ម៉ាញ៉េត្រុងប្រហោង

ប្រយោជន៍របស់រ៉ាដារ’ត្រូវបានកំណត់ដោយប្រវែងរលករបស់វា៖ ដើម្បីមើលវត្ថុតូចមួយ អ្នកត្រូវការប្រវែងរលកដែលប្រហាក់ប្រហែលនឹងវា ហើយដើម្បីបង្កើតធ្នឹមតូចចង្អៀតពីអង់តែនដែលមានទំហំជាក់ស្តែង អ្នកត្រូវការសង់ទីម៉ែត្រ មិនមែនម៉ែត្រទេ។ នៅឆ្នាំ 1939 គ្មាននរណាអាចបង្កើតថាមពលខ្លាំងនៅប្រវែងរលកសង់ទីម៉ែត្របានទេ ពីព្រោះវ៉ាល់ឈប់ដំណើរការនៅពេលដែលពេលវេលាដែលអេឡិចត្រុង’ឆ្លងកាត់វាមានទំហំប្រហាក់ប្រហែលមួយវដ្តនៃសញ្ញា។ ចម្លើយរបស់ Randall និង Boot នៅ Birmingham ក្នុងឆ្នាំ 1940 បោះបង់ចោលគំនិតទាំងមូលនៃការរុញអេឡិចត្រុងទៅមកឱ្យស្របតាមសញ្ញា។ ដែនម៉ាញេទិកបត់លំហូរអេឡិចត្រុងទៅជារបៀបក្រឡាចក្រដែលបង្វិល ហើយបន្ទុកលំហដែលបង្វិលនោះបោសកាត់សំណុំប្រហោងកំទ្រេតដែលត្រូវបានរចនាក្នុងប្លុកទង់ដែងរឹង — ដោយបណ្តាលឱ្យមានការរំញ័រនៅក្នុងពួកវាតែដោយភាពជិតស្និទ្ធ។ ពេលវេលាឆ្លងកាត់ឈប់ជាការខ្វះខាត ហើយក្លាយជាយន្តការ។ លទ្ធផលបានផលិតថាមពលដប់គីឡូវ៉ាត់នៅ 10 cm ពីឧបករណ៍ដែលមានទំហំដូចកណ្តាប់ដៃ ហើយវាត្រូវបានកំណត់ទីនេះ ពីព្រោះម៉ាញេត្រុងគឺជាគ្រោះថ្នាក់ពិតប្រាកដនៃវិទ្យុសកម្ម និងវ៉ុលខ្ពស់។