamış, kapalı gazlı bir sıvı bulunan sağlam ve şeffaf bir basınç kabı alın.
2. Dış basıncı bir kompresörle yükseltin ve kabarcıkları izleyin.
3. Basıncı tutun, sonra yavaşça, aşamalar halinde bırakın.

Basıncı yükseltmek kabarcıkları küçültür ve yeniden çözer; yavaşça bırakmak ise gazın onları yeniden oluşturmadan çıkmasını sağlar. Bir basınç odasının vurgun yemiş dalgıca yaptığı tam olarak budur: onu yeniden basınç altına almak, kabarcıkları çözmek, sonra gazın yeniden kabarcık oluşturmak yerine akciğerlerden çıkacağı kadar yavaş bir programla yukarı almak.

Tedavi sırasında oksijen verilir, çünkü aynı anda iki iş görür: solunan karışımdaki azotun yerini alarak dokudan dışarı doğru eğimi dikleştirir ve kabarcıkların kandan yoksun bıraktığı dokulara ulaşan oksijeni artırır.

Derinliğin bir dalgıca yaptığı tek şey dekompresyon değildir ve diğer iki sınır uyarı vermeden gelir.

1. 30, 40 ve 60 m'de azotun kısmi basıncını hesaplayın.
2. Aynı derinliklerde hava solurken oksijenin kısmi basıncını hesaplayın.
3. Her birinin kabul görmüş sınırını nerede aştığını işaretleyin.

Azot narkozu yaklaşık 30 m'den itibaren fark edilir hale gelir ve derinlikle kötüleşir; bu bir anestezik etkidir ve tehlikesi, bozulmuş muhakemenin kendini değerlendirememesidir. Dalgıçlar, akılsızca bir şey yaparken sahte bir iyi olma hissi anlatır.

Oksijen için kabul görmüş çalışma sınırı 1,4 bar kısmi basınçtır (dekompresyon durakları için en fazla 1,6 bar); havada 1,4 bara yaklaşık 57 m'de ulaşılır ve oksijen zehirlenmesinin ilk belirtisi bir kasılma nöbeti olabilir. Ağızda ağızlıkla su altında geçirilen bir nöbet, ne kadar gaz kalmış olursa olsun genellikle ölümcüldür.

İkisi de programı değil karışımı değiştirerek çözülür: helyum, narkozu azaltmak için azotun yerini alır ve derin çalışmalarda oksijen oranı, kısmi basıncı katlanılabilir kalsın diye DÜŞÜRÜLÜR. Çok derin dalışlar için bir trimiks yüzeyde hipoksik olabilir: sizi teknede hayatta tutmaz ve ancak derinlikte solunabilir hale gelir.