شکل‌دهی یک گلدان شیشه‌ای تشکیل‌شده بر اساس هسته — قدیم‌ترین تکنیک کار با شیشه

هسته یک فرم موقت است که دور آن ظرف شیشه‌ای ساخته می‌شود — پس از سرد شدن شیشه باید حذف شود، بنابراین از مخلوطی ساخته شده است که به آسانی ریزش می‌پذیرد. خاک رس را با گوبره حیوانی و نی یا چمن خردشده در اجزای تقریباً برابر بر اساس حجم مخلوط کنید. گوبره ماده آلی را فراهم می‌کند که در حین گرم شدن می‌سوزد، هسته را متخلخل و بعداً آسان برای تراشیدن می‌سازد. نی در حین شکل‌دهی مقاومت ساختاری را افزایش می‌دهد.

شیشه‌های مصری و بین‌النهری باستان از فرمول سودا-آهک استفاده کردند: تقریباً 70% شن سیلیکاتی (کوارتز له‌شده)، 15% سودا (نطرون از بستر دریاچه‌های خشک یا خاکستر گیاهی)، و 15% آهک (سنگ آهکی له‌شده یا صدف‌های خرد شده). سودا نقطه ذوب سیلیکا را از بیش از 1700 درجه سلسیوس به تقریباً 1050-1100 درجه سلسیوس کاهش می‌دهد.

بوته‌های پر شده را در کوره حرارتی با ذغال سنگ قرار دهید و دمای آن را به تقریباً 1050-1100 درجه سلسیوس افزایش دهید. این نیاز به عملیات مداوم دمنده برای 4-6 ساعت دارد زیرا مخلوط خام به آهستگی به شیشه ذوب شده تبدیل می‌شود. ذوب از چند مرحله می‌گذرد: ابتدا سودا جریان و کف، سپس مخلوط روشن می‌شود هنگامی که حباب‌های گاز محصور به سطح می‌رسند، و بالاخره یک مایع صاف و چسبناک می‌شود.

هسته خاکی را در دهانه کوره تا زمانی که سرخ داغ درخشان شود گرم کنید — هسته‌های سرد باعث شکستن شیشه در تماس می‌شوند. یک میله فلزی را در بوته‌ای از شیشه به رنگ بدن غوطه‌ور کنید و مقدار کمی شیشه ذوب شده را جمع کنید. میله هسته را به صورت افقی نگه دارید، شیشه‌ای جمع‌آوری شده را در یک مارپیچ محکم دور هسته بکشید، از پایه شروع کنید و به سمت بالا کار کنید.

در حالی‌که شیشه کشیده شده هنوز داغ و انعطاف‌پذیر است، ظرف را روی یک صفحه سنگی تخت ('marver') بغلتانید تا سطح دندانه‌دار را به دیوار یکنواخت صاف کنید. اصطلاح 'marvering' از این تکنیک باستانی ناشی می‌شود و امروزه نیز توسط شیشه‌گران استفاده می‌شود. با ملایمت فشار دهید و یکنواخت بغلتانید — فشار بیش از حد شکل را تغییر می‌دهد؛ خیلی کم سوختگی‌های کشیده شده را قابل مشاهده می‌گذارد.

ویژگی بارز ظروف تشکیل‌شده بر اساس هسته الگوهای تزیینی فوق‌العاده‌ای آن است. در حالی‌که شیشه بدن هنوز داغ است، رنگ متضاد شیشه ذوب شده را بر روی یک میله فلزی نازک جمع کنید و آن را در خطوط نازک دور ظرف بکشید — نوارهای افقی، زگزاگ یا حلزونی. الگوی مصری کلاسیکی از نوارهای زرد و سفید کدر بر روی یک بدن آبی تیره استفاده می‌کند.

با جمع‌آوری شیشه اضافی و کشاندن آن دور دهانه بالایی، لبه ظرف را شکل دهید، یک لب باز شده را بسازید. در حالی‌که شیشه لبه هنوز داغ است، از یک ابزار فلزی تخت برای فشار دادن و شکل‌دهی یک لبه صاف و کمی به بیرون باز شده استفاده کنید. لبه باید صاف باشد — ظروف عطر باستانی برای ریختن کنترل شده به یک لبه تمیز نیاز داشتند.

ظرف مکمل (همچنان بر روی میله فلزی آن) را در کوره قرار دهید و دما را به آهستگی در طول 4-6 ساعت کاهش دهید. این فرایند بازپخت تنش‌های درونی را در شیشه کاهش می‌دهد که در غیر این صورت در هنگام سرد شدن شکاف ایجاد می‌کند. کارگران باستانی به سادگی ظرف را به مرور زمان دورتر از دهانه کوره حرکت می‌دادند، سپس آن را در خاکستر گرم تا شب سرد کنند.