ساخت قلم خوشنویسی نی (قلم) — قدیمی‌ترین ابزار نوشتاری

یک قطعه مستقیم از نی خشک شده (آروندو دوناکس) یا بامبو با قطر خارجی بین ۸ تا ۱۲ میلی‌متر انتخاب کنید — این قطر حداکثر عرض نوک قلم را تعیین می‌کند. نی باید کاملاً خشک شده باشد (حداقل ۶ ماه پس از برش، ایده‌آل یک سال) — نی سبز یا نیمه‌خشک بسیار نرم است و به جای بریده شدن تمیز، له می‌شود. آروندو دوناکس در آب‌وهوای مدیترانه‌ای، کناره رودخانه‌ها و تالاب‌ها به صورت وحشی رشد می‌کند؛ همان نی است که از مصر باستان تا عصر طلایی اسلام استفاده شده است. بامبو جایگزین عالی و در دسترس در سراسر جهان است. یک قطعه مستقیم به طول تقریبی ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر ببرید — این طول راحتی برای قلم است. اگر نی گره دارد (مفاصل سخت)، یک گره را ۵ تا ۸ سانتی‌متر از انتهای نوشتاری قرار دهید — مانند دیواره طبیعی مخزن جوهر عمل می‌کند.

با استفاده از چاقوی تیز روی تخته برش، انتهای نوشتاری نی را با زاویه مایل حدود ۴۵ تا ۶۰ درجه نسبت به محور مرکزی ببرید. این کار یک دهانه بیضی‌شکل ایجاد می‌کند که فضای داخلی توخالی را نمایان می‌سازد. برش باید تمیز و صاف باشد — چاقوی کند الیاف نی را له می‌کند. طول این برش مایل انعطاف‌پذیری نوک قلم را تعیین می‌کند: برش بلندتر (مایل‌تر) نوک انعطاف‌پذیرتری تولید می‌کند، در حالی که برش کوتاه‌تر نوک سفت‌تر و کنترل‌شده‌تری می‌سازد. برای اولین قلم خود، برشی حدود ۲ تا ۳ سانتی‌متر طول را هدف بگیرید. اگر از بامبو استفاده می‌کنید، دیواره‌ها ضخیم‌تر و سخت‌تر از آروندو دوناکس هستند، بنابراین برش به نیروی بیشتری نیاز دارد — همیشه از بدن خود دور ببرید.

نی و بامبو دارای مغز نرم (بافت اسفنجی) در داخل ساقه توخالی هستند. با استفاده از نوک چاقو، مغز را از داخل انتهای بریده شده بتراشید و یک کانال توخالی تمیز به عمق تقریبی ۳ تا ۵ سانتی‌متر ایجاد کنید. این فضای توخالی به عنوان مخزن جوهر عمل می‌کند — جوهر این فضا را پر می‌کند و با نیروی جاذبه و عمل مویینگی به نوک قلم می‌رسد. دیواره‌های نی را دست‌نخورده بگذارید و آن‌ها را نازک نتراشید. اگر قطعه نی شما شامل یک گره است، گره به عنوان مانع طبیعی عمل می‌کند که از جریان جوهر به تمام طول قلم جلوگیری می‌کند — این حالت ایده‌آل است. اگر گره‌ای وجود ندارد، مخزن جوهر محدود به مقداری است که کشش سطحی جوهر در داخل کانال نگه می‌دارد.

لبه نوشتاری (نوک) صورت مسطح جلویی نی است که با کاغذ تماس پیدا می‌کند. نی را روی تخته برش قرار دهید با دهانه رو به بالا. یک برش تمیز و عمودی را مستقیماً از نوک برش مایل انجام دهید تا لبه نوشتاری مسطح ایجاد شود. عرض این لبه مسطح، عرض نوک قلم شماست — معمولاً ۲ تا ۵ میلی‌متر برای خوشنویسی پهن. برای خوشنویسی عربی (که به طور سنتی از قلم نی استفاده می‌کند)، نوک اغلب با زاویه‌ای کمی از چپ به راست بریده می‌شود به جای عمود کامل — این امر ضربات ضخیم-نازک مشخصه خط عربی را تسهیل می‌کند. برای خوشنویسی غربی، برش عمودی به خوبی کار می‌کند. برش باید کاملاً تمیز و تیز باشد — هرگونه زبری روی لبه نوشتاری باعث پخش نامنظم جوهر و ایجاد خطوط خش‌دار می‌شود.

این مهم‌ترین مرحله است. نوک را روی تخته برش قرار دهید با لبه نوشتاری مسطح رو به پایین. تیغه چاقو را در مرکز نوک قرار دهید، هم‌راستا با طول قلم. به شدت فشار دهید و نوک را تقریباً ۸ تا ۱۵ میلی‌متر از لبه نوشتاری بشکافید. این شکاف ضروری است — دو زبانه ایجاد می‌کند که زیر فشار نوشتن کمی خم می‌شوند، و مهم‌تر از آن، یک کانال مویینگی ایجاد می‌کند که جوهر را از مخزن به کاغذ می‌کشد. بدون شکاف، جوهر جریان نخواهد یافت. شکاف باید دقیقاً در مرکز باشد — شکاف نامرکز یک زبانه را عریض‌تر از دیگری می‌کند و ضربات نامنظم تولید می‌کند. شکاف باید تمیز و بدون ترک‌های جانبی باشد — اگر نی به طرفین شکافت، با قطعه جدیدی شروع کنید.

نوک را با دقت بررسی کنید. دو زبانه باید متقارن باشند و لبه نوشتاری باید کاملاً مسطح و صاف باشد. اگر الیاف زبری وجود دارد، لبه نوشتاری را به آرامی روی سنباده نرم (دانه ۴۰۰ تا ۶۰۰) که روی سطح سختی قرار گرفته صاف کنید — نوک را چند بار در جهت نوشتن (دور از خود) روی سنباده بکشید. همچنین می‌توانید زاویه نوک را با تراشیدن تکه‌های بسیار کوچک از یک طرف یا طرف دیگر با چاقو اصلاح کنید. برخی خوشنویسان گوشه‌های تیز نوک را بسیار اندکی گرد می‌کنند تا از گیر کردن در کاغذ جلوگیری شود. نوک را با نگاه از کنار بررسی کنید — دو زبانه باید هم‌سطح باشند (یکی نباید بالاتر از دیگری باشد)، و از جلو، لبه نوشتاری باید یک خط مستقیم تمیز باشد.

نوک را در جوهر فرو ببرید تا مخزن تا حدی پر شود — جوهر باید وارد کانال توخالی شده و شکاف را خیس کند. نوک را روی کاغذ لمس کنید و یک ضربه بکشید. جوهر باید به صورت یکنواخت از شکاف به کاغذ جریان یابد و خطی کنترل‌شده به عرض نوک شما ایجاد کند. اگر جوهر جریان نمی‌یابد: شکاف ممکن است خیلی تنگ باشد (چند میلی‌متر دیگر امتداد دهید) یا لبه نوک خیلی زبر باشد (صافش کنید). اگر جوهر به صورت لکه بیرون می‌ریزد: شکاف ممکن است خیلی عریض یا خیلی بلند باشد — قلم جدیدی با شکاف کوتاه‌تر بسازید. اگر قلم خش می‌اندازد و در کاغذ گیر می‌کند: لبه نوک نقاط زبر یا گوشه‌های تیز دارد — آن‌ها را صاف کنید. یک قلم نی خوب ساخته شده کیفیت خطی نرم و کمی بافت‌دار تولید می‌کند که متفاوت از نوک فلزی است — نی کمی روی کاغذ فشرده می‌شود و به نوشتن شخصیتی گرم و طبیعی می‌بخشد. این کیفیت دلیلی است که بسیاری از خوشنویسان قلم نی را برای برخی خطوط ترجیح می‌دهند.

نوک‌های نی با استفاده ساییده می‌شوند — مواد گیاهی نرم به تدریج در برابر کاغذ فرسوده می‌شوند. این طبیعی و مورد انتظار است. وقتی نوک گرد شد و خطوط تیزی خود را از دست دادند (معمولاً پس از ۳۰ تا ۶۰ دقیقه نوشتن)، نوک را بازبرش کنید: یک برش نازک از لبه نوشتاری جدا کنید تا لبه‌ای تازه و تیز نمایان شود. هر بازبرش نوک را ۰.۵ تا ۱ میلی‌متر کوتاه می‌کند، و می‌توانید بارها بازبرش کنید تا برش مایل تمام شود. در نهایت، باید برش مایل و شکاف را از ابتدا دوباره شکل دهید، که قلم را ۲ تا ۳ سانتی‌متر کوتاه می‌کند. یک قلم ۲۰ سانتی‌متری می‌تواند جلسات بسیاری از استفاده و بازتراشی را تحمل کند. قلم‌های نی را در جای خشک نگهداری کنید — رطوبت باعث نرم شدن و تورم نی می‌شود. اگر قلمی پس از نگهداری طولانی خشک و شکننده شد، انتهای نوک را چند دقیقه در آب فرو ببرید تا کمی انعطاف‌پذیری بازگردد.