Blýsýrurafhlaða Plantés

Sérhver hlaða fyrir 1859 gekk aðeins í eina átt. Þú tæmdir hana og sinkið var farið; eina viðgerðin var nýr málmur. Árið 1859 vafði Gaston Planté tveimur blýþynnum, aðskildum með gúmmíræmum, í spíral, setti þær í þynnta brennisteinssýru og komst að því að hann gæti ýtt efnahvarfinu afturábak með straumi og fengið orkuna út aftur. Hann tilkynnti það frönsku vísindaakademíunni 1860. Efnafræðin er óvenju skýr um þetta. Fullhlaðin er hlaðan blýdíoxíð á móti svampkenndu blýi í sýru; tæmd eru bæði skautin sama efnið, blýsúlfat, og drjúgur hluti sýrunnar er orðinn að vatni. Þetta síðasta er gagnlega slysið: raflausnin er HVARFEFNI, ekki áhorfandi, svo eðlismassi vökvans segir til um hleðslustöðuna. Flotholt og glerpípa eru eldsneytismælir, og engin önnur algeng hlaða býður upp á slíkt. Það sem þetta kostaði Planté var tími. Hann bjó ekki til plötur - hann bjó til blýþynnu og bjó svo plöturnar TIL úr henni, með því að hlaða og afhlaða aftur og aftur þar til yfirborðið hafði umbreyst nógu djúpt til að halda nothæfri hleðslu. Mótunin tók vikur eða mánuði, og þess vegna var blýsýran til í tuttugu og tvö ár áður en nokkur gat selt hana. Þetta eina vandamál er allt viðfangsefni næstu teikningar í þessari keðju. Hann sótti aldrei um einkaleyfi. Hlaðan sem ræsir næstum hvern bíl á jörðinni kom í heiminn sem erindi lesið fyrir akademíu.