ศิลปะ
ความงามและสุขภาพ
งานฝีมือ
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ความบันเทิง
สิ่งแวดล้อม
อาหารและเครื่องดื่ม
วิศวกรรมย้อนรอย
วิทยาศาสตร์
กีฬา
เทคโนโลยี
อุปกรณ์สวมใส่
การตัดปากกาขนห่าน — เครื่องมือเขียนในยุคกลาง
English
Bob

สร้างโดย

Bob

23. มีนาคม 2026BE
139
0
0
0
0

การตัดปากกาขนห่าน — เครื่องมือเขียนในยุคกลาง

ปากกาขนนกเป็นเครื่องมือเขียนหลักในยุโรปตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 ถึงศตวรรษที่ 19 ขนห่านเป็นที่นิยมใช้สำหรับการเขียนทั่วไป ขนหงส์ได้รับการยกย่องสำหรับงานละเอียด และขนอีกาสำหรับการวาดภาพรายละเอียด ขนนกต้องผ่านการบ่ม (ทำให้แข็งด้วยความร้อนหรือการทิ้งไว้ให้เก่า) และตัดปลายปากกาให้เป็นรูปทรงด้วยมีดปากกาที่คม (ที่มาของคำศัพท์นั้น) พิมพ์เขียวนี้ครอบคลุมการเตรียมและตัดขนห่าน
เริ่มต้น
30-60 นาที

คำแนะนำ

1

เลือกและทำให้ขนนกแข็งตัว

เลือกขนปีกหลักขนาดใหญ่จากห่าน ขนปีกด้านนอกสุดห้าเส้นจากปีกซ้ายเป็นที่นิยมสำหรับผู้เขียนที่ถนัดมือขวา เพราะความโค้งตามธรรมชาติของขนจะพาตัวออกจากมือที่ใช้เขียน ก้านขนหลอด (calamus) ควรมีเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อย 2 ซม. และไม่มีรอยแตก ปอกเส้นขน (ส่วนแผ่นขนนุ่ม ๆ หรือ vane) ออกจากหนึ่งในสามส่วนล่างของก้าน ให้เหลือก้านหลอดที่สะอาดสำหรับจับ เพื่อทำให้ก้านหลอดแข็งขึ้นสำหรับปลายปากกาที่ใช้ได้นานขึ้น ให้บ่มโดยแช่น้ำหลายชั่วโมง จากนั้นจุ่มก้านหลอดลงในทรายร้อน (ประมาณ 150 องศาเซลเซียส) เป็นเวลา 10 ถึง 20 วินาที ความร้อนจะขับความชื้นที่หลงเหลือออกและทำให้เคราติน (keratin) อบอ่อนตัว ทำให้แข็งขึ้น โปร่งแสงมากขึ้น และแตกยากขึ้น ทางเลือกอื่นคือบ่มขนด้วยอากาศโดยปล่อยให้เก่าเป็นเวลาหลายเดือน ห้องเขียนต้นฉบับในยุคกลางเคยเก็บขนนกที่กำลังบ่มไว้บนชั้นวาง

ขั้นตอนที่ 1 - Image 1

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ขนนกขนนก3-5 ชิ้น
ทรายละเอียดทรายละเอียด1 cup ถ้วย

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์
2

ทำการตัดเริ่มต้น

ใช้มีดพกที่คมมากทำการตัดเฉียงยาวข้ามปลายด้ามปากกาในมุมประมาณ 45 องศา โดยตัดส่วนปลายออกและสร้างช่องเปิดแบบเอียง รอยตัดนี้ควรยาวประมาณ 2 ถึง 3 ซม. เพื่อเปิดเผยส่วนกลวงภายในด้าม ใช้ปลายมีดหรือลวดบางทำความสะอาดเยื่อบาง (pith) ที่อยู่ภายในด้าม ส่วนภายในต้องสะอาดสมบูรณ์เพื่อให้หมึกไหลผ่านด้ามได้อย่างราบรื่นโดยอาศัยแรงเส้นเลือดฝอย (capillary action) พลิกขนนกให้หน้าที่ตัดคว่ำลง แล้วทำรอยผ่าสั้นๆ (ประมาณ 5 ถึง 8 มม.) ตรงกลางของรอยตัด เริ่มจากปลายสุด รอยผ่านี้จำเป็นมาก เพราะทำหน้าที่เป็นที่เก็บหมึก และทำให้ปลายแฉกทั้งสองของหัวปากกาโค้งงอได้อย่างเป็นอิสระ ควบคุมการไหลของหมึกผ่านแรงเส้นเลือดฝอยขณะที่กดปากกาลงบนพื้นผิวที่เขียน

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์
3

ขึ้นรูปปลายปากกา

วางด้ามปากกาขนนกบนพื้นผิวตัดที่แข็ง (แผ่นหินเรียบหรือแผ่นแก้ว) โดยให้รอยผ่าหันขึ้นด้านบน ใช้มีดปากกาทำการตัดสุดท้ายสองครั้งเพื่อขึ้นรูปปลายปากกา: ครั้งแรก ตัดไหล่ด้านซ้ายเป็นมุมจากขอบด้ามไปยังรอยผ่า จากนั้นตัดไหล่ด้านขวาให้สมมาตรกัน ปลายปากกาที่ได้ควรมีความกว้างประมาณ 1 ถึง 2 มม. และโค้งเล็กน้อยสำหรับการเขียนมาตรฐาน (แคบกว่าสำหรับงานละเอียด กว้างกว่าสำหรับงานตัวอักษรตกแต่ง) ทำการตัดตรงสุดท้ายข้ามปลายสุดของปากกา ตั้งฉากกับรอยผ่า เพื่อให้ได้ขอบการเขียนที่คมและสะอาด การตัดสุดท้ายนี้ต้องทำบนพื้นผิวแข็งด้วยการลากเพียงครั้งเดียวอย่างเด็ดขาด เพราะขอบปลายปากกาที่ขรุขระจะทำให้เส้นขีดเขียนขาดความต่อเนื่องและไม่สม่ำเสมอ รูปทรงของปลายปากกากำหนดลักษณะการเขียน ปากกาปลายกว้างที่ตัดเป็นมุมจะให้เส้นหนาและบางที่เป็นเอกลักษณ์ของอักษรวิจิตรในยุคกลาง

ขั้นตอนที่ 3 - Image 1

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์
4

ทดสอบและปรับปลายปากกาขนนก

จุ่มปลายปากกาประมาณ 5 มม. ลงในหมึกแล้วทดสอบบนกระดาษหนังหรือกระดาษคุณภาพดี หมึกควรไหลจากปลายปากกาได้อย่างราบรื่นขณะเขียน ให้เส้นที่สม่ำเสมอและมีความกว้างต่างกันเมื่อคุณเปลี่ยนมุมและแรงกด หากหมึกไม่ไหล อาจเป็นเพราะร่องผ่าสั้นเกินไป ให้ขยายออกอีก 1 ถึง 2 มม. หากหมึกหยดเป็นก้อนหรือไหลมากเกินไป อาจเป็นเพราะร่องยาวหรือกว้างเกินไป ให้ตัดปลายปากกาใหม่เพื่อทำให้แคบลง หากปากกาขีดข่วน แสดงว่าปลายปากกายังไม่เรียบ ให้ขัดด้วยหินลับละเอียดหรือกระดาษทรายละเอียด ขนนกที่ตัดอย่างถูกต้องควรเขียนข้อความได้ประมาณ 10 ถึง 15 บรรทัดก่อนที่จะต้องจุ่มหมึกใหม่ นักเขียนในยุคกลางตัดปากกาขนนกบ่อยครั้ง ขนนกอาจถูกตัดแต่งใหม่หลายสิบครั้งก่อนที่ก้านจะสั้นเกินกว่าจะถือได้สบาย เมื่อถึงจุดนั้นจึงใช้ขนนกเส้นใหม่

เครื่องมือที่ต้องใช้:

เวอร์เนียคาลิปเปอร์เวอร์เนียคาลิปเปอร์
5

ดูแลรักษาขนนก

ระหว่างการเขียน ให้ล้างปลายขนนกด้วยน้ำสะอาดและซับให้แห้งเพื่อป้องกันไม่ให้หมึกแห้งในร่องและอุดตันท่อแคปิลลารี เก็บขนนกในแนวนอนหรือคว่ำปลายขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้หมึกไหลกลับเข้าไปในก้านขน ปลายขนนกที่บ่มดีแล้วจะคงความคมได้หลายชั่วโมงของการเขียนต่อเนื่องก่อนต้องตัดใหม่ ให้วางปลายขนนกบนแผ่นรองตัดแล้วฝานบางๆ ที่ปลายเพื่อคืนความคม นักเขียนในยุคกลางจะเก็บมีดเล็กไว้ใกล้มือเสมอเพื่อวัตถุประสงค์นี้ ขนห่านหนึ่งเส้นโดยทั่วไปมีความยาวก้านเพียงพอให้ตัดปลายขนนกใหม่ได้ 15 ถึง 20 ครั้งก่อนก้านจะหมด ขนห่านหาได้จำนวนมากจากฝูงห่านในบ้าน และห้องคัดลอกหนังสือขนาดใหญ่ใช้ขนห่านปีละหลายพันเส้น อารามเซนต์กัลเลนในสวิตเซอร์แลนด์บันทึกการซื้อขนห่านเป็นคันรถบรรทุกเลยทีเดียว

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

น้ำน้ำ1 bowl bowl

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์มีดคัตเตอร์อเนกประสงค์

วัสดุ

3
  • 3-5 ชิ้น
    ตัวยึดตำแหน่ง
  • ตัวยึดตำแหน่ง
  • 1 bowl bowl
    ตัวยึดตำแหน่ง

เครื่องมือที่จำเป็น

4

พิมพ์เขียวนี้สร้าง

CC0 สาธารณสมบัติ

พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต

สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้

การสนทนา

(0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมการสนทนา

กำลังโหลดความคิดเห็น...