คานหลาว (khan lao) — tveggja metra bambusstöng með „hákarlskjafts“-oddum til að bera mörg hrísgrjónaknippi í einu

„Viðurinn í คานหลาว er beinn bambus; hver คานหลาว er um 2 metrar á lengd. Bambusinn er þurrkaður í sólinni eða má hita hann yfir eldi; liðirnir eru tálgaðir sléttir, án flísa; síðan er hnífur notaður til að ydda báða enda bambussins, sem kallast hákarlskjafturinn.“ (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, Sirindhorn-mannfræðimiðstöðin, höfundur ธันวดี สุขประเสริฐ, CC BY 4.0)

Veldu beinan, fullþroskaðan bambus, skerðu hann um 2 metra langan og þurrkaðu hann í sólinni eða hitaðu yfir eldi.

Tálgaðu liði bambussins slétta eftir allri lengdinni, án flísa.

Tálgaðu báða enda í skáa odda, skáskorna á víxl, um 20-30 cm langa, nógu hvassa til að stinga gegnum knippi.

Raunverulegar myndir: คานหลาว (khan lao) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, Sirindhorn-mannfræðimiðstöðin, höfundur ธันวดี สุขประเสริฐ (Thanwadi Sukprasoet), CC BY 4.0)

Stingdu enda คานหลาว í miðju hrísgrjónaknippis, í neðri hlutann þar sem knippið er bundið (เคน็ดข้าว (kanet khao)); stingdu mörgum knippum á hvorn enda og berðu þau að hrísgrjónahrúgunni. Auk hrísgrjónaknippa er hún notuð til að bera plöntur, vetiver, alang-alang-gras (Imperata cylindrica) og grasknippi.

Sé hún gerð úr fullþroskuðum bambus og vel geymd, örugg fyrir borbjöllum, endist hún í að minnsta kosti 5 ár. Bændur nota คานหลาว sjaldan nú, því þreskivélar koma á þreskivöllinn á akrinum. Heimild: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (Sirindhorn-mannfræðimiðstöðin), gagnagrunnur hefðbundinna hversdagsmuna, "คานหลาว", höfundur ธันวดี สุขประเสริฐ (leyfi CC BY 4.0), sem vísar til สนม ครุฑเมือง (árið 2534 að búddatímatali). **Takmarkanir.** Heimildin gefur ekki þvermál bambussins; stærðin í líkaninu er dæmi.