
แก้วตา
งานหุ่นสัตว์ยัดนุ่น (taxidermy) จะถูกตัดสินจากดวงตาเป็นหลัก ส่วนอื่นทั้งหมดอาจถูกต้องแล้ว แต่ดวงตาที่ดูตายด้านก็ทำลายทั้งชิ้นงานได้ นั่นคือเหตุผลที่ตาแก้วเป็นงานฝีมือเฉพาะทางของตัวเอง แยกออกจากงาน taxidermy มานานกว่าสองศตวรรษ
เทคนิคที่ใช้คือการเป่าแก้วด้วยไฟ (lampworking): แท่งแก้วถูกให้ความร้อนจนอ่อนตัวในเปลวไฟ เป่าให้เป็นเปลือกกลวง จากนั้นประทับแผ่นกลมสีเข้มเพื่อทำเป็นม่านตา และระบายสีด้วยเส้นละเอียดที่ดึงออกมา สีจะอยู่ด้านในของโดมใส จึงมองเห็นผ่านแก้ว ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมตาแก้วจึงมีความลึก ขณะที่ลูกปัดที่วาดสีเพียงอย่างเดียวไม่มี
แก้วร้อนและคบเพลิง ต้องมีการระบายอากาศ อุปกรณ์ป้องกันดวงตา และโต๊ะทำงานที่โล่ง และห้ามเคลื่อนไหวอย่างรีบร้อนใกล้เปลวไฟเด็ดขาด
คำแนะนำ
ตั้งค่าการทำงานกับแก้วร้อนให้ถูกต้อง
ตั้งค่าการทำงานกับแก้วร้อนให้ถูกต้อง
ทำงานบนโต๊ะเปล่าที่ไม่ติดไฟ มีการระบายอากาศแบบบังคับ และไม่มีสิ่งของหลวมอยู่ในระยะเปลวไฟ สวมแว่นดิดิเมียม — แว่นนิรภัยทั่วไปไม่สามารถกั้นแสงวาบของโซเดียมได้ และการจ้องมองแสงนั้นนานหลายชั่วโมงจะทำลายดวงตา
เครื่องมือที่ต้องใช้:
หัวพ่นไฟโพรเพน
แว่นครอบตานิรภัยแบบปิดสนิทดูอ้างอิงจากสัตว์จริง
ดูอ้างอิงจากสัตว์จริง
หาภาพถ่ายดวงตาของสปีชีส์นั้นและสังเกตสามสิ่ง ได้แก่ รูปร่างของรูม่านตา รูปแบบแถบสีของม่านตา และระดับที่ดวงตาโผล่พ้นเบ้าตา รูม่านตาแนวนอนของแพะกับรูม่านตาแนวตั้งของแมวไม่สามารถใช้แทนกันได้
วัดเส้นผ่านศูนย์กลางที่ต้องการ
วัดเส้นผ่านศูนย์กลางที่ต้องการ
ให้นำค่าเส้นผ่านศูนย์กลางของลูกตาจากตัวอย่างที่วัดแล้ว หรือจากตารางอ้างอิงงานยัดสัตว์ ไม่ใช่ประมาณด้วยสายตา ลูกตาที่ใหญ่เกินไปหนึ่งขนาดเป็นข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดในงานยัดสัตว์ของผู้เริ่มต้น และจะเห็นได้ชัดทันทีว่าผิดปกติ
เครื่องมือที่ต้องใช้:
ไม้บรรทัดค่อยๆ อุ่นแท่งแก้วเข้าไปในเปลวไฟ
ค่อยๆ อุ่นแท่งแก้วเข้าไปในเปลวไฟ
นำแท่งแก้วใสมาใกล้ขอบเปลวไฟ แล้วค่อยๆ ดันเข้าไปทีละน้อย แก้วที่ถูกดันเข้าสู่ความร้อนเต็มที่ทันทีจะแตกกระจายและกระเด็นเป็นเศษ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
แท่งแก้วเป็นสต็อก1 ชิ้นเก็บเนื้อแก้วและเป่าเป็นหลอดเล็กๆ
เก็บเนื้อแก้วและเป่าเป็นหลอดเล็กๆ
ทำให้ปลายแก้วอ่อนตัวเป็นก้อนเนื้อแก้ว จากนั้นเป่าเบาๆ ผ่านก้านเป่าเพื่อให้เกิดหลอดกลวง ควรเป่าทีละน้อย เพราะหากเป่าแรงเกินไปผนังจะบางและยุบตัวลง
หมุนอย่างต่อเนื่องตลอดเวลา
หมุนอย่างต่อเนื่องตลอดเวลา
หมุนแท่งอย่างต่อเนื่องตลอดเวลาที่ยังนิ่ม หากหยุดแรงโน้มถ่วงจะทำให้ด้านหนึ่งแบนลง และไม่สามารถแก้ไขตาที่เอียงไม่สม่ำเสมอได้ภายหลัง
หลอมแผ่นแก้วสีเข้มเป็นวงกลมสำหรับม่านตา
หลอมแผ่นแก้วสีเข้มเป็นวงกลมสำหรับม่านตา
หลอมแผ่นแก้วสีเข้มขนาดเล็กลงบนด้านหน้าของลูกแก้ว แล้วปล่อยให้แผ่เรียบลง นี่คือพื้นฐานของม่านตา และส่วนอื่น ๆ ทั้งหมดจะถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานนี้
วางรูม่านตา
วางรูม่านตา
เติมแก้วสีดำตรงกลางในรูปร่างที่สปีชีส์นั้นมีจริง ได้แก่ วงกลม ช่องแนวตั้ง หรือช่องแนวนอน ให้จัดทิศทางให้ถูกต้องเทียบกับแกนของตาก่อนที่จะแข็งตัว
วาดเส้นละเอียดสำหรับเส้นใยของม่านตา
วาดเส้นละเอียดสำหรับเส้นใยของม่านตา
ดึงแก้วสีให้เป็นเส้นละเอียดเท่าเส้นผม แล้ววางเรียงแนวรัศมีทั่วม่านตา ม่านตาจริงประกอบด้วยเส้นใยแบบรัศมี ไม่ใช่สีแบนราบ และขั้นตอนนี้คือสิ่งที่ทำให้ดวงตาดูเหมือนดวงตาจริง ไม่ใช่เพียงลูกปัด
ปิดทับสีด้วยกระจกใส
ปิดทับสีด้วยกระจกใส
เทชั้นกระจกใสบางๆ ให้ไหลทับทั่วทั้งผิวหน้าของม่านตา สีต้องมองเห็นผ่านกระจก — ชั้นทับซ้อนนี้คือสิ่งที่สร้างความรู้สึกชุ่มชื้นและลึก และเป็นเหตุผลว่าทำไมกระจกจึงเหนือกว่าสีทาในกรณีนี้
ขึ้นรูปส่วนโป่งของกระจกตา
ขึ้นรูปส่วนโป่งของกระจกตา
ขึ้นรูปด้านหน้าให้เป็นโดมนูนเล็กน้อยที่ยื่นออกจากทรงกลม กระจกตาจริงจะโป่งนูนออกมา ส่วนลูกตาที่กลมสมบูรณ์แบบจะดูคล้ายลูกแก้วหินอ่อน
อบอ่อนมัน อย่าข้ามขั้นตอนนี้
อบอ่อนมัน อย่าข้ามขั้นตอนนี้
นำห่วงตาที่ขึ้นรูปเสร็จแล้วใส่เข้าเตาอบ (kiln) ที่อุณหภูมิอบอ่อนทันที แล้วค่อย ๆ ทำให้เย็นลง ห่วงตาที่ไม่ได้อบอ่อนจะมีความเค้นภายในค้างอยู่ และอาจแตกร้าวออกจากกันได้หลายสัปดาห์ต่อมาเมื่ออยู่ในตัวเรือน
ทำคู่กันในครั้งเดียว
ทำคู่กันในครั้งเดียว
ทำตาทั้งสองข้างในการทำงานครั้งเดียวขณะที่มือและเปลวไฟพร้อมแล้ว ตาที่ทำห่างกันหนึ่งสัปดาห์จะมีสีและขนาดต่างกัน และคู่ที่ไม่เข้ากันจะสังเกตเห็นได้ชัดกว่าสีที่ผิดเพี้ยนเสียอีก
ประเมินมันในซ็อกเก็ต ไม่ใช่ในมือ
ประเมินมันในซ็อกเก็ต ไม่ใช่ในมือ
วางดวงตาในดินเหนียวบนฐานยึด แล้วมองจากระยะสองเมตรภายใต้แสงปกติ ดวงตาที่ดูสวยงามมากบนโต๊ะทำงานอาจดูผิดเพี้ยนเมื่อมีเปลือกตาและการจัดวางรอบข้าง และการจัดวางนั้นคือครึ่งหนึ่งของผลลัพธ์
ประวัติศาสตร์และบริบท
ประวัติศาสตร์และบริบท
การค้าที่แยกจากกัน ตาแก้วสำหรับงานยัดสัตว์และตาแก้วสำหรับคน มาจากโรงงานเดียวกันและใช้เทคนิคเดียวกัน ศูนย์กลางของงานนี้คือเมืองเลาชา (Lauscha) ในทูรินเจีย ซึ่งเป็นเมืองทำแก้วที่ปัจจุบันรู้จักกันมากกว่าในฐานะเครื่องประดับคริสต์มาสแก้วเป่า และงานฝีมือนี้ถ่ายทอดกันในครอบครัวของช่างทำแก้วด้วยไฟลัมป์ (lampworkers) มากกว่าผ่านโรงเรียน
ความก้าวหน้าด้วยคริโอไลต์ ช่างทำแก้วในเลาชาพัฒนาแก้วที่มีคริโอไลต์ (Na₃AlF₆) ซึ่งเมื่อเย็นจะขาวทึบและเมื่อถูกความร้อนจะโปร่งแสง ทำให้ตาเทียมมีผิวเรียบ ดูเป็นธรรมชาติ และทนต่อการกัดกร่อนจากน้ำตา อีกทั้งไม่มีตะกั่วเป็นส่วนประกอบ
เหตุใดจึงใช้แก้วแทนการทาสี ดวงตาคือโดมใสที่ครอบอยู่เหนือม่านตาที่มีสี การทาสีลงบนลูกปัดทึบทำให้สีอยู่ด้านนอก ซึ่งดูแบนราบและสะท้อนแสงในระนาบเดียว การสร้างสีไว้ภายในแก้วใสจำลองโครงสร้างทางแสงที่แท้จริง ทำให้ดวงตามีมิติและรับแสงเหมือนดวงตาที่มีชีวิต วัสดุอะคริลิกสมัยใหม่ก็ทำแบบเดียวกันด้วยการใช้ชั้นใสครอบลวดลายที่ทาสีไว้ วัสดุเปลี่ยนไปแล้ว แต่หลักการยังคงเดิม
การจัดวางสำคัญพอ ๆ กับตัวตา ช่างยัดสัตว์เรียกการวางตา (eye set) ซึ่งหมายถึงมุม ความลึก และรูปทรงเปลือกตารอบแก้ว ตาที่สมบูรณ์แบบแต่วางไม่ดีจะดูไร้ชีวิต ส่วนตาธรรมดาที่วางได้ดีจะดูมีชีวิต นี่เป็นข้อเตือนใจที่มีประโยชน์ว่าชิ้นส่วนจะดีได้เพียงเท่าที่การติดตั้งเป็น
งานฝีมือที่กำลังสูญหาย การทำตาแก้วด้วยมือในปัจจุบันมีผู้ปฏิบัติน้อยมาก ในบริเตนถูกจัดอยู่ในรายการงานฝีมือที่ใกล้สูญพันธุ์ เทคนิคนี้ถูกรักษาไว้โดยโรงงานเพียงไม่กี่แห่ง ซึ่งเป็นความรู้ที่ควรบันทึกไว้ในขณะที่ยังสามารถถามผู้รู้ได้
วัสดุ
1- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
เครื่องมือที่จำเป็น
3- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ
พิมพ์เขียวนี้สร้าง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้


