
หิ้วกริดหน้าจอและเพนโทด
คำแนะนำ
วัดค่าความจุที่ก่อให้เกิดปัญหา
วัดค่าความจุที่ก่อให้เกิดปัญหา
ค้นหาส่วนประกอบที่เป็นต้นเหตุ ซึ่งจริงๆ แล้วไม่ใช่ส่วนประกอบเลย
- เมื่อหลอดไตรโอดถูกถอดออกจากวงจรและเย็นตัวแล้ว ให้วัดค่าความจุระหว่างแอโนดกับกริดด้วยมิเตอร์ LCR
- บันทึกค่าไว้ ซึ่งจะมีค่าเพียงไม่กี่พิโกฟารัด
- จากนั้นคำนวณว่าค่าความจุนั้นจะปรากฏที่อินพุตเป็นเท่าใด โดยคูณด้วยอัตราขยายของภาคนั้นบวกหนึ่ง
ค่าความจุแอโนด-กริดเพียงไม่กี่พิโกฟารัดจะทำตัวเหมือนค่าความจุหลายสิบหรือหลายร้อยพิโกฟารัดที่อินพุต เพราะแอโนดแกว่งในทิศทางตรงข้ามกับกริด และมีขนาดการแกว่งมากกว่ามาก การคูณนี้คือปรากฏการณ์มิลเลอร์ ซึ่งหมายความว่าค่าความจุอินพุตของเครื่องขยายสัญญาณขึ้นอยู่กับอัตราขยายของมันเอง
มีผลตามมาสองประการทันที และทั้งสองอย่างร้ายแรง ค่าความจุอินพุตที่มีผลสูงมากทำให้วงจรจูนที่ป้อนภาคนั้นเสียการจูนและถูกหน่วง และเพราะมีเส้นทางป้อนกลับอยู่ เมื่อเฟสเลื่อนที่เหมาะสม ภาคนั้นจะเกิดการแกว่งขึ้นเองได้
การทำนิวทรอลไลซ์เป็นวิธีแก้ปัญหาก่อนปี 1926 โดยตั้งใจป้อนสัญญาณกลับที่เท่ากันและตรงข้ามผ่านตัวเก็บประจุปรับค่าได้ขนาดเล็ก เพื่อหักล้างเส้นทางที่ไม่ต้องการ วิธีนี้ใช้ได้ผล แต่ต้องปรับตั้งใหม่สำหรับทุกหลอด ทุกความถี่ และทุกการเปลี่ยนหลอด ความไม่เสถียรนี้เองที่ทำให้มีการประดิษฐ์กริดจอภาพขึ้นมาวัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ซ็อกเก็ตหลอด1 ชุด
ชุดตัวเก็บประจุ1 ชุดเครื่องมือที่ต้องใช้:
มิเตอร์ LCR ตั้งโต๊ะ
มัลติมิเตอร์ดิจิทัลเกรดห้องปฏิบัติการ
เวอร์เนียร์ดิจิทัล 6 นิ้ว
แว่นนิรภัย
หลอดไตรโอดเพิ่มกริดหน้าจอและป้องกันแอโนดจากกริด
เพิ่มกริดหน้าจอและป้องกันแอโนดจากกริด
ใส่เตตรโอดและทำการวัดทุกค่าซ้ำ
- สร้างภาคขยายแบบเดียวกันโดยใช้เตตรโอด โดยต่อกริดหน้าจอเข้ากับแหล่งจ่ายบวกที่คงที่ และบายพาสลงกราวด์ด้วยคาปาซิเตอร์คุณภาพดี
- วัดความจุระหว่างแอโนดกับกริดควบคุมอีกครั้ง
- วัดค่าอัตราขยายของภาคขยาย
- ลองทำให้เกิดการสั่นโดยเพิ่มอิมพีแดนซ์โหลด
ความจุระหว่างแอโนดกับกริดลดลงหลายร้อยเท่า อัตราขยายเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า และภาคขยายนี้เกิดการสั่นได้ยากขึ้นมาก หน้าจอทำงานสองหน้าที่พร้อมกัน ในทางไฟฟ้าสถิตมันเป็นโล่ต่อกราวด์ที่กั้นระหว่างอิเล็กโทรดทั้งสอง และในทางไฟฟ้ามันเร่งอิเล็กตรอนให้ผ่านกริดควบคุมไป ทำให้แรงดันแอโนดแทบไม่มีผลต่อกระแสเลย
คาปาซิเตอร์บายพาสไม่ใช่สิ่งที่เลือกได้ หน้าจอต้องอยู่ที่ศักย์กราวด์สำหรับสัญญาณ แม้ว่าจะอยู่ที่แรงดันไฟตรงสูง หากไม่บายพาส หน้าจอจะแกว่งตามสัญญาณ การป้องกันจะหายไป และคุณจะได้ไตรโอดราคาแพงเปล่าๆ
นี่เป็นวิธีแก้ไขที่สง่างามอย่างแท้จริง ปัญหาเป็นเรื่องเชิงเรขาคณิต ดังนั้นคำตอบจึงเป็นเรื่องเรขาคณิตเช่นกัน ไม่ใช่วงจงชดเชย ลองเปรียบเทียบกับการทำนิวทรัลไลซ์ซึ่งเป็นการหักล้างข้อบกพร่องแทนที่จะกำจัดมัน และสังเกตว่าอันไหนยังคงอยู่รอดวัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
หลอดเตโตรด1 ชุด
ซ็อกเก็ตหลอด1 ชุด
ชุดตัวเก็บประจุ1 ชุด
ชุดตัวต้านทาน1 ชุด
แผ่นวงจรอเนกประสงค์1 ชิ้น
ลวดตะกั่วบัดกรี1 reelเครื่องมือที่ต้องใช้:
มิเตอร์ LCR ตั้งโต๊ะ
ออสซิลโลสโคป
เครื่องกำเนิดสัญญาณ
มัลติมิเตอร์ดิจิทัลเกรดห้องปฏิบัติการ
แหล่งจ่ายไฟตั้งโต๊ะปรับค่าได้
สถานีบัดกรี
แว่นนิรภัยค้นหาจุดหักของเส้นโค้ง ที่เตโทรดทำงานผิดปกติ
ค้นหาจุดหักของเส้นโค้ง ที่เตโทรดทำงานผิดปกติ
เตโทรดนำความผิดปกติใหม่เข้ามา และรูปร่างของมันบนเส้นโค้งบอกคุณได้อย่างชัดเจนว่ามันคืออะไร
- พล็อตกระแสแอโนดเทียบกับแรงดันแอโนดที่แรงดันกริดควบคุมคงที่ โดยกวาดแอโนดจากศูนย์ขึ้นไป
- ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับบริเวณที่แรงดันแอโนดต่ำกว่าแรงดันสกรีน
- ทำเครื่องหมายบริเวณใดก็ตามที่กระแส FALLS เมื่อแรงดัน RISES
มีจุดยุบ ซึ่งเป็นบริเวณความต้านทานเชิงลบ ที่การเพิ่มแรงดันแอโนดทำให้กระแสแอโนดลดลง สาเหตุคือการปล่อยอิเล็กตรอนทุติยภูมิ: อิเล็กตรอนไปถึงแอโนดเร็วพอที่จะดีดอิเล็กตรอนเพิ่มเติมออกจากผิวของมัน และขณะที่แอโนดมีศักย์ต่ำกว่าสกรีน อิเล็กตรอนที่ถูกดีดออกเหล่านั้นจะถูก SCREEN เก็บไปแทนที่จะกลับมา กระแสที่ควรไปยังแอโนดจึงไปยังสกรีน ทำให้กระแสแอโนดลดลง
บริเวณความต้านทานเชิงลบไม่ได้เป็นเพียงความไม่เรียบร้อย มันสามารถคงการแกว่งได้ด้วยตัวเองออสซิลเลเตอร์ไดนาตรอนถูกสร้างขึ้นโดยตั้งใจจากปรากฏการณ์นี้ และมันทำให้เครื่องขยายสัญญาณที่สัญญาณแกว่งเข้าไปในบริเวณนั้นบิดเบือนอย่างมาก
ดังนั้นเตโทรดจึงแลกความไม่เสถียรอย่างหนึ่งกับอีกอย่างหนึ่ง ควรสังเกตไว้เป็นรูปแบบ: การแก้ไขที่นำกลไกใหม่เข้ามามักนำโหมดความล้มเหลวใหม่มาด้วย และความล้มเหลวที่สองมักถูกค้นพบภายหลังและขณะใช้งานวัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ชุดตัวต้านทาน1 ชุด
กระดาษกราฟ1 padเครื่องมือที่ต้องใช้:
ออสซิลโลสโคป
มัลติมิเตอร์ดิจิทัลเกรดห้องปฏิบัติการ
แหล่งจ่ายไฟตั้งโต๊ะปรับค่าได้
เครื่องกำเนิดสัญญาณ
แว่นนิรภัยเพิ่มกริดระงับและได้เพนโทด
เพิ่มกริดระงับและได้เพนโทด
แก้ปัญหาการปล่อยอิเล็กตรอนทุติยภูมิด้วยกริดที่สาม และเข้าใจว่าเหตุใดจึงต่อลงดิน
- สร้างวงจรขยายเดียวกันด้วยเพนโทด โดยต่อกริดระงับเข้ากับแคโทด
- ทำซ้ำการกวาดกระแสแอโนดเทียบกับแรงดันแอโนด
- เปรียบเทียบกราฟกับของเตโทรด
รอยหักหายไปแล้ว กราฟเพิ่มขึ้นและจากนั้นแบนราบเป็นที่ราบแนวนอนยาว กริดระงับอยู่ระหว่างกริดจอภาพและแอโนด และมีศักย์เท่ากับแคโทด ซึ่งเป็นลบเมื่อเทียบกับทั้งสองตัว จึงผลักอิเล็กตรอนทุติยภูมิที่ช้าซึ่งถูกชนออกจากแอโนดให้กลับไปยังแอโนด ขณะที่อิเล็กตรอนปฐมภูมิที่เร็วจากแคโทดพุ่งผ่านไปได้โดยตรง
ควรให้ความสนใจกับที่ราบแบนนี้: กระแสแอโนดแทบไม่ขึ้นกับแรงดันแอโนดอีกต่อไป นี่แทบเป็นแหล่งกระแสคงที่ที่ควบคุมด้วยกริด ซึ่งเป็นสิ่งที่วงจรขยายต้องการพอดี คือให้อัตราขยายแรงดันสูงมาก และวงจรที่มีพฤติกรรมแทบไม่ขึ้นกับโหลด
หมายเหตุการวิศวกรรมย้อนกลับ: บีมเตโทรดให้ผลลัพธ์เดียวกันด้วยวิธีที่ต่างออกไป โดยใช้แผ่นสร้างลำอิเล็กตรอนเพื่อสร้างประจุอวกาศหนาแน่นระหว่างกริดจอภาพและแอโนด ซึ่งผลักอิเล็กตรอนทุติยภูมิโดยไม่ต้องใช้กริดที่สาม สองกลไก เป้าหมายเดียว และทั้งสองยังผลิตอยู่สำหรับเครื่องขยายเสียง ซึ่งลักษณะความเพี้ยนที่ต่างกันของทั้งสองยังถกเถียงกันจนถึงปัจจุบันวัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
หลอดเพนโทด1 ชุด
ซ็อกเก็ตหลอด1 ชุด
ชุดตัวต้านทาน1 ชุด
ชุดตัวเก็บประจุ1 ชุด
กระดาษกราฟ1 padเครื่องมือที่ต้องใช้:
ออสซิลโลสโคป
มัลติมิเตอร์ดิจิทัลเกรดห้องปฏิบัติการ
แหล่งจ่ายไฟตั้งโต๊ะปรับค่าได้
เครื่องกำเนิดสัญญาณ
สถานีบัดกรี
แว่นนิรภัยสร้างวงจรขยาย RF ที่เสถียรและพิสูจน์ประเด็นนั้น
สร้างวงจรขยาย RF ที่เสถียรและพิสูจน์ประเด็นนั้น
นำเพนโทดมาใช้งานในหน้าที่ที่ไทรโอดไม่สามารถรับมือได้
- สร้างภาคขยาย RF แบบจูนโดยใช้เพนโทด โดยมีวงจรจูน Q สูงเป็นโหลดที่แอโนด
- วัดอัตราขยายและตรวจสอบค่า Q ของวงจรจูนขณะที่ภาคขยายทำงานอยู่
- ค่อย ๆ เพิ่มอิมพีแดนซ์ของโหลดและดูว่าสามารถดันอัตราขยายได้สูงเพียงใดก่อนที่จะเกิดความไม่เสถียร
- ทำการทดสอบทั้งหมดซ้ำอีกครั้งด้วยไทรโอดในวงจรที่เทียบเท่า
เพนโทดให้อัตราขยายได้มากกว่ามากก่อนเกิดการแกว่ง และโหลดวงจรจูนน้อยกว่ามาก ทำให้ค่าการเลือกความถี่ยังคงอยู่ การผสมผสานนี้เองที่ทำให้แถบ IF หลายชั้นเป็นไปได้จริง และด้วยเหตุนี้จึงทำให้ซูเปอร์เฮเทอโรดายน์กลายเป็นผลิตภัณฑ์ที่ผลิตได้ในระดับมวลชน ไม่ใช่เพียงสิ่งแปลกใหม่ในห้องปฏิบัติการ
การจัดวางผังมีความสำคัญมากกว่าแผนผังวงจรในกรณีนี้ ที่ความถี่วิทยุ สายไฟยาวหนึ่งเซนติเมตรทำหน้าที่เป็นตัวเหนี่ยวนำ และสายขนานสองเส้นทำหน้าที่เป็นตัวเก็บประจุ ดังนั้นหลอดกริดป้องกันที่ป้องกันภายในอย่างดีก็ยังคงแกว่งได้ หากสายอินพุตและเอาต์พุตวางขนานกันบนแผ่นวงจร กระป๋องโลหะ ผนังกั้นแชสซีส และสายนำตรงสั้น ๆ ในวิทยุรุ่นเก่าไม่ใช่เรื่องของความเป็นระเบียบ แต่เป็นส่วนของวงจรที่ไม่ปรากฏในแผนผังวัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ลวดทองแดงอาบน้ำยา10 m
ชุดตัวเก็บประจุ1 ชุด
ชุดตัวต้านทาน1 ชุด
แผ่นอะลูมิเนียม1 แผ่นเครื่องมือที่ต้องใช้:
ออสซิลโลสโคป
เครื่องกำเนิดสัญญาณ
เครื่องวิเคราะห์สเปกตรัม / ซอฟต์แวร์ FFT
มิเตอร์ LCR ตั้งโต๊ะ
มัลติมิเตอร์ดิจิทัลเกรดห้องปฏิบัติการ
แหล่งจ่ายไฟตั้งโต๊ะปรับค่าได้
สถานีบัดกรี
ชุดตะไบ
แว่นนิรภัยวัสดุ
10- 1 ชุดตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชุดตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชุดตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 reelตัวยึดตำแหน่ง
- 1 padตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชุดตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- 1 แผ่นตัวยึดตำแหน่ง
เครื่องมือที่จำเป็น
11- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้


