फुटेका भाँडाको लाह र सुनले मर्मत (किन्त्सुगी) — सुनौलो जोडको कला

फुटेका सबै किनारालाई मनतातो पानीले राम्ररी सफा गर्नुहोस् र पूरै सुक्न दिनुहोस्। अघिल्ला मर्मत प्रयासका पुराना गम कपूरको तेल वा एसिटोनले हटाउनुहोस्। टुक्राहरू कसरी जोडिन्छन् भनी बुझ्न तिनलाई सुक्खै मिलाएर हेर्नुहोस्, र सन्दर्भका लागि मिलानको फोटो खिच्नुहोस्। ठ्याक्कै मिल्ने सफा फुटाइमा किन्त्सुगी सबैभन्दा राम्रो हुन्छ। साना टुक्रा हराएका छन् भने पछिल्लो चरणमा लाहको लेपले भरिनेछ। पूरै प्रक्रियाभर नाइट्राइल पन्जा लगाउनुहोस्: काँचो उरुशीमा उरुशियोल हुन्छ, जुन पोइजन आइभीमा पाइने उही यौगिक हो, र यसले धेरैजसो मानिसमा छालाको गम्भीर सम्पर्क-सुजन निम्त्याउँछ। हावा राम्ररी चल्ने ठाउँमा काम गर्नुहोस्।

परम्परागत गम, मुगी-उरुशी, बनाउनुहोस्: साधारण गहुँको पीठोलाई अलिकति पानीसँग मुछेर कडा डल्लो बनाउनुहोस्, त्यसपछि त्यसमा काँचो उरुशी (की-उरुशी) मिसाउनुहोस् — उरुशी र पीठो झन्डै बराबर — लेपले नबगी आफ्नो आकार नसमाउन्जेल। सानो स्प्याचुलाले प्रत्येक फुटाइको एक छेउमा लेप लगाउनुहोस्, त्यसपछि टुक्राहरू बलियोसँग थिचेर जोड्नुहोस्। बाहिर निस्केको बढी लेप पुछ्नुहोस्, तर पूर्णताको चिन्ता नगर्नुहोस् — सुनको अन्तिम तहले जोड छोप्नेछ। जोडिएका टुक्राहरूलाई मास्किङ टेप वा रबर ब्यान्डले कस्नुहोस्। जोडिएको वस्तुलाई १-२ हप्ता ओसिलो बाकसमा राख्नुहोस् (भित्र भिजेको कपडा भएको, उच्च आर्द्रतामा राखिने बन्द भाँडो; यस कामको परम्परागत दराजलाई फुरो भनिन्छ)। उरुशी सुकेर कडा हुँदैन: यो अक्सिजनसँगको ढिलो प्रतिक्रियाद्वारा कडा हुन्छ जुन तातो, ओसिलो हावामा मात्र चल्छ, त्यसैले सुक्खा कोठामा यो नरमै रहन्छ।

गम कडा भएपछि (१-२ हप्ता) जोडको जाँच गर्नुहोस्। चिराहरू, हराएका टुक्रा वा गहिरा ठाउँहरूलाई साबी-उरुशीले भर्नुहोस् — टोनोको (अत्यन्त मसिनो ढुङ्गाको धूलो, परम्परागत रूपमा खिइएको सेल र माटोढुङ्गाबाट वा सान-ढुङ्गा काट्दा निस्केको) र अलिकति पानी मिसाइएको काँचो उरुशी — सतह वरिपरिको भाँडासँग बराबर नहुन्जेल। ठूला हराएका ठाउँमा लेपलाई पातला तहमा लगाउनुहोस्, र अर्को तह थप्नुअघि प्रत्येक तहलाई ओसिलो बाकसमा कडा हुन दिनुहोस्। बाक्ला तह सतहमा मात्र कडा हुन्छन् र तल नरम रहन्छन्, जसले अन्ततः मर्मत बिगार्छ। सबै भराइ कडा भएर सतह समतल भएपछि, सुनको अन्तिम तहका लागि चिल्लो र एकनासको सतह पाउन जोडको भागलाई ८०० ग्रिटको भिजेको स्यान्डपेपरले हल्का घोट्नुहोस्।

मसिनो ब्रसले मर्मत गरिएका जोडका रेखामा उरुशीको पातलो तह लगाउनुहोस् — परम्परागत रूपमा बेङ्गारा-उरुशी, जुन रातो आइरन अक्साइडले रङ्गिएको हुन्छ र सुनलाई न्यानो पृष्ठभूमि दिन्छ। लाह जोडको भागमा मात्र रहोस् भनेर होसियारीसाथ काम गर्नुहोस् — कडा भइसकेको उरुशी चिल्ला ग्लेज भएका सतहबाट हटाउन गाह्रो हुन्छ। लाह अलिकति टाँसिने भएपछि (पर्खने समय तापक्रम र आर्द्रतामा भर पर्छ, त्यसैले रेखाको छेउमा जाँच्नुहोस्), नरम ब्रस वा कपासको प्याडले लाहमाथि सुनको धुलो छर्नुहोस्। सुन टाँसिने लाहमा टाँसिन्छ र सुक्खा ठाउँबाट झर्छ। खानासँग छोइने वस्तुका लागि शुद्ध सुनको धुलो प्रयोग गर्नुहोस्, वा पित्तलको धुलोलाई सजावटी विकल्पका रूपमा, जुन खानाका लागि सुरक्षित हुँदैन। अन्तिम पटक कडा हुन वस्तुलाई १-२ हप्ता फेरि ओसिलो बाकसमा राख्नुहोस्।

अन्तिम पटक कडा भएपछि, सुनको धुलो खाँद्न र यसको चमक निकाल्न सुनौला रेखाहरूलाई नरम कपडा वा अकिकको टल्काउने औजारले बिस्तारै घोट्नुहोस्। वरिपरिका सतहमा रहेको बढी सुनको धुलो कपूरको तेलले भिजाएको कपडाले पुछ्न सकिन्छ। थप बलियो र चम्किलो बनाउन सुनमाथि पारदर्शी उरुशीको अर्को अत्यन्त पातलो तह लगाउनुहोस् र अर्को एक हप्ता कडा हुन दिनुहोस्। पूर्ण रूपमा कडा भएपछि प्राकृतिक उरुशी र शुद्ध सुनले गरिएको मर्मत पानी नछिर्ने र सामान्य प्रयोगका लागि बलियो हुन्छ, र कडा भएको उरुशी परम्परागत लाह लगाइएका खानाका कचौराकै पदार्थ हो। सुनौला जोडहरू स्थायी हुन्छन् र धुँदा जाँदैनन्। किन्त्सुगी वाबी-साबीसँग जोडिएको छ, अर्थात् अधुरो र अपूर्णलाई स्वीकार्नु: फुट्नु र मर्मत हुनुलाई वस्तुको इतिहासको अंश मानिन्छ, लुकाउनुपर्ने कुरा होइन।