ការផលិតប្រេងដូងពីកូប្រា — វិធីសាស្រ្តប្រពៃណ័ឌាប់ឡូនេស៊ី

ជ្រើសរើសココនัតដែលឈានដល់ផលិតភាពពេញលេញ អាយុ 11-12 ខែបន្ទាប់ពីការលម។ លក្ខណៈពិសេសនៃココនัតដែលឈានដល់ផលិតភាពពេញលេញ៖ សំបក មានពណ៌ត្នោតងងឹត នៅពេលលង ឮសូរទឹកនៅក្នុង ហើយសែលរឹងរាល់ហើយ។ ココនัតដែលឈានដល់ផលិតភាពពេញលេញផលិតគ្រាប់ដុំក្រាស់ (ប្រហែល 12 mm) ដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិប្រេង ខ្ពស់ (60-65% នៅក្នុងទម្ងន់ស្ងួត)។ ចៀសវាងココនัតដែលស្រូតដើមឈើរួចហើយ ព្រោះគ្រាប់ដុំកូកូណាត់បានប្រែក្លាយទៅជា kentos (អាលេउরონិក)។

ចូលប្រដាប់ដែកមានចុង예리ៗ (ដំបងតូចរឺដំបងដែក) ចូលក្នុងដីក្នុងមុំប្រហែល 45 ដឺក្រេ។ រុញលូកូលូងទៅលើគែមបាល់ដែកដើម្បីចាក់ចូលក្នុងបាល់ដូង បន្ទាប់មកក្អូលបាល់ដូងចេញដោយឌុំងដងដូចជាលီវែ។ ធ្វើឡើងវិញលើផ្នែកជាច្រើនរបស់លូកូលូងរហូតដល់ដកបាល់ដូងចេញ ដែលនៅសល់ដោយតែសែលលូកូលូង (សែលលូកូលូង)។ លូកូលូងមួយត្រូវការពេលវេលាប្រហែល 1-2 នាទី។ ពាក់ស័ក្កhanchanដើម្បីការពារដៃរបស់អ្នកពីលច្ឆក់របស់បាល់ដូង។

ឈានដូងដោយដៃមួយលើឧបករណ៍ប្រមូលផ្តុំ។ គូសផ្នែកកណ្តាលនៃដូង (បន្ទាត់អ័ក្សរបស់សែល) ដោយផ្នែកខាងក្រោយនៃម៉ាឆេត ឬឆ្មាំក្នុងចលនាបង្វិល។ បន្ទាប់ពីគូស 3-4 ដង សែលនឹងបែងចែក និងបែងចែកជាពីរផ្នែក។ ប្រមូលផ្តុំទឹកដូងក្នុងឧបករណ៍ដាច់ដោយឡែក -- ទឹកដូងចាស់អាចផឹក ឬប្រើសម្រាប់ចម្អិន។ ដូងនីមួយៗផលិតទឹកប្រហែល 100-150 ml។

ប្រើឧបករណ៍ស្ដាក់ដូង (kuskusan) ឬកាំបិតផ្ទះបាយដ៏រឹងមាំដើម្បីបំបែកសាច់ដូងចេញពីសែល។ បញ្ចូលគន្ល្វឹមកាំបិតរវាងសាច់និងសែល ហើយបន្ទាប់មកស្ដាក់천천히ដោយកាត់តាមកោងរបស់សែល។ សាច់ដូង신선한មានកម្រាស់ប្រហែល 10-12 មម។ ស្បែកនិងលម្អិតពណ៌ត្នោត (testa) ដែលភ្ជាប់ទៅសាច់ដូងអាចទុកចោលបាន - វាមិនប៉ះពាល់ដល់គុណភាពនៃប្រេងទេ។

កាប់សាច់ដូងទៅជាស្វាយស្តើង ៣-៥ ម.ម ដើម្បីឱ្យស្ងួតលឿន។ ស្វាយដែលក្រាស់ពេក នឹងត្រូវការពេលវេលាស្ងួតរយៈពេលយូរ និងមានហានិភ័យក្នុងការលូតលាស់ផ្សិតនៅខាងក្នុង មុនពេលស្ងួតទាំងស្រុង។ ពីដូង ២០ដើម អ្នកនឹងទទួលបានសាច់ដូង신선 ប្រមាណ ៨-១០ គីឡូក្រាម។

ដាក់សាច់ដូងស្លាប់នៅលើលំនៅស្ងួត ឬកូនសណ្ដែកលូតលាស់ដែលលាក់ (tampah) ក្នុងស្រទាប់តែមួយ។ ម្លងក្រោមកម្ពស់ព្រះអាទិត្យដោយផ្ទាល់ក្នុងរយៈពេល 3-5 ថ្ងៃ។ ដាក់សាច់ដូងឡើងវិញ 2 ដងក្នុងមួយថ្ងៃ (ព្រឹក និងល្ងាច) ដើម្បីម្លងឱ្យស្មើ។ នៅពេលយប់ ឬកំឡុងពេលចាប់ផ្តើមធ្លាក់រaining ត្រូវគ្របដាក់ដោយក្រណាត់ ឬផ្លាស់ប្តូរទៅកន្លែងស្ងխ្ម។ សាច់ដូងដែលបានក្លាយជាកូប្របា នឹងថយចុះក្នុងទម្ងន់ប្រហែល 50% ពីទម្ងន់신선 ប្តូរទៅពណ៌ត្នោតលឿង ហើយក្លាយជារឹងនៅពេលចុច។

ដូងស្ដស់ឥតខ្ចោះមានសមាచារទឹកក្រោម 6% ។ លក្ខណៈពិសេសនៃដូងល្អ៖ ពណ៌ត្នោរលឿងស្វាយ, រឹងនិងផ្តើមផាល់នៅពេលដែលខូច (ឱ្យសម្លេង 'click'), មិនស្អិត, និងមិនមានក្លិនឆ្អប់។ ប្រសិនបើវាដោះស្រាយដូចជាសើម ឬយឺត, បន្តការស្ដស់វិទ្យាសូរ្យ។ ដូងស្ដស់មិនគ្រប់គ្រាន់នឹងបង្កើតផ្សិត្ត្វន្ត្របឿង ហើយផលិតប្រេងគុណភាពទាប ដែលមានលក្ខណៈជាលិបិក្រមលើស។

ការកិតដូងស្ងួត (copra) ដោយប្រើឧបករណ៍កិតដូងប្រពtraditionnel (kukuran) ឬម៉ាស៊ីនកិត។ លទ្ធផលដូងកិតលម្អិតនឹងជួយងាយស្រួលដល់ដំណើរការស្រង់ទឹកដូង ហើយផ្តល់ឱ្យផលិតផលប្រេង។ ពីដូងស្ងួត ៤-៥ គីឡូក្រាម អ្នកអាចទទួលបានដូងកិតគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីផលិតប្រេងដូងប្រហែល ២-២.៥ លីត្រ។ ជម្រើសផ្សេងទៀត៖ កាត់ដូងស្ងួតទៅជាបំណែកតូចដោយប្រើកាំបិត ប្រសិនបើគ្មានឧបករណ៍កិតក្នុងដៃ។

លាយកូកូនัទ ឡុងជាមួយទឹកក្តៅ (ប្រហែល 60 ដឺក្រេ Celsius) ក្នុងសមាមាត្របង្កាត់នៃ ១ ផ្នែក ココនัទ : ១ ផ្នែក ទឹក។ ច្របាច់ដោយមានកម្លាំងខ្លាំង រយៈពេល ៥-១០ នាទី ដូច្នេះដែលប្រេង និងដូឋ ココនัទ ចេញមកពីកូកូនັទ ឡុង។ ច្របាច់ដោយប្រើក្រណាត់ច្របាច់ឬឧបករណ៍ច្របាច់ដូឋ ប្រពៃណ័ល។ ច្របាច់កូកូឃ្លាលដោយខ្ពស់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ធ្វើម្តងទៀតការច្របាច់ម្តងលើក ជាមួយទឹកស្អាត ដើម្បីទទួលបានដូឋ ココនัទ ដល់ពីរលើក។

ចាក់ទឹកដូងក្រាស់ចូលក្នុងចានឬខ្ទមធំមួយ។ ឡើងកម្ដៅលើ불火មិនខ្លាំង (ប្រហែល ១០០-១១០ ដឺក្រេ អង្សាសេ)។ កូរឥតឈប់ឈរ ហើយលឿនៗ ដើម្បីឱ្យទឹកដូងមិនឆេះ។ ដំណើរការនេះយូរ ១,៥-២ ម៉ោង។ ទឹកដូងនឹងឆ្លងកាត់ដំណាក់កាលជាច្រើន៖ ដំបូងឆ្គក ហើយពងក្រពើ បន្ទាប់មកប្រូតេអ៊ីនចាប់ផ្តើមឆ្អើយ (ស្នល់ប្រេង/ប្លូដូ) ហើយចុងក្រោយប្រេងច្បាស់លាស់បែងចែកចេញពីក្រាលប្រូតេអ៊ីន។

អំឡុងពេលកំដៅ សង្កេតមើលការផ្លាស់ប្តូរពណ៌ និងលក្ខណៈផ្ទៃ។ ដំណាក់កាលដំបូង (30-45 នាទី): ស្ពាយដូងឆ្លាក់ ឆ្លងក្នុងល្បឿនយឺត ដើម្បីជៀសវាងការហលក។ ដំណាក់កាលទីពីរ (45-75 នាទី): ទឹកហួតចេញ ស្ពាយដូងក្រាស់ ដុំប្រូតេអ៊ីន (blondo) ចាប់ផ្តើមបង្កើតឡើង។ ដំណាក់កាលទីបី (75-120 នាទី): ប្រេងមាស-លឿងច្បាស់លាស់ចាប់ផ្តើមបែងចែក blondo ក្លាយជាស្វាយប្រាក់ និងតាក់នៅបាតក្រោយ។ បន្ថយកម្ដៅនៅពេលចូលដំណាក់កាលទីបី ដើម្បីជៀសវាងការឆេះ។

បន្ទាប់ពីប្រេងបានបែងចែកខ្លួនឯងពេញលេញ សូមលើកដុំប្រូតេអ៊ីន (blondo) ចេញពីប្រេងដោយប្រើ strainer ខ្សែលង្ហិត។ Blondo មានពណ៌ត្នោតមាស គ្រវីគ្រវច និងមានក្លិនក្រអូប។ Blondo គឺជាវត្ថុធាតុម្អាmondiale ដែលអាចស៊ីបានដោយផ្ទាល់ ឬប្រើលក្ខណៈមួយក្នុងម្ហូបពិសេសឥណ្ឌូនេស៊ីប្រពៃណ (ឧទាហរណ៍លាយចូលក្នុង sambal ឬម្ហូបលម្អិត)។

ឱ្យប្រេងត្រជាក់រយៈពេល 15-20 នាទីរហូតដល់សីតុណ្ហភាពធ្លាក់ចុះដល់ប្រហែល 60-70 ដឺក្រេសេលស៊ីស (នៅតែក្តៅប៉ុន្តែមិនលាយទឹក) ។ ច្រោះប្រេងឆ្លងកាត់មូលេខស្អាត ឬតម្រងកាហ្វេដ៏អស្ចារ្យដើម្បីដកចេញលម្អិតល្អបំផុតដែលនៅសល់។ ប្រេងឥស្សពិតប្រាកដល្អគួរតែមានពណ៌លyellow ច្បាស់លាស់ មានក្លិនឥស្សលក្ខណៈ ហើយមិនមានភាគល្អិតដែលឈរក្រោមក្របាច់។

ប្រេង coconut ដ៏សុទ្ធសាធ មានគុណលក្ខណៈដូចខាងក្រោម៖ ថ្លចាស់ដែលមានពណ៌លឿងស្ស្បាង នៅពេលវាស្ថិតក្នុងរាង អង្គធាតុរាវ (លើសពី 24 ដឺក្រេ Celsius) ឡើងរឹងក្លាយជាវត្ថុរឹងពណ៌ស នៅសីតុណ្ហភាពក្រោម 24 ដឺក្រេ Celsius មានក្លិនដូង coconut ធម្មជាតិដោយគ្មានក្លិនផ្អើល ហើយមានរសជាតិអព្យាក្រឹត-ឆ្ងាញ់។ ប្រសិនបើប្រេងមានពណ៌ត្នោត ងងឹត ឬក្លិនឈានមក វាមានន័យថាការកំដៅខ្ពស់ពេក។ ទិន្នផលប្រេងមកពីឈូស្សាទឹកដោះគោមានចាប់ពី 60-65% នៃម៉ាស់ឈូស្សាស្ងួត។

វាយប្រេងនាឡិកដែលបានហួតរលាយ (សីតុណ្ហភាពបន្ទប់) ទៅក្នុងដបកញ្ចក់ស្អាត និងស្ងួត ឬ jerrycan ផ្លាស្ទិចដែលសមស្របសម្រាប់ម្ហូប។ ត្រូវប្រាកដថាធុងមានស្ងួតពេញលេញ -- សូម្បីតែទឹកតិចតួចក៏អាចបង្កឱ្យប្រេងខូចរលាយលឿនក៏ដោយ។ បិទឱ្យតឹងរ៉ឹង។ ផ្ដល់ទុកក្នុងកន្លែងក្រcool ឆ្ងាយពីពន្លឺព្រះអាទិត្យដោះដង្ហើម។ ប្រេងនាឡិកសុទ្ធដែលបានរៀបចំ និងផ្ដល់ទុកឱ្យបានត្រឹមត្រូវ អាចរស់នៅក្នុងរយៈពេល 1-2 ឆ្នាំដោយគ្មានការរក្សាទុក ដោយសារតែមាតិកាលូរិកអាស៊ីតខ្ពស់របស់វា (ប្រហែល 48%) ដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិប្រឆាំងមីក្រូបីសធម្មជាតិ។

ដាក់ស្លាកលើដបនីមួយៗដែលរួមបញ្ចូលថ្ងៃផលិតកម្ម និងចំនួនដូងដែលបានប្រើ។ ពីដូង ២០ដែលលាក់ស្អិត ទិន្នផលធម្មតាគឺ ៤-៥ គីឡូក្រាម នៃកូផ្រាស្ងួត ដែលផលិតប្រហែល ២-២.៥ លីត្រ នៃប្រេងដូងសុទ្ធ។ កត់ត្រាលទ្ធផលទាំងនេះសម្រាប់ការប្រៀបធៀបក្នុងផលិតកម្មបន្ទាប់។ ប្រេងដូងកូផ្រាឥណ្ឌូនេស៊ីប្រពៃណ័ត្ថត្រូវបានគេប្រើយ៉ាង광範ដើម្បីដាំង ការថែរក្សាលក្ខខណ្ឌម្តងមក សារធាតុផលិតសាប៊ូ និងប្រេងម៉ាស្សាជ។