
กลไกจาคาร์ด — การทอลวดลายที่โปรแกรมได้ด้วยบัตรเจาะรู
ในปี ค.ศ. 1804 โจเซฟ มารี จาคาร์ด แห่งเมืองลียง ได้สาธิตกลไกที่สามารถทอลวดลายซับซ้อนได้โดยอัตโนมัติ เช่น ผ้าโบรเคด ผ้าดามัสก์ และผ้าไหมลายนูน โดยไม่ต้องอาศัยคนดึงเส้นด้ายยืน (drawboy) เลือกเส้นด้ายด้วยมือ กลไกจาคาร์ดติดตั้งอยู่บนกี่ทอ และอ่านชุดของบัตรที่มีรูเจาะ โดยแต่ละบัตรควบคุมว่าเส้นด้ายยืนเส้นใดจะยกขึ้นสำหรับการพุ่งกระสวยหนึ่งครั้ง รูบนบัตรหมายความว่า 'ยกเส้นด้ายนี้ขึ้น' ไม่มีรูหมายความว่า 'ปล่อยให้อยู่ด้านล่าง' ลวดลายถูกเข้ารหัสไว้ในกระดาษแข็ง
จาคาร์ดต่อยอดจากนวัตกรรมของฝรั่งเศสที่สั่งสมมาหลายทศวรรษ บาซิล บูชง ใช้แถบกระดาษเจาะรูควบคุมกี่ทอในปี ค.ศ. 1725 ฌอง-บาติสต์ ฟัลคง แทนที่แถบกระดาษด้วยบัตรที่เชื่อมกันในปี ค.ศ. 1728 ฌาคส์ เดอ โวก็องซง ทำให้กลไกการเลือกเส้นด้ายเป็นอัตโนมัติด้วยกระบอกโลหะในช่วงทศวรรษ 1740 จาคาร์ดรวมแนวคิดทั้งสามเข้าด้วยกันเป็นเครื่องจักรที่ใช้งานได้จริงและเชื่อถือได้ ซึ่งช่างทอคนใดก็สามารถใช้งานได้ ในปี ค.ศ. 1812 มีกี่จาคาร์ดกว่า 11,000 เครื่องดำเนินงานในฝรั่งเศสเพียงประเทศเดียว
กลไกจาคาร์ดมักถูกเรียกว่าเครื่องจักรที่สามารถโปรแกรมได้เครื่องแรก บัตรเจาะรูแต่ละใบคือคำสั่ง ชุดของบัตรคือโปรแกรม และลวดลายที่ทอได้คือผลลัพธ์ ชาร์ลส์ แบบเบจ ศึกษากลไกจาคาร์ดอย่างละเอียดขณะออกแบบ Analytical Engine ของเขา และเอดา เลิฟเลซ เขียนไว้ว่าเครื่องยนต์ 'ทอลวดลายพีชคณิตได้เช่นเดียวกับที่กี่จาคาร์ดทอดอกไม้และใบไม้' บัตรเจาะรูยังคงใช้เป็นสื่อจัดเก็บข้อมูลมาจนถึงทศวรรษ 1970 โปรแกรมคอมพิวเตอร์ทุกโปรแกรมสืบทอดแนวคิดมาจากชุดบัตรจาคาร์ดที่แขวนอยู่เหนือกี่ทอไหมในเมืองลียง
คำแนะนำ
ออกแบบลวดลายบนกระดาษพอยต์
ออกแบบลวดลายบนกระดาษพอยต์
วาดลวดลายทอที่ต้องการบนกระดาษพอยต์ ซึ่งเป็นกระดาษกราฟที่แต่ละช่องแสดงจุดตัดหนึ่งจุดของเส้นยืนและเส้นพุ่ง ช่องที่ถูกเติมสีหมายถึงเส้นยืนลอยอยู่เหนือเส้นพุ่ง (เรียกว่า 'warp float') ส่วนช่องว่างหมายถึงเส้นพุ่งลอยอยู่เหนือเส้นยืน (เรียกว่า 'weft float') แต่ละแถวของตารางสอดคล้องกับหนึ่งครั้งของการพุ่งเส้นพุ่ง (หนึ่งการผ่านของกระสวย) ลวดลายซ้ำแบบง่ายอาจต้องใช้ 20–50 แถว ส่วนงานออกแบบภาพที่ซับซ้อนอาจต้องใช้หลายพันแถว
โอนการออกแบบลงบนบัตรเจาะรู
โอนการออกแบบลงบนบัตรเจาะรู
แถวแต่ละแถวของกระดาษจุดจะกลายเป็นบัตรเจาะรูหนึ่งใบ บัตรมีตารางตำแหน่งที่ตรงกับจำนวนตะขอบนกลไกจาคการ์ด ซึ่งโดยทั่วไปมี 200 ถึง 600 ตำแหน่งต่อบัตร แต่กลไกขนาดใหญ่เคยมีถึง 1,200 ตำแหน่ง รูจะถูกเจาะในตำแหน่งที่เส้นด้ายยืนที่สอดคล้องต้องถูกยกขึ้นสำหรับเส้นพุ่งนั้น ไม่มีรูหมายความว่าเส้นด้ายยังคงอยู่ด้านล่าง บัตรคือคำสั่ง และรูปแบบของรูคือโปรแกรม
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
กระดาษแข็งปะซ้อน1 ชุดเจาะบัตรให้แม่นยำ
เจาะบัตรให้แม่นยำ
วางบัตรแต่ละใบบนกรอบเจาะและใช้เครื่องเจาะมือหรือเครื่องกดแบบเหยียบเพื่อตัดรูสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่สะอาดตรงตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้ ทุกรูต้องอยู่ในตำแหน่งที่แม่นยำ เพราะรูที่วางผิดตำแหน่งจะยกเส้นด้ายผิดและทำให้เกิดข้อบกพร่องที่มองเห็นได้ในลวดลาย ช่างเจาะบัตรที่มีทักษะสามารถผลิตบัตรได้ 30–50 ใบต่อชั่วโมง ผ้าไหมลวดลายซับซ้อนต้องใช้บัตร 10,000 ถึง 24,000 ใบสำหรับลวดลายซ้ำหนึ่งรอบ
ร้อยบัตรเข้าด้วยกันเป็นโซ่
ร้อยบัตรเข้าด้วยกันเป็นโซ่
ร้อยบัตรที่เจาะรูไว้เข้าด้วยกันตามลำดับโดยใช้เชือกร้อยผ่านรูที่ขอบบนและขอบล่างของแต่ละบัตร บัตรเหล่านี้จะก่อตัวเป็นวงต่อเนื่อง เมื่อบัตรใบสุดท้ายผ่านกลไกแล้ว บัตรใบแรกจะกลับมา ทำให้รูปแบบสามารถวนซ้ำได้ไม่สิ้นสุด บัตรแต่ละใบต้องอยู่ในลำดับที่ถูกต้อง เพราะหากมีบัตรเพียงใบเดียวที่ผิดลำดับ จะทำให้รูปแบบทั้งหมดผิดพลาด
ติดตั้งกลไกจาคาร์ดบนกี่ทอ
ติดตั้งกลไกจาคาร์ดบนกี่ทอ
กลไกจาคาร์ดตั้งอยู่บนโครงกี่ทอ อยู่เหนือเฮดเดิลโดยตรง ประกอบด้วยตะขอแนวตั้งเป็นตาราง แต่ละตะขอเชื่อมต่อด้วยเชือก (เรียกว่า 'simple') กับเส้นด้ายยืนหนึ่งเส้นหรือมากกว่าอยู่ด้านล่าง เข็มที่มีสปริงรับแรงแต่ละอันสอดคล้องกับตะขอแต่ละอัน โซ่การ์ดป้อนผ่านกระบอกเจาะรูที่ด้านหน้าของกลไก ชุดประกอบทั้งหมดเพิ่มความสูงให้กี่ทอประมาณหนึ่งเมตร
เครื่องมือที่ต้องใช้:
กี่ทอแบบฌักการ์เตรียมลำแสงด้ายยืนด้วยด้ายละเอียด
เตรียมลำแสงด้ายยืนด้วยด้ายละเอียด
พันด้ายยืนขนานกันหลายร้อยหรือหลายพันเส้นเข้ากับลำแสงด้ายยืน การทอแบบจาคาร์ดมักใช้ด้ายละเอียดและเหนียวแข็งแรง ไหมเป็นเส้นใยดั้งเดิมในเมืองลียง แม้ว่าฝ้ายและขนแกะวอร์สเตดก็ใช้ได้เช่นกัน จำนวนเส้นด้ายยืนต้องตรงกับจำนวนขอของกลไกจาคาร์ด จาคาร์ดขนาด 400 ขอที่มีด้ายหนึ่งเส้นต่อขอต้องใช้ด้ายยืน 400 เส้น การผูกเชือกประกอบอาจทวีคูณจำนวนนี้ เพื่อให้แต่ละขอควบคุมด้าย 2–4 เส้นสำหรับผ้าที่กว้างขึ้น
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
เส้นด้ายยืน1 กก.เชื่อมด้ายยืนเข้ากับตะขอของจาคาร์ด
เชื่อมด้ายยืนเข้ากับตะขอของจาคาร์ด
ผูกด้ายยืนแต่ละเส้นเข้ากับตะขอที่สอดคล้องกันผ่านเชือก (the 'simple') ซึ่งลอดผ่านช่องเล็ก ๆ ในเฮดเดิล เมื่อตะขอยกขึ้น จะดึงเชือก ซึ่งยกเฮดเดิล และยกด้ายยืนเส้นนั้นขึ้นตาม การเชื่อมต่อแบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างตะขอกับด้ายนี้คือสิ่งที่ทำให้จาคาร์ดมีพลัง — ด้ายทุกเส้นสามารถถูกควบคุมแยกกันได้ ต่างจากกี่ทอทั่วไปที่ด้ายถูกจัดกลุ่มเป็นชาฟต์
ร้อยเส้นยืนผ่านฟันหวี
ร้อยเส้นยืนผ่านฟันหวี
ร้อยปลายเส้นยืนแต่ละเส้นผ่านช่องฟันหวี โดยเว้นระยะเส้นด้ายให้สม่ำเสมอตลอดความกว้างของการทอ สำหรับผ้าไหมลวดลายละเอียด ความหนาแน่นของฟันหวีโดยทั่วไปอยู่ที่ 30–60 ฟันต่อเซนติเมตร หวีทอยังทำหน้าที่เป็นตัวกระแทกเพื่อดันเส้นพุ่งแต่ละเส้นให้เข้าที่ชิดกับขอบผ้า (fell) ของผืนผ้า
ผูกเส้นยืนกับลูกกลิ้งผ้า (cloth beam) และปรับความตึง
ผูกเส้นยืนกับลูกกลิ้งผ้า (cloth beam) และปรับความตึง
รวบเส้นยืนเป็นกลุ่มเล็กๆ ผูกเข้ากับผ้ากันเปื้อนของลูกกลิ้งผ้า (cloth beam apron) และปรับความตึงของเส้นยืนให้สม่ำเสมอโดยปรับเบรกของลูกกลิ้งเส้นยืน (warp beam brake) ความตึงที่สม่ำเสมอทั่วทุกเส้นมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะการทอแบบ Jacquard สร้างลวดลายที่ซับซ้อน โดยความแตกต่างของความตึงจะปรากฏเป็นความผิดเพี้ยนของลวดลายได้ทันที
โหลดกระสวยด้วยด้ายพุ่ง
โหลดกระสวยด้วยด้ายพุ่ง
ใส่หลอดด้ายพุ่งลงในกระสวย ผ้าจักการ์ดลายนูนมักใช้ด้ายพุ่งหลายสี ผ้าโบรเคดอาจต้องใช้กระสวย 3–6 สีที่แตกต่างกัน เปลี่ยนตามลวดลาย สำหรับผ้าดามัสก์สีเดียว ใช้กระสวยเพียงอันเดียวก็เพียงพอ ด้ายพุ่งควรละเอียดและนุ่มกว่าด้ายยืนเพื่อให้ผิวผ้าเรียบ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
เส้นด้ายพุ่ง500 ก.เปิดกลไกและเริ่มทอ
เปิดกลไกและเริ่มทอ
เริ่มเครื่องทอ ในแต่ละรอบ กระบอกเจาะรูจะกดบัตรปัจจุบันเข้ากับตารางเข็มที่มีสปริงรองรับ ตรงจุดที่บัตรมีรู เข็มจะทะลุผ่านและตะขอที่สอดคล้องกันจะถูกคานยก (griffe) ที่กำลังเลื่อนขึ้นเกี่ยวไว้ ตรงจุดที่ไม่มีรู เข็มจะถูกดันกลับและตะขอจะพลาดคานยก ตะขอที่ถูกเลือกจะเลื่อนขึ้น ยกเส้นด้ายยืนของตะขอเหล่านั้นเพื่อสร้างช่องเปิดสำหรับสอดเส้นพุ่ง (shed)
สังเกตกลไกการอ่านบัตรเจาะรู
สังเกตกลไกการอ่านบัตรเจาะรู
สังเกตกระบอกทรงกระบอกหมุนไปหนึ่งตำแหน่งหลังจากการเลือกแต่ละครั้ง บัตรถัดไปจะกดกับเข็ม เลือกชุดตะขอชุดอื่นสำหรับช่องเปิดถัดไป นี่คือหัวใจของจาคการ์ด: การเลือกแบบไบนารี — มีรูหรือไม่มีรู ยกหรือไม่ยก — ซ้ำกันทั่วหลายร้อยตำแหน่ง บัตรแล้วบัตรเล่า แต่ละบัตรคือหนึ่งบรรทัดของโปรแกรม เครื่องทอคือโปรเซสเซอร์ ผ้าคือผลลัพธ์
โยนกระสวยผ่านช่องเปิดของเส้นด้าย
โยนกระสวยผ่านช่องเปิดของเส้นด้าย
เมื่อยกเส้นด้ายยืนที่เลือกขึ้นแล้ว ให้ส่งกระสวยที่บรรจุเส้นด้ายพุ่งผ่านช่องเปิดของเส้นด้ายยืน โดยใช้มือในกี่ทอยุคแรก หรือใช้กลไกกระสวยบินหรือกลไกดึงกระสวยด้วยพลังงานในกี่ทอผ้าจาคการ์ดพลังงานรุ่นหลัง เส้นด้ายพุ่งจะพาดตลอดความกว้างทั้งหมด โดยสอดประสานเฉพาะกับเส้นด้ายยืนที่ถูกลดลง จากนั้นใช้ฟันหวี (reed) ตีเส้นด้ายพุ่งให้เข้าที่
ติดตามรูปแบบที่กำลังปรากฏขึ้น
ติดตามรูปแบบที่กำลังปรากฏขึ้น
หลังจากทอไปได้หลายเซนติเมตร รูปแบบจะปรากฏให้เห็นบนผ้า ตรวจสอบว่าการออกแบบตรงกับแบบร่างบนกระดาษจุดต้นฉบับหรือไม่ ข้อผิดพลาดบ่งชี้ว่าการเจาะการ์ดผิดพลาด (ตำแหน่งรูผิด) หรือการเชื่อมต่อระหว่างตะขอกับเส้นด้ายยืนขาด การ์ดที่เจาะผิดเพียงใบเดียวจะสร้างเส้นแนวนอนของข้อผิดพลาดที่ปรากฏเห็นได้ตลอดความกว้างทั้งหมด — ต้องเจาะการ์ดใหม่และเปลี่ยนในสายโซ่
เปลี่ยนสีเส้นพุ่งสำหรับลวดลายหลายสี
เปลี่ยนสีเส้นพุ่งสำหรับลวดลายหลายสี
สำหรับการทอผ้าโบรเคดหรือผ้าทอสไตล์ทาเพสทรีด้วยเครื่องจักรจาคาร์ด ให้สลับกระสวยเพื่อนำเส้นพุ่งสีต่างๆ เข้ามาในจุดเฉพาะของลวดลาย สายบัตรเจาะจะควบคุมว่าเส้นยืนเส้นใดจะถูกยกขึ้น แต่ช่างทอ (หรือในภายหลังคือกลไกเปลี่ยนกระสวยอัตโนมัติ) จะควบคุมว่าเส้นพุ่งสีใดจะเติมเต็มแต่ละช่องเปิดของฝ้าย การผสมผสานระหว่างการเลือกเส้นยืนที่โปรแกรมได้และเส้นพุ่งหลายสี ทำให้เกิดผ้าลวดลายอันวิจิตรที่ทำให้เมืองลียงกลายเป็นเมืองหลวงแห่งไหมของยุโรป
เลื่อนผ้าและเปลี่ยนหลอดด้ายตามความจำเป็น
เลื่อนผ้าและเปลี่ยนหลอดด้ายตามความจำเป็น
กลไกม้วนผ้า (take-up mechanism) จะม้วนผ้าที่ทอเสร็จแล้วเข้ากับลูกม้วนผ้า (cloth beam) ในอัตราที่ควบคุมได้ เพื่อรักษาความหนาแน่นของพุ่งเส้นด้าย(pick density) ให้สม่ำเสมอ เปลี่ยนหลอดด้ายพุ่ง (weft bobbin) ที่หมดแล้วตามความจำเป็น การทอผ้าแบบจาคาร์ดช้ากว่าการทอด้วยกี่กลไกแบบธรรมดา โดยทั่วไปอยู่ที่ 30–60 ครั้งพุ่งต่อนาที เทียบกับ 100 ครั้งขึ้นไปสำหรับผ้าธรรมดา เพราะการอ่านบัตรเจาะและการยกตะกอ (shedding) แบบเลือกได้ใช้เวลามากขึ้นในแต่ละรอบ
นำผ้าทอลวดลายที่เสร็จแล้วออก
นำผ้าทอลวดลายที่เสร็จแล้วออก
เมื่อเส้นยืนหมดหรือถึงความยาวที่ต้องการ ให้หยุดกี่ทอ ตัดเส้นยืนด้านหลังตะกอ แล้วคลายผ้าที่ทอเสร็จแล้วออก ผ้าทอแบบจาคการ์ดมีตั้งแต่ลายเรขาคณิตอย่างง่ายไปจนถึงภาพเหมือนจริงระดับภาพถ่าย — ภาพบุคคลทอที่มีชื่อเสียงของจาคการ์ดเองซึ่งผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1839 โดยมิเชล-มารี คาร์กีลาต ต้องใช้บัตรเจาะรูถึง 24,000 ใบ และมักถูกอ้างถึงว่าเป็นโปรแกรมเชิงกลที่ซับซ้อนที่สุดที่สร้างขึ้นก่อนยุคคอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์
เครื่องมือที่ต้องใช้:
กรรไกรเข้าใจมรดกคู่ของจาการ์ด
เข้าใจมรดกคู่ของจาการ์ด
กลไกของจาการ์ดมีมรดกสองด้าน ในด้านสิ่งทอ มันทำให้ผ้าลวดลายซับซ้อนมีราคาที่เอื้อมถึงได้ — การออกแบบที่เคยต้องใช้ช่างทอฝีมือระดับปรมาจารย์และผู้ช่วยดึงด้ายทำงานร่วมกันนานหลายสัปดาห์ ปัจจุบันสามารถผลิตได้โดยผู้ควบคุมเพียงคนเดียวที่ดูแลเครื่องทอแบบกลไก ในด้านคอมพิวเตอร์ มันได้นำแนวคิดเรื่องโปรแกรมที่จัดเก็บไว้ในสื่อทางกายภาพเข้ามา Herman Hollerith ดัดแปลงบัตรเจาะรูสำหรับสำมะโนประชากรสหรัฐอเมริกาปี ค.ศ. 1890 IBM สร้างจักรวรรดิของตนบนการประมวลผลข้อมูลด้วยบัตรเจาะรู เส้นทางจากเครื่องทอไหมของจาการ์ดสู่คอมพิวเตอร์สมัยใหม่นั้นตรงและต่อเนื่องไม่ขาดสาย
วัสดุ
3- 1 ชุดตัวยึดตำแหน่ง
- 1 กก.ตัวยึดตำแหน่ง
- 500 ก.ตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ

Cartwright's Power Loom — Mechanized Weaving by Steam and Water
โดย Tex
สิ่งทอและหนัง

Weaving with a Flying Shuttle — Kay's Invention That Launched the Textile Revolution
โดย Tex
สิ่งทอและหนัง

Crompton's Spinning Mule — The Machine That Made Fine Cotton Possible
โดย Tex
สิ่งทอและหนัง
พิมพ์เขียวนี้สร้าง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้



