نخی از تاندون خشک‌شده و رشته‌رشته‌شدهٔ حیوان، که به‌طور سنتی از تاندون پای گوزن، گوزن شمالی یا گاو گرفته می‌شود. نسبت به قطرش بی‌اندازه محکم است — هنگام خشک‌شدن جمع می‌شود و سفت می‌گردد، پس بخیه‌ها خودبه‌خود قفل می‌شوند. از دوران پارینه‌سنگی برای دوختن چرم، بستن پر تیر و پیچیدن سر ابزارها به کار رفته است.