การตัดไม้ไผ่และการฟอกฤดูกาล — การเก็บเก่าไม้ไผ่ของบังกลาเทศ

พบไผ่ประมาณ 33 ชนิดในบังคลาเทศ ไผ่สามชนิดหลักมีความสำคัญต่อการก่อสร้างและงานฝีมือ ไผ่ขนาดใหญ่ (Bambusa balcooa) — หนา แข็งแรง ผนังหนา เส้นผ่านศูนย์กลาง 8-15 ซม. ความสูง 15-25 เมตร ใช้กันอย่างแพร่หลายในงานก่อสร้าง ไผ่มูลิ (Melocanna baccifera) — บาง ยืดหยุ่น เส้นผ่านศูนย์กลาง 3-7 ซม. ความสูง 10-20 เมตร เหมาะสำหรับทำตะกร้าและเสื่อ มีมากในเทือกเขาชิตตาগง ไผ่มิติงกา (Bambusa tulda) — ขนาดกลาง เส้นผ่านศูนย์กลาง 5-10 ซม. ใช้ในอุตสาหกรรมกระดาษและก่อสร้างเบา

ไม้ไผ่โดยทั่วไปจะ mature ใน 3-5 ปี สำหรับการก่อสร้าง ไม้ไผ่อายุ 3-4 ปีเหมาะสมที่สุด — การตัดก่อนอายุนี้ทำให้ไม้ไผ่อ่อนแอและเปราะบางต่อการโจมตีของศัตรูพืช วิธีการระบุไม้ไผ่ที่ mature: สีเปลี่ยนจากเขียวเข้มเป็นเขียวอ่อน ผงสีขาว (lichen) ปรากฏบนปมต่อ รู้สึกแข็งเมื่อถูด้วยนิ้ว และการแตะด้วยข้อนิ้วมือส่งเสียงโลหะที่ชัดเจน (ไม้ไผ่ที่ยังไม่เมตัวส่งเสียงที่ไม่ชัดเจน) ไม้ไผ่อายุเกิน 5 ปีจะเปราะบาง

เวลาที่ดีที่สุดในการตัดไม้ไผ่คือในช่วงฤดูแล้ง — เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ในช่วงเวลานี้ ปริมาณแป้งและน้ำตาลในไม้ไผ่อยู่ในระดับต่ำสุด ซึ่งลดความเสี่ยงของการโจมตีของแมลง (โดยเฉพาะแมลงกัดไม้) ไม้ไผ่ที่ตัดในช่วงฤดูฝน (มิถุนายน-กันยายน) มีแป้งมากกว่า และแมลงทำลายมันอย่างรวดเร็ว การตัดไม้ไผ่ในช่วงวันหลังจากพระจันทร์เต็มดวงไปยังพระจันทร์เสี้ยวจะส่งผลให้มีน้ำต้นในไม้ไผ่น้อยลง — นี่เป็นความเชื่อแบบดั้งเดิมที่ได้รับการสนับสนุนจากการวิจัยบางส่วน เริ่มการตัดในตอนเช้าตรู่เมื่ออุณหภูมิเย็น

ดาว (มีดหนักบังคลาเทศ) ที่มีคมชัดเป็นเครื่องมือหลักสำหรับตัดไผ่ ใบมีดของดาวควรยาว 30-45 ซม. และหนักเพื่อให้สามารถตัดไผ่ได้ในหนึ่งหรือสองครั้ง ชัดเคราของดาวบนหินลับความคมก่อนการตัด สำหรับไผ่ที่หนา สามารถใช้เลื่อยมือได้เช่นกัน เพื่อความปลอดภัย สวมใส่ถุงมือผ้าหนาและรองเท้าที่แข็งแรง — ขอบของไผ่ที่ตัดแล้วมีความคมชัดมากจนอันตราย

อย่าตัดลำไผ่มากกว่า 30% จากกอไผ่เดียว — วิธีนี้จะรักษาสุขภาพและความสามารถในการสร้างใหม่ของกอไผ่ได้ จากกอไผ่ที่มีสุขภาพดี สามารถเก็บเก่าลำไผ่ที่บรรลุวัยเต็มที่ได้ 3-8 ลำต่อปี ก่อนอื่นให้นำลำไผ่ที่แห้ง ตายแล้ว และเสียหายออก จากนั้นเลือกลำไผ่ที่บรรลุวัยเต็มที่ที่เก่าที่สุด ปล่อยให้ลำไผ่ที่ยังหนุ่มสาว (อายุ 1-2 ปี สีเขียวสดใส) และยอดอ่อนใหม่อยู่

ตัดไม้ไผ่เหนือโหนดแรกหรือโหนดที่สองจากพื้นดิน การตัดใต้โหนดอาจทำให้ระบบรากใต้ดิน (ราइโซม) เสียหาย ซึ่งทำให้การเจริญเติบโตในอนาคตถูกทำลาย เมื่อตัด ให้ตัดเป็นมุม 45 องศา ซึ่งจะป้องกันไม่ให้น้ำฝนสะสมบนปลายที่ตัดแล้วและเน่า ตัดให้เรียบด้วยมีดโหนดในหนึ่งหรือสองครั้ง — การตีหลายครั้งทำให้ไม้ไผ่แยกและแตก ให้ความสนใจว่าไม้ไผ่จะตกลงไปในทิศทางใด เมื่อตัด — ไม้ไผ่สามารถยาว 15-25 เมตร

ตัดแต่งกิ่งและใบไม้จากไผ่ที่ตัดแล้ว กิ่งไม้ออกมาจากปมของไผ่ — ตัดกิ่งเหล่านี้ให้ใกล้กับปมโดยใช้มีดเดียว ตัดไผ่ให้มีความยาวที่สามารถใช้งานได้ตามความจำเป็น — โดยทั่วไปชิ้นไผ่ยาว 3-4 เมตรจะสะดวกสำหรับงานก่อสร้าง ตัดให้อยู่เหนือแต่ละปมที่ตัดแล้ว เนื่องจากการตัดผ่านกลางปมอาจเสี่ยงต่อการแตกร้าว ปล่อยให้กิ่งและใบไม้ที่ตัดแต่งแล้วอยู่ที่ฐานของกอไผ่ — สิ่งเหล่านี้จะสลายตัวและกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ที่ให้สารอาหารแก่กอไผ่

ให้ไม้ไผ่ที่เตอร์แล้วอยู่เหนือพื้นดิน — การวางไว้บนพื้นดินโดยตรงจะทำให้เกิดการโจมตีจากเชื้อราและศัตรูพืช วางให้อยู่ในแนวขวางบนไม้หรือไม้ไผ่สองชิ้นโดยมีการไหลเวียนของอากาศอยู่ด้านล่าง ในบังกลาเทศ ไม้ไผ่จะถูกขนส่งแบบดั้งเดิมโดยการมัดเข้าเป็นแพและลอยไปตามแม่น้ำ — ซึ่งเริ่มกระบวนการหมักตัวในน้ำพร้อมกันนั้น สำหรับการขนส่งทางบก ให้ใช้รถตู้หรือรถบรรทุก ควรเริ่มกระบวนการหมักตัวภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากการเตอร์ไม้ไผ่

การรักษาด้วยน้ำเป็นวิธีการอนุรักษ์ไม้ไผ่ที่ง่ายที่สุดและมีประสิทธิภาพมากที่สุด แช่ไม้ไผ่ที่ตัดแล้วอย่างสมบูรณ์ในน้ำบ่อ แม่น้ำ หรือคลอง หากไม้ไผ่ลอยขึ้น ให้กดให้จมลงด้วยหินหรือไม้หนัก เก็บไว้แช่เปียกเป็นเวลา 4-8 สัปดาห์ — ในช่วงเวลานี้น้ำจะทำให้แป้งและน้ำตาลภายในไม้ไผ่ละลายและหลุดออกไป เมื่อแป้งถูกกำจัดออกไป แมลงจะไม่บุกรุกไม้ไผ่ วิธีอื่น: การแช่ในสารละลายบอแรกซ์-บอริกแอซิด (บอแรกซ์ 50 กรัม และบอริกแอซิด 50 กรัมต่อน้ำ 1 ลิตร) จะรักษาได้ใน 2-3 สัปดาห์ และให้การป้องกันฤทธิ์ปฏิजีวนะเพิ่มเติม

หลังจาก 4-8 สัปดาห์ ให้นำไม้ไผ่ออกจากน้ำและตรวจสอบ สัญญาณของไม้ไผ่ที่ฤseason แล้ว: สีเปลี่ยนจากเหลืองอ่อน-เขียวเป็นสีน้ำตาลอ่อน ไม่มีน้ำยางเหนียวบนผนังด้านใน ไม่มีกลิ่นหวานที่ขอบตัดอีกต่อไป หากยังมีน้ำยางเหนียวหรือกลิ่นหวาน ให้แช่ในน้ำต่ออีก 1-2 สัปดาห์ ไม้ไผ่ที่ฤseason ไม่สมบูรณ์จะถูกแมลงกัดกินภายในเพียงไม่กี่เดือน

นำไม้ไผ่ที่ปรุงแล้วออกจากน้ำและปล่อยให้แห้งในที่ร่ม — การตากแห้งในแสงแดดโดยตรงทำให้ไม้ไผ่แตกร้าวได้อย่างรวดเร็ว วางไม้ไผ่ในแนวนอนที่ความสูงเหนือพื้นดินเพื่อให้อากาศไหลเวียนไปทั่วทุกด้าน ตากแห้งในที่ร่มเป็นเวลา 4-6 สัปดาห์ หมุนไม้ไผ่เป็นครั้งคราวระหว่างการตากแห้งเพื่อให้แห้งได้อย่างสม่ำเสมอ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าความชื้นลดลงต่ำกว่า 15% ไม้ไผ่ดิบแตกร้าวและแยกตัวได้ง่าย ไม้ไผ่ที่ตากแห้งอย่างถูกต้องแข็งแรง ทนทาน และต้านทานต่อสัตว์พยาธิ

วิธีการตรวจสอบว่าไม้ไผ่แห้งเพียงพอ: น้ำหนัก — ไม้ไผ่ที่แห้งมีน้ำหนักเบากว่ามากเมื่อเทียบกับไม้ไผ่สด ทดสอบเสียง — เมื่อเคาะไม้ไผ่ที่แห้งด้วยนิ้ว จะเกิดเสียงที่ชัดเจนและคมชัด ไม้ไผ่เปียกจะเกิดเสียงที่ไม่ชัด สี — ไม้ไผ่ที่แห้งสมบูรณ์มีสีฟางอ่อน ขอบตัด — ผนังด้านในแห้งและแข็ง ไม่มีความชื้นหรือเชื้อราจำพวก ถ้ามีเครื่องวัดความชื้น ความชื้น 12-15% เหมาะสำหรับงานก่อสร้าง

แบ่งไม้ไผ่แห้งออกเป็นสามเกรด เกรดหนึ่ง — ตรง ปราศจากรอยแตก เส้นผ่านศูนย์กลางสม่ำเสมอ ไม่มีรูเพลี้ยไม้ — เหมาะสำหรับการก่อสร้างและการผลิตเฟอร์นิเจอร์ ราคาสูงสุด เกรดสอง — โค้งเล็กน้อยหรือมีรอยแตกเล็ก ๆ — เหมาะสำหรับรั้ว แบบพื้นรองก่อสร้าง เสาไม้ เป็นต้น เกรดสาม — โค้ง มีรอยแตก หรือติดเพลี้ยไม้ — สามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงหรือการทำเสื่อได้ เก็บไม้ไผ่ของแต่ละเกรดแยกจากกัน

ไม้ไผ่ที่ปรุงรสและตากแห้งได้อย่างเหมาะสมจะทนต่อการใช้งานหลายปีหลายปีเมื่อเก็บรักษาอย่างถูกต้อง ให้ยกไม้ไผ่ให้สูงจากพื้นเสมอ — บนอิฐหรือไม้ เก็บไว้ใต้ที่คลุมเพื่อป้องกันจากฝนและแสงแดดโดยตรง รักษาการไหลเวียนอากาศที่เพียงพอรอบๆ ไม้ไผ่ — เชื้อราเจริญเติบโตในพื้นที่ที่ปิดสนิท วางไม้ไผ่ให้นอนราบ อย่าวางให้ตั้งตรง — ไม้ไผ่จะบิดเบี้ยวเมื่อวางตั้งตรง ตรวจสอบการโจมตีของแมลงเป็นครั้งคราว — อนุภาคผงเล็กๆ บ่งชี้ถึงความเสียหายจากแมลงเจาะไม้ ไม้ไผ่ที่ปรุงรสได้อย่างเหมาะสมมีความต้านทานต่อศัตรูพืชโดยทั่วไป