จากเส้นใยวิกุนญาถึงด้าย — เส้นใยของเทพเจ้าชาวอินคา

วิกุญญาได้รับการคุ้มครองตามอนุสัญญาวอชิ (CITES) (อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศในสัตว์ป่าและพืชป่าที่คุกคามถึงการสูญพันธุ์) เส้นใยสามารถได้มาโดยชอบธรรมจากชุมชนแอนดีนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่ปฏิบัติการจัคคุ — การโ剪毛พิธีกรรมของสัตว์ที่มีชีวิตซึ่งถูกปล่อยออกไปในภายหลัง ตรวจสอบใบรับรองต้นทางเสมอ

เส้นใยวิคุนญ่ามีเส้นผ่านศูนย์กลาง 12-13 ไมครอน — ละเอียดกว่าแคชเมียร์ (15-19μ) มโหair (25-45μ) หรือขนแกะเมริโน (15-23μ) สัตว์แต่ละตัวผลิตได้เพียง 200-300 กรัมทุกสองปี เส้นใยมีสีอบเชยทองบนหลังและสีขาวบนหน้าอก ปฏิบัติต่อแต่ละกรัมด้วยความเคารพ

เช่นเดียวกับลามา วิกุญญาจีนมีขนด้านนอกที่หนากว่าผสมกับขนแต่งตัวที่ละเอียดมาก แยกอย่างระมัดระวังด้วยมือ ความแตกต่างของความหนาจะละเอียดกว่า — ต้องใช้แสงที่ดีและความอดทน

浸ใยในน้ำอุ่น 25-30°C — เย็นกว่าสำหรับอัลปาการ์หรือลามา การเขย่าหรืออุณหภูมิที่สูงเกินไปจะทำให้เกิดการกำเรียวไม่สามารถย้อนกลับได้ แช่ 15 นาที ห้ามสัมผัส

ย้ายเส้นใยไปยังน้ำสะอาดที่อุณหภูมิเดียวกัน ห้ามเปลี่ยนอุณหภูมิอย่างกะทันหัน — การกระแทกความร้อนจะทำให้เส้นใยฟลอกอย่างทันทีทันใด การล้างครั้งเดียวมักจะเพียงพอ

นำเส้นใยออกจากน้ำด้วยมือทั้งสองข้างเปิดออก เหมือนเมฆ วางบนตะแกรงอ細บางไว้ในที่ร่ม ไม่ควรบีบ บิด หรือกดทับ ปล่อยให้แห้งตามธรรมชาติ — อาจใช้เวลาถึง 24 ชั่วโมง

ใช้ปลายนิ้วมือ เปิดเส้นด้ายแต่ละเส้นของเส้นใยแห้งอย่างนุ่มนวล เส้นใยวิกุญญ์นั้นบางเฉียบจนเกือบลอยได้ — ทำงานในพื้นที่ที่ไม่มีกระแสลม

ใช้ cardas มือถือที่มีซี่ฟันละเอียดและแน่นเหนียว บรรจุปริมาณเส้นใยน้อยที่สุด — ครึ่งหนึ่งของจำนวนที่คุณจะใช้สำหรับอัลปาก้า ส่งผ่าน carda ที่สองด้วยการเคลื่อนไหวนุ่มมากๆ เพียง 3-4 ครั้งเท่านั้น การ card มากเกินไปจะทำให้เส้นใยเสียหาย

ม้วนเส้นใยที่梳แล้วเป็น rolags ขนาดเล็กมากและเบาๆ แต่ละ rolag ควรมีเส้นใยน้อย — วิกุญญาถูกปั่นเป็นเส้นด้ายที่บางมากๆ และ rolags ขนาดใหญ่จะสิ้นเปลือง

ใช้ฟิวชั่นแบบตกที่เบาที่สุดที่มีอยู่ — โดยอุดมคติแล้วน้อยกว่า 20 กรัม ฟิวชั่นหนักจะทำให้เส้นใยละเอียดพิเศษขาด ฟิวชั่นแบบดั้งเดิมของแอนดีนสำหรับวิกูญ่าเป็นขนาดเล็กและอ่อนลง มักทำจากกระดูกหรือไม้ที่เบามาก

วิกูญาเป็นเส้นใยที่細เล็กน้อยที่สุดในโลก — ยืดเพียง 3-5 ซม. ในแต่ละครั้ง ให้บิดมากกว่าอัลพาก้าหรือแกะมาก การบิดสูงเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้ความแข็งแรงแก่เส้นใยที่细เล็กเช่นนี้ เส้นใยที่ได้จะเกือบเหมือนด้ายเย็บผ้า

กุญแจสำคัญในการ纺 vicuña คือการรักษาความตึงคงที่ระหว่างมือและเ纺锤 การเปลี่ยนแปลงใด ๆ จะสร้างจุดอ่อนในเส้นด้าย นี่ต้องการการฝึกฝน — การนั่งเวียน vicuña ถือว่าเป็นระดับสูงสุดของศิลปะการปั่นด้ายด้วยมือ

ยังคงเช่าโรลัคทั้งหมด จำไว้: เส้นใยแต่ละกรัมแทนทรัพยากรที่หายากและมีค่า ลดความสูญเสีย ช่างทอแบบดั้งเดิมของแอนดีสไม่สูญเสียเส้นใยแม้แต่เส้นเดียว

บิดลวดธรรมดาสองเส้นเข้าด้วยกันในทิศทางตรงกันข้าม ลวดบิดวิคุญญ่าจะมีความละเอียด แต่แข็งแรงอย่างน่าประหลาดใจ การบิดคู่ยังทำให้พื้นผิวเรียบเนียน เพิ่มเติมความเงาสีดังธรรมชาติ

浸ใส่เส้นด้ายที่บิดตัวในน้ำอุ่น (25°C) เป็นเวลา 15 นาที นำออกมาด้วยความระมัดระวัง บีบระหว่างฝ่ามือที่เปิดออก และแขวนด้วยน้ำหนักน้อยที่สุดเพื่อให้แห้ง

พันเส้นด้ายแห้งเป็นกำไรเล็ก ๆ วัสดุขนสัตว์วิกุญญาทั้งหมดหนึ่งท่อน (200-300 ก.) ให้ผลิตเส้นด้ายสำเร็จรูปอาจจะ 150-200 ก. — เพียงพอสำหรับผ้าพันคอเล็ก ๆ

เส้นด้ายวิกุญญาที่纺ด้วยมือเป็นหนึ่งในวัสดุสิ่งทอที่มีค่าที่สุดในโลก มีความอบอุ่นมากกว่าแคชเมียร์ นุ่มกว่าไหม และเป็นตัวแทนของประเพณีงานฝีมือที่มีประวัติศาสตร์แอนดีนกว่า 5,000 ปี

วิคุญญาเกือบสูญพันธุ์ในศตวรรษที่ 20 — จากประชากร 2 ล้านตัวในสมัยชาวอินคาลงไปเหลือเพียง 6,000 ตัวในปี 1974 ด้วยการคุ้มครองของ CITES และการกลับมาของ chaccu ชุมชน ประชากรจึงฟื้นตัวมาได้กว่า 350,000 ตัว เส้นขนวิคุญญาแต่ละเส้นเรียกความทรงจำของเรื่องเกือบสูญพันธุ์และการเกิดใหม่นี้