क्याथोड-रे ट्यूब

एउटा CRT दुई स्वतन्त्र तरिकाहरूमा खतरनाक हुन्छ, र कुनैले पनि अर्कोबाट तपाईंलाई सुरक्षा दिँदैन।

1. इम्प्लोजन। इन्भेलपले पूर्ण वायुमण्डलीय दबाबको विरुद्ध कडा भ्याकुम राख्छ। फुट्दा काँच बाहिरतिर फाल्दैन, भित्रतिर खुम्चिन्छ र त्यसपछि सबै दिशामा टुक्राहरू छर्छ। ट्युब खुला हुँदा सधैं फेस शिल्ड लगाउनुहोस्, यसलाई शरीरले मात्र समात्नुहोस्, घाँटीले कहिल्यै होइन, र काँचलाई कहिल्यै खरोंच वा ठोक्किन नदिनुहोस्।
2. उच्च भोल्टेज। एनोड कैयौं किलोभोल्टमा चल्छ, र ट्युबको आफ्नै आन्तरिक क्यापासिटन्सले पावर हटाएपछि लामो समयसम्म त्यो चार्ज भण्डारण गर्छ। कुनै पनि कुरा छुनु अघि सधैं इन्सुलेटेड तारले एनोड जडानलाई चेसिससँग सर्ट गर्नुहोस्।
3. एउटा हात पछाडि राखेर काम गर्नुहोस्, र कहिल्यै एक्लै नगर्नुहोस्।

भण्डारित-चार्ज खतरा नै त्यो हो जसले मानिसहरूलाई समात्छ, किनभने सेट बन्द गरिएको हुन्छ र सबै कुरा सुरक्षित देखिन्छ। ट्युबमा रहेको एक्वाडाग कोटिङ र यसको अर्थिङ गरिएको प्रतिरूपले कैयौं किलोभोल्टमा केही नानोफाराड्सको क्यापासिटर बनाउँछ, जुन साँच्चै खतरनाक ऊर्जाको मात्रा हो।

किरण वास्तवमा के हो भनी यसलाई दिशा दिनुअघि स्थापित गर्नुहोस्।

1. प्रदर्शन डिस्चार्ज ट्युब प्रयोग गरेर क्याथोड र एनोडबीच उच्च भोल्टेज लगाउनुहोस् र चमक अवलोकन गर्नुहोस्।
2. किरणको मार्गमा एउटा वस्तु राख्नुहोस् र टाढाको भित्तामा यसको छाया खोज्नुहोस्।
3. ट्युबको नजिक एउटा चुम्बक ल्याउनुहोस् र किरण कसरी मोडिन्छ हेर्नुहोस्।
4. क्षेत्रको सापेक्षमा यो कुन दिशामा मोडिन्छ नोट गर्नुहोस्।

तीक्ष्ण छायाले किरणहरू सीधा रेखामा यात्रा गर्छन् भनी प्रमाणित गर्छ; चुम्बकीय विचलनले तिनीहरू आवेशित र गतिशील छन् भनी प्रमाणित गर्छ; र मोडिने दिशाले आवेश NEGATIVE छ भनी देखाउँछ। यी तीन अवलोकनहरू इलेक्ट्रोन कसरी पहिचान गरिएको थियो भन्ने ठ्याक्कै तरिका हो, र तपाईं ती सबै एउटा दिउँसोमा पुन: उत्पादन गर्न सक्नुहुन्छ।

फैलिने बीम बेकार हुन्छ। यसलाई फोकस गर्न भोल्टेजबाट बनेको अप्टिक्स प्रयोग गरिन्छ।

1. ट्युबको घाँटीमा इलेक्ट्रोड संरचना पहिचान गर्नुहोस्: क्याथोड, कन्ट्रोल ग्रिड, र फरक विभवमा रहेका दुई वा बढी एनोडहरू।
2. पहिलो एनोड भोल्टेज फेरबदल गर्नुहोस् र स्क्रिनमा स्पटको आकार हेर्नुहोस्।
3. सबैभन्दा सानो, सबैभन्दा तीखो स्पट दिने सेटिङ फेला पार्नुहोस्।
4. अब कन्ट्रोल ग्रिड भोल्टेज फेरबदल गर्नुहोस् र बरु BRIGHTNESS हेर्नुहोस्।

फरक विभवमा रहेका दुई इलेक्ट्रोडबीचको क्षेत्रले इलेक्ट्रोनको मार्गलाई ठ्याक्कै काँचको लेन्सले प्रकाशलाई मोडे जस्तै मोड्छ, र फोकल लम्बाइ भोल्टेज अनुपातमा निर्भर हुन्छ। त्यसैले फोकस समायोजन गर्नु चल पार्ट नभएको विद्युतीय कार्य हो — यसैकारण ओसिलोस्कोपमा फोकस नियन्त्रण केवल पोटेन्सियोमिटर हुन्छ।

कर्तव्यको स्पष्ट विभाजनलाई ध्यान दिनुहोस्: ग्रिडले MANY इलेक्ट्रोन कसरी पास हुन्छन् भन्ने नियन्त्रण गर्छ, एनोडहरूले तिनीहरू कहाँ CONVERGE भन्ने नियन्त्रण गर्छन्। चमक र फोकस स्वतन्त्र हुन्छन्, जसले ट्युबलाई उपयोगी बनाउँछ।

समकोणमा रहेका दुई जोडी प्लेटले एउटा बिन्दुलाई प्रदर्शनमा बदल्छन्।

1. तेर्सो प्लेटमा बिस्तारै परिवर्तन हुने भोल्टेज लगाउनुहोस् र बिन्दु एकापट्टिबाट अर्कोपट्टि सर्दै गएको हेर्नुहोस्।
2. ठाडो प्लेटमा संकेत लगाउनुहोस् र यो माथि र तल सर्दै गएको हेर्नुहोस्।
3. अब दुवैलाई छुट्टाछुट्टै संकेत जेनेरेटरबाट चलाउनुहोस् र तिनीहरूको फ्रिक्वेन्सी अनुपात फरक पार्नुहोस्।
4. 1:1, 1:2 र 2:3 अनुपातमा ढाँचाहरूको फोटो खिच्नुहोस्।

सरल फ्रिक्वेन्सी अनुपातले बन्द र स्थिर आकृतिहरू उत्पादन गर्छ; अन्य कुनै पनि अनुपातले बिस्तारै बग्ने र कहिल्यै बन्द नहुने ढाँचा उत्पादन गर्छ। यी लिसाजु आकृतिहरू हुन्, र फ्रिक्वेन्सी काउन्टर अस्तित्वमा आउनुअघि दुई फ्रिक्वेन्सीहरू तुलना गर्ने सबैभन्दा सटीक तरिका यही थियो — तपाईंले आकृति स्थिर नभएसम्म एउटालाई समायोजन गर्नुहुन्थ्यो, र त्यसपछि अनुपात ठ्याक्कै थाहा हुन्थ्यो।

एउटा विशिष्ट क्षैतिज तरंगरूपले ट्युबलाई इलेक्ट्रोनिक्समा सबैभन्दा उपयोगी यन्त्रमा परिणत गर्छ।

1. सइटुथ जेनेरेटर बनाउनुहोस्: स्थिर धाराद्वारा चार्ज गरिएको र अचानक डिस्चार्ज गरिएको क्यापेसिटर।
2. यसद्वारा क्षैतिज प्लेटहरू चलाउनुहोस्, ताकि बिन्दु बायाँदेखि दायाँतर्फ स्थिर रूपमा सर्छ र त्यसपछि फर्कन्छ।
3. परीक्षण गरिने सङ्केतलाई ठाडो प्लेटहरूमा लगाउनुहोस्।
4. प्रदर्शन स्थिर नभएसम्म सइटुथ आवृत्ति समायोजन गर्नुहोस्।

जब स्वीप अवधि सङ्केत अवधिको सटीक गुणन हुन्छ, ट्रेस एकनास दोहोरिन्छ र स्थिर देखिन्छ; अन्यथा यो स्क्रिनभरि घस्रिन्छ। यही सम्पूर्ण विचार हो — क्षैतिज अक्ष TIME बनेको छ, र कल्पना गर्न नसकिने गरी छिटो परिवर्तन हुने भोल्टेज अब नाप्न सकिने स्थिर आकार बनेको छ।

हातले प्रदर्शनलाई स्थिर बनाउनु थकाइलाग्दो छ, र समाधान ट्रिगरिङ हो: स्वीपलाई निरन्तर चलाउनुको सट्टा, इनपुटले छानिएको स्तर पार गर्ने क्षणमा सुरु गर्नुहोस्। तब प्रत्येक स्वीप तरंगरूपको एउटै बिन्दुबाट सुरु हुन्छ र आवृत्ति जस्तो भए पनि चित्र स्थिर हुन्छ।