پیل سرب-اسید پلانته

هر پیل پیش از ۱۸۵۹ فقط یک‌طرفه کار می‌کرد. آن را تخلیه می‌کردی و روی تمام شده بود؛ تنها تعمیر، فلز تازه بود. در ۱۸۵۹ گاستون پلانته دو ورقهٔ سرب را که با نوارهای لاستیکی از هم جدا شده بودند به شکل مارپیچ پیچید، در اسید سولفوریک رقیق گذاشت و دریافت که می‌تواند واکنش را با جریان به عقب براند و انرژی را دوباره بیرون بکشد. آن را در ۱۸۶۰ به فرهنگستان علوم فرانسه گزارش کرد. شیمی این ماجرا به‌طور غیرمعمول شفاف است. پیل پرشده، دی‌اکسید سرب در برابر سرب اسفنجی در اسید است؛ تخلیه‌شده، هر دو صفحه یک مادهٔ واحدند، سولفات سرب، و بخش زیادی از اسید به آب تبدیل شده است. همین بخش آخر، تصادف سودمند است: الکترولیت یک واکنش‌دهنده است، نه تماشاگر، پس چگالی مایع وضعیت شارژ را می‌گوید. یک شناور و یک لولهٔ شیشه‌ای، یک درجهٔ سوخت است و هیچ پیل رایج دیگری چنین چیزی ندارد. آنچه پلانته پرداخت، زمان بود. او صفحه نمی‌ساخت؛ ورق سرب می‌ساخت و سپس از آن صفحه می‌ساخت، با شارژ و دشارژ پیاپی تا سطح به‌اندازهٔ کافی عمیق تبدیل شود و بار مفیدی نگه دارد. شکل‌گیری هفته‌ها تا ماه‌ها طول می‌کشید و به همین دلیل سرب-اسید بیست‌ودو سال پیش از آنکه کسی بتواند آن را بفروشد وجود داشت. همان یک مسئله، کل موضوع نقشهٔ بعدی این زنجیره است. هرگز ثبت اختراع نکرد. پیلی که تقریباً هر خودروی روی زمین را روشن می‌کند، به‌صورت مقاله‌ای که در برابر یک فرهنگستان خوانده شد وارد جهان شد.