श्रृंखला स्ट्रिङ किन विचलित हुन्छ, र ब्यालेन्सिङले वास्तवमा के गर्छ

रung 6 का चार लेबल गरिएका सेलहरू चार-सेल होल्डरमा प्रयोग गर्नुहोस्। अरू कुनै कुरा अघि, प्रत्येक सेललाई **व्यक्तिगत रूपमा र होल्डरबाट बाहिर** आराम गराएर तीन दशमलव स्थानसम्म नाप्नुहोस्, र चारवटा संख्या मिति सहित लेख्नुहोस्। त्यसपछि प्रत्येक सेलको वास्तविक क्षमता नाप्नुहोस्, एक-एक गरी। यसलाई 4.20 V मा चार्ज गर्नुहोस्, तीस मिनेट आराम दिनुहोस्, त्यसपछि पावर रेजिस्टरमार्फत स्थिर करेन्टमा डिस्चार्ज गर्नुहोस्, 3.00 V मा पुग्दासम्मको समय नाप्दै। एम्पियर-घण्टा भनेको करेन्ट गुणा घण्टा हो। यसका लागि चार सत्र लाग्छ, र तपाईंसँग वास्तवमा के छ भन्ने जान्ने एउटै तरिका यही हो: र्यापरमा छापिएको संख्या रेटिङ हो, मापन होइन, र दुई वर्षदेखि दराजमा रहेको सेलले त्यो पुग्दैन। चार क्षमताहरू आफ्नो नोटबुकमा तालिकाको रूपमा लेख्नुहोस्। त्यो तालिका चरण 3 को अंकगणितको इनपुट हो, र चरण 5 को अन्त्यमा तपाईंले यसैसँग तुलना गर्नुहुनेछ। यदि चारवटै एक-दुई प्रतिशतभित्र मिल्छन् भने, अघि बढ्नु अघि जानाजानी स्ट्रिङलाई असन्तुलित बनाउनुहोस्: तीनवटा पूर्ण चार्ज गर्नुहोस् र चौथोलाई लगभग 60% मा छोड्नुहोस्। नाप्नको लागि तपाईंलाई देखिने प्रभाव चाहिन्छ, र राम्रोसँग मिलेको स्ट्रिङले एउटा दिउँसोमा त्यो दिँदैन। चार्जरमा एक पटकमा एउटा सेल। प्रति-सेल सुपरिवेक्षण बिना कहिल्यै श्रृंखला स्ट्रिङ चार्ज नगर्नुहोस् — जुन यो रungको सम्पूर्ण उद्देश्य हो र चरण 5 किन अस्तित्वमा छ भन्ने कारण हो।

चार-सेल होल्डरलाई श्रृंखलामा जडान गर्नुहोस् र प्रत्येक सेल जंक्शनबाट एउटा पातलो ट्याप तार निकाल्नुहोस्, ठीक रung 3 को चरण 5 मा जस्तै। ती ट्यापहरूले स्ट्रिङ काम गरिरहँदा व्यक्तिगत सेलहरू कसरी व्यवहार गर्छन् भनी हेर्न मद्दत गर्छन्। पावर रेजिस्टरमार्फत सम्पूर्ण स्ट्रिङलाई स्थिर करेन्टमा डिस्चार्ज गर्नुहोस् — एक एम्प पर्याप्त छ र रेजिस्टरलाई व्यवस्थापन योग्य राख्छ। हरेक पाँच मिनेटमा, **चारवटै सेल भोल्टेज क्रमशः** र स्ट्रिङको कुल भोल्टेज पढ्नुहोस्, र तिनीहरूलाई एउटा पङ्क्तिमा लेख्नुहोस्। **कुनै एउटा सेल** 3.00 V पुग्ने बित्तिकै रोक्नुहोस्। स्ट्रिङ होइन; सेल। यो सम्पूर्ण अभ्यासको उद्देश्य हो: स्ट्रिङको कुल भोल्टेज अझै पूर्ण स्वस्थ देखिनेछ — चार सेलको औसत 3.4 V भनेको 13.6 V को स्ट्रिङ हो, जसलाई कुनै कुल-भोल्टेज कट-अफले आपत्ति गर्दैन — जबकि भित्रको एउटा सेल पहिल्यै आफ्नो तलानमा छ र तल धकेलिँदैछ। अब आफ्ना पङ्क्तिहरू हेर्नुहोस्। कमजोर सेलको भोल्टेज सुरुमै अरूबाट छुट्टिन्छ र त्यसपछि तीव्र रूपमा घट्छ; बलिया सेलहरू रोक्दा पनि आफ्नो समतल भागमा नै हुन्छन्। स्ट्रिङले कति चार्ज दियो भनी गणना गर्नुहोस् र चरण 1 बाट सबैभन्दा बलियो सेलको आफ्नै क्षमतासँग तुलना गर्नुहोस्। फरक त्यो क्षमता हो जुन तपाईंसँग छ तर पुग्न सकिँदैन। लिथियम सेललाई लगभग 2.5 V भन्दा तल अत्यधिक डिस्चार्ज गर्दा त्यो स्थायी रूपमा बिग्रन्छ र पुनः चार्ज गर्न खतरनाक बन्छ। कुलको सट्टा सेलहरू हेर्नु सावधानी होइन, यो स्ट्रिङ चलाउने एकमात्र सही तरिका हो।

बोर्ड अदृश्य रूपमा त्यो गर्ने बोर्ड जडान गर्नु अघि, एउटा च्यानल बनाउनुहोस् ताकि त्यसले के गर्छ भनेर तपाईं देख्न सक्नुहुन्छ। निष्क्रिय ब्यालेन्सर साँच्चै यति सरल हुन्छ।

इस पृष्ठको तस्बिरमा देखिने हरियो बोर्ड 4S ब्याट्री व्यवस्थापन प्रणाली हो, र यो चरण 2 र 4 मा भएका सबै कुराहरूको बजारमा उपलब्ध संस्करण हो। यसको टर्मिनल स्ट्रिपमा **B−, त्यसपछि प्रत्येक सेल जंक्शनका लागि एउटा तार, त्यसपछि B+** लिइन्छ — रung 3 मा भएको प्याक कनेक्टरकै समान ट्यापहरू। तारहरू सावधानीपूर्वक र क्रमअनुसार, B− बाट माथितिर जडान गर्नुहोस्। ब्यालेन्स लिड गलत जंक्शनमा जोडिए सेल इनपुट उल्टिन्छ, र बोर्ड त्यसबाट बच्दैन। कनेक्टर जडान गर्नु अघि मिटरले प्रत्येक तारलाई B− सँग नाप्नुहोस्, र प्रत्येक सेलसँगै भोल्टेज क्रमशः बढेको पुष्टि गर्नुहोस्। हरेक पटक यो जाँच गर्नुहोस्। बोर्डले तीन काम गर्छ: - **ओभरचार्ज सुरक्षा** — कुनै पनि सेल लगभग 4.25 V नाघेमा यो विच्छेद गर्छ। - **ओभर-डिस्चार्ज सुरक्षा** — कुनै पनि सेल लगभग 2.5 V भन्दा तल झरेमा यो विच्छेद गर्छ। यो चरण 2 मा मिटर प्रयोग गरेर तपाईंले हातले दिइरहनु भएको सुरक्षा हो। - **ब्यालेन्सिङ** — एउटा किनारमा रहेका साना प्रतिरोधकहरू, जुन तपाईंले चरण 4 मा बनाएको कुरा गर्छन्। बोर्ड जडान गरेर स्ट्रिङलाई चार्ज गर्नुहोस् र केही घण्टासम्म चार सेल भोल्टेजहरू एकै स्तरमा आएको हेर्नुहोस्। काम गरिरहँदा ब्यालेन्स प्रतिरोधकहरूमा इन्फ्रारेड थर्मोमिटर राख्नुहोस्; बोर्डमा ती सबैभन्दा तातो चीजहरू हुनेछन् र त्यो सामान्य हो। त्यसपछि चरण 2 को डिस्चार्ज फेरि दोहोर्याउनुहोस् र प्रदान गरिएका एम्पियर-घण्टाहरू पहिलो रनसँग तुलना गर्नुहोस्। त्यो भिन्नता यस रungले सोधेको प्रश्नको उत्तर हो, जुन तपाईंको आफ्नै बेन्चमा नापिएको हो। A BMS सेलहरूलाई सुरक्षा दिन्छ। यसले सेलहरू मर्मत गर्न सक्दैन: क्षमता साँच्चै नष्ट भएको सेलले पनि प्याकलाई सीमित गरिरहन्छ, र ब्यालेन्सिङले त्यो परिवर्तन गर्न सक्दैन। पुरानो प्याकमा एउटा सेल नयाँ सेलले बदल्नुले असमानतालाई सुधार्नुको सट्टा झन् खराब बनाउँछ।

**श्रेय, इमानदारीपूर्वक भनिएको।** सेल सन्तुलनका लागि कुनै एउटा पेटेन्ट छैन र यहाँ कुनै पनि दाबी गरिएको छैन। समस्या अंकगणितको हो — समान करेन्ट, फरक क्षमता — र जब कसैले सेलहरूलाई श्रृंखलामा राखे, अर्थात् 1800 मा भोल्टाको पाइलसँगै, त्यसै बेला यो पहिचान भयो। लिथियम-आयनसँग जे परिवर्तन भयो त्यो *परिणाम* हो: ओभरचार्ज गरिएको निकेल सेल भेन्ट हुन्छ र तातो हुन्छ, जबकि ओभरचार्ज गरिएको लिथियम सेलले रung 9 मा वर्णन गरिएको कुरा गर्न सक्छ। सन्तुलन दक्षताको उपाय हुन छोड्यो र सुरक्षा आवश्यकता बन्यो। त्यसैले प्याक कनेक्टरमा सेल ट्यापहरू थपिए र आज बेचिने हरेक लिथियम प्याकभित्र सुरक्षा बोर्ड हुन्छ, जबकि उही समयको निकेल-क्याडमियम प्याकमा केवल सेल र थर्मिस्टर मात्र हुन्थ्यो। **निष्क्रिय विरुद्ध सक्रिय।** यहाँ सबै कुरा *निष्क्रिय* सन्तुलन हो: उच्च सेलहरूबाट चार्ज निकालेर फरक ऊर्जा खेर फाल्ने। *सक्रिय* सन्तुलनकर्ताहरूले इन्डक्टर वा ट्रान्सफर्मरमार्फत उच्च सेलबाट चार्ज कम सेलमा सार्छन्, त्यसैले केही पनि खेर जाँदैन, र तिनीहरू तदनुसार महँगा र जटिल हुन्छन्। चार-सेल उपकरण प्याकका लागि निष्क्रिय संस्करण सही हो; एक सयवटा सेल श्रृंखलामा भएको कार प्याकका लागि यो सही हुन छोड्छ, किनभने खेर फाल्ने ऊर्जा स्ट्रिङसँगै बढ्छ। **इमानदार सीमाहरू।** निष्क्रिय सन्तुलन ढिलो हुन्छ, जसरी चरण 3 ले देखायो: 300 mAh असन्तुलन निकाल्न सात घण्टा लाग्छ। यो चार्जको माथिल्लो भागमा मात्र काम गर्छ, जहाँ भोल्टेज वक्र सेलहरूलाई छुट्याउन पर्याप्त ठाडो हुन्छ — रung 4 को समतल पठारमा 50 mV फरकले लगभग जुनसुकै चार्ज अवस्थाको फरक हुन सक्छ। र यसले त्यस्तो बेमेललाई समाधान गर्न सक्दैन जुन निकाल्न सकिने भन्दा छिटो बढ्दै छ, जुन उमेर पुगेको प्याक अन्ततः बन्छ।