
सिफेलेराइटबाट जस्ता निकाल्ने प्रक्रिया — अदृश्य धातुको भुटन र अपचयन
जस्ता (Zn, तत्व 30) प्राचीन धातुहरूमध्ये अन्तिम थियो जसलाई शुद्ध रूपमा पृथक गरिएको थियो, यद्यपि यसलाई हजारौं वर्षदेखि अनजानमा प्रयोग गरिँदै आएको थियो। रोमन पित्तल (तामा र जस्ताको मिश्र धातु) तामालाई क्यालामाइन अयस्क (जस्ता कार्बोनेट, ZnCO₃) सँग सिमेन्टेसन नामक प्रक्रियामा तताएर बनाइन्थ्यो — क्यालामाइनबाट अपचयन भएको जस्ताको वाष्पले कहिल्यै छुट्टै धातु नबनाई सिधै तामासँग मिश्रण बनायो। कठिनाइ जस्ताको कम उम्लने बिन्दु थियो: 907 °C मा, जस्ता अधिकांश भट्टीहरू यसको अक्साइड अपचयन गर्न आवश्यक तापक्रम पुग्नु अघि नै उम्लिन्छ, जसले गर्दा यो वाष्पका रूपमा बाहिर निस्कन्छ। शुद्ध धातुमय जस्ता पहिलो पटक सन् 1300 तिर भारतको राजस्थानको जावरमा तल्लो दिशाको आसवन रिटोर्ट प्रयोग गरेर उत्पादन गरिएको थियो — इतिहासका सबैभन्दा प्रतिभाशाली धातुकर्म आविष्कारमध्ये एक।
जस्ताको मुख्य अयस्क सिफेलेराइट (जस्ता सल्फाइड, ZnS) हो, जसमा द्रव्यमानअनुसार 67% जस्ता हुन्छ। सिफेलेराइटलाई पहिले हावामा भुटेर जस्ता अक्साइड (ZnO) मा परिणत गरिन्छ, त्यसपछि 1000 °C भन्दा माथिको तापक्रममा कार्बनद्वारा अपचयन गरिन्छ। जस्ता तुरुन्तै उम्लने भएकाले, अपचयन बन्द रिटोर्टमा तल फर्केको कन्डेन्सर ट्युबसहित गरिनुपर्छ, जहाँ जस्ताको वाष्प जम्मा भएर धातुमय जस्ताका रूपमा जम्छ।
HAZARD: जस्ता अक्साइडको धुवाँले 'धातु धुवाँ ज्वरो' — ज्वरो, चिसो, मांसपेशी दुखाइ र वाकवाकी सहितको फ्लू जस्तो रोग उत्पन्न गर्छ, जुन सम्पर्कको 4–12 घण्टापछि देखिन्छ। यो सामान्यतया जीवनघातक हुँदैन, तर बारम्बार सम्पर्कले दीर्घकालीन श्वासप्रश्वास क्षति पुर्याउन सक्छ। भुटनबाट निस्कने सल्फर डाइअक्साइड (SO₂) एक संक्षारक श्वासप्रश्वास जलन गर्ने पदार्थ हो। सबै चरणहरूमा श्वासप्रश्वास सुरक्षा (P100 न्यूनतम) सहित बाहिर काम गर्नुहोस्।
निर्देशनहरू
जस्ताको रसायनशास्त्र र यसको ऐतिहासिक रहस्य बुझ्नुहोस्
जस्ताको रसायनशास्त्र र यसको ऐतिहासिक रहस्य बुझ्नुहोस्
जस्ता (Zn, तत्व नम्बर ३०) एउटा संक्रमण धातु हो, जसको परमाणु द्रव्यमान ६५.३८, घनत्व ७.१४ g/cm³, गलनांक ४१९.५३ °C छ, र यसको धातुकर्म इतिहास परिभाषित गर्ने एउटा महत्त्वपूर्ण गुण छ: केवल ९०७ °C को उम्लने बिन्दु। यो जस्ता अक्साइडलाई धातुमा घटाउन आवश्यक तापक्रम (लगभग १०००–११०० °C) भन्दा कम हो, जसको अर्थ जस्ता यसको अक्साइडबाट बन्ने बित्तिकै यो तुरुन्तै वाष्पित हुन्छ र अदृश्य ग्यासका रूपमा भट्टीबाट बाहिर निस्कन्छ।
यसले युरोपेली धातुविद्हरूलाई शताब्दीयौंसम्म अलमलमा पारेको विरोधाभास सिर्जना गर्यो: उनीहरूले तामालाई जस्ता अयस्कसँग तताएर पित्तल बनाउन सक्थे (जस्ताको वाष्प बाहिर निस्कनु अघि तामासँग मिश्रित हुन्थ्यो), तर उनीहरू धातु आफैंलाई अलग गर्न सक्दैनथे। जावरका भारतीय धातुकर्मीहरूले लगभग सन् १३०० मा समस्यालाई उल्टाएर समाधान गरे — उनीहरूले तल फर्केका रिटोर्टहरू बनाए, ताकि जस्ताको वाष्प माथि बाहिर नजाओस् बरु प्रतिक्रिया क्षेत्रमुनि संघनित होस्। युरोपेली धातुकर्मले १७४६ मा एन्ड्रियास सिगिस्मुन्ड मार्गग्राफले यसलाई प्रदर्शन नगरेसम्म शुद्ध जस्ता उत्पादन गरेन, जुन ४०० वर्षभन्दा बढी पछि थियो।
जस्ता मध्यम रूपमा क्रियाशील छ: यो अम्ल र बलियो क्षार दुवैमा घुल्छ (उभयधर्मी व्यवहार), हावामा उज्यालो निलो-हरियो ज्वालासहित जल्दै घना सेतो ZnO धुवाँ उत्पन्न गर्छ, र चिसो हावामा बिस्तारै क्षय भई आधारभूत जस्ता कार्बोनेटको सुरक्षात्मक पत्र बनाउँछ।
फिल्डमा स्फेलेराइट पहिचान गर्नुहोस्
फिल्डमा स्फेलेराइट पहिचान गर्नुहोस्
स्फेलेराइट (ZnS, जिंक ब्लेन्ड) सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण जिंक अयस्क हो, जसमा द्रव्यमानको आधारमा 67% जिंक हुन्छ। यसको चमक रेसिनस देखि एडामान्टाइन सम्म हुन्छ र रंग फिक्का पहेँलोबाट (लगभग शुद्ध हुँदा) खैरो, रातो-खैरो, हुँदै लगभग कालो सम्म फरक हुन्छ (आइरन-समृद्ध हुँदा, 'मार्माटाइट' भनिन्छ)। स्फेलेराइट नाम ग्रीक sphaleros ('विश्वासघाती') बाट आएको हो किनभने यो प्रायः ग्यालेनासँग भ्रमित हुन्थ्यो तर युरोपेली विधिबाट कुनै उपयोगी धातु दिँदैनथ्यो।
मुख्य पहिचान विशेषताहरू: मोह्स कठोरता 3.5–4, छ दिशामा उत्कृष्ट क्लिभेज (विशेषता कोणीय टुक्राहरू उत्पादन गर्दै), विशिष्ट गुरुत्व 3.9–4.1, र अनग्लेज्ड पोर्सेलिनमा फिक्का पहेँलोदेखि खैरो स्ट्रिक। स्फेलेराइट हाइड्रोथर्मल नसा निक्षेपहरूमा पाइन्छ, प्रायः ग्यालेना (PbS), चाल्कोपाइराइट (CuFeS₂), पाइराइट (FeS₂), र क्वार्टजसँग घनिष्ठ रूपमा सम्बन्धित। मुख्य निक्षेपहरूमा ट्राइ-स्टेट जिल्ला (USA), ब्रोकन हिल (अस्ट्रेलिया), र बेल्जियम–जर्मनीको जिंक बेल्ट समावेश छन्।
स्फेलेराइट धेरै नमूनाहरूमा लामो-तरंग पराबैंगनी प्रकाशमा सुन्तला वा पहेँलो-सुन्तला फ्लोरोस गर्छ — एक उपयोगी फिल्ड पहिचान परीक्षण। यसको स्ट्रिक सधैं नमूनाको शरीरको रंगभन्दा हल्का हुन्छ, जसले यसलाई समान रंगका खनिजहरूबाट छुट्याउँछ।
चाहिने औजार:
भूगर्भशास्त्रीय घन
हाते बर्धक सिसा १०x
धर्को पाटी (जलप नलगाइएको चिनियाँमाटो)अयस्कलाई कुटेर तयार पार्नुहोस्
अयस्कलाई कुटेर तयार पार्नुहोस्
स्फेलेराइट नमुनाहरूलाई स्टिलको आनभिलमा भूवैज्ञानिक हथौडाले प्रयोग गरेर सानो टुक्रा (1 cm भन्दा कम) मा तोड्नुहोस्। अयस्कलाई लगभग एकनास दानाको आकारमा कुट्नुपर्छ ताकि समान रूपमा भुटिन सकोस्। हातले छाँटेर ठूला गाङ्ग्यू टुक्रा (फोहोर चट्टान, सामान्यतया क्वार्ट्ज वा क्याल्साइट) हटाउनुहोस् — अयस्क चार्ज जति सफा हुन्छ, जस्तेको उपज त्यति नै बढी हुन्छ।
कुटिएको अयस्कको तौल नाप्नुहोस् र मात्रा रेकर्ड गर्नुहोस्। लगभग शुद्ध स्फेलेराइटको 500 grams चार्जबाट भुटेपछि लगभग 200–250 grams जिङ्क अक्साइड प्राप्त हुनुपर्छ, र घटाउने प्रक्रियापछि सैद्धान्तिक रूपमा 160–200 grams धातुमय जस्ता प्राप्त हुन सक्छ (व्यवहारमा, हानिका कारण धेरै कम)।
स्फेलेराइटको धूलोले फोक्सोलाई हल्का रूपमा रिसाउँछ। कुटाइको समयमा धूलो मास्क लगाउनुहोस् र हावा खेल्ने ठाउँमा काम गर्नुहोस्। कुटिएको अयस्क माटोको वा स्टिलको भाँडोमा जम्मा गर्नुहोस् — एल्युमिनियममा होइन, किनभने उच्च तापक्रममा जस्ताले त्यससँग मिश्रधातु बनाउँछ।
यस चरणका सामग्री:
स्फालेराइट धातु-ढुङ्गा (जस्ता सल्फाइड)500 gramsचाहिने औजार:
भूगर्भशास्त्रीय घन
धूलोको मास्कस्फेलेराइटलाई जिंक अक्साइडमा भुट्नुहोस्
स्फेलेराइटलाई जिंक अक्साइडमा भुट्नुहोस्
PERFORM OUTDOORS ONLY — विषाक्त SO₂ ग्यास उत्पादन गर्छ। भुट्ने प्रक्रियाले हावामा तताएर जिंक सल्फाइडलाई जिंक अक्साइडमा बदल्छ: 2ZnS + 3O₂ → 2ZnO + 2SO₂। यो प्रतिक्रिया लगभग ७०० °C मा सुरु हुन्छ र ८००–९०० °C मा तीव्र रूपमा अगाडि बढ्छ। सल्फर डाइअक्साइड (SO₂) एक घुटन दिने, तीखो गन्ध भएको ग्यासको रूपमा निस्कन्छ — यही यौगिक अम्लीय वर्षाका लागि जिम्मेवार हुन्छ।
कुचिएको स्फेलेराइटलाई समतल आगो-प्रतिरोधी सतहमा (अधिकतम २ cm गहिराइसम्म) पातलो तहमा फैलाउनुहोस् — उथलो माटोको थाल, भाँचिएको भट्टीको सेल्फ, वा फायरब्रिकको पाना राम्रो काम गर्छ। यसलाई खुला आगो वा चारकोल भट्टीमा राखेर लगभग ८००–९०० °C सम्म तताउनुहोस्। अयस्क हावाको सम्पर्कमा हुनुपर्छ — यसलाई नढाक्नुहोस्, किनभने अक्सिजन एक अभिकारक हो। ताजा सतह देखाउन कहिलेकाहीं स्टिलको छडले अयस्कलाई हल्लाउनुहोस्।
अयस्क गाढा (सल्फाइड) बाट सेतोदेखि पहेँलो धुलोमा (जिंक अक्साइड, ZnO) परिवर्तन हुँदा भुट्ने प्रक्रिया पूरा हुन्छ। यसमा सामान्यतया १–२ घण्टा लाग्छ। सेतो धुलोलाई ऐतिहासिक धातुकर्म शब्दावलीमा 'calx' वा 'calcine' भनिन्छ। ह्यान्डल गर्नु अघि calcine लाई चिसो हुन दिनुहोस्।
यस चरणका सामग्री:
कोइला3 केजीचाहिने औजार:
आगो सहने थाल (छिपछिपे माटोको थाल)
नरम फलामको गोलो डण्डी
P100 स्वास रक्षक
बन्द सुरक्षा चस्मारिडक्शन रिटort निर्माण गर्नुहोस्
रिडक्शन रिटort निर्माण गर्नुहोस्
जस्ता गलाउने प्रक्रियाको मुख्य नवप्रवर्तन तल झर्ने कन्डेन्सरसहितको सिल गरिएको रिटort हो। फलाम वा तामा गलाउने (जहाँ भट्टीको तापक्रममा धातु तरल हुन्छ) भन्दा फरक, रिडक्शन तापक्रम (1000–1100 °C) मा जस्ता एउटा ग्यास हो जुन खुला भट्टीमा माथितिर उम्कन्छ। समाधान भनेको रिडक्शन सिल गरिएको नलीमा गर्नु हो, जसको खुला छेउ तल्तिर वा शीतल सङ्कलन भाँडोतिर फर्केको हुन्छ।
उपयुक्त रिटort बाक्लो भित्ते सेरामिक नली (मुलाइट वा फायरक्ले, लगभग 30–40 cm लामो, 5–8 cm व्यास) बाट बनाउन सकिन्छ, जसको एउटा छेउ सिल गरिएको हुन्छ। खुला छेउ तल झुकेको स्टील कन्डेन्सर नलीसँग जोडिन्छ, जुन पानीले शीतल गरिएको सङ्कलन भाँडोतिर जान्छ। जावरका भारतीय धातुकर्मीहरूले उल्टो माटोका भाँडा प्रयोग गर्थे; 18औं शताब्दीको युरोपेली अभ्यासमा सयौंको पङ्क्तिमा फायरक्लेका तेर्सा रिटortहरू प्रयोग गरिन्थ्यो।
रिटort 1100 °C मा चिर्न नदिई सहन सक्नुपर्छ, र रिटort र कन्डेन्सरबीचको सिल जस्ताको वाष्प बाहिर निस्कन नदिने गरी कसिलो हुनुपर्छ। जोडहरू सिल गर्न रिफ्र्याक्टरी माटो वा फायरक्ले र बालुवाको मिश्रण प्रयोग गर्नुहोस्। कन्डेन्सर नली रिटortभन्दा राम्रो तल पुग्नुपर्छ र हावा वा भिजेको कपडाले शीतल गरिनुपर्छ — जस्ता 419 °C भन्दा कम तापक्रममा जम्छ।
यस चरणका सामग्री:
आगो सहने माटो (उच्च ताप)500 gramsचाहिने औजार:
सिरामिक रिटोर्ट नली (आगो सहने माटो)
इस्पातको संघनक नली (कोणमा)चार्ज मिसाउनुहोस् — जस्ता अक्साइड कार्बनसँग
चार्ज मिसाउनुहोस् — जस्ता अक्साइड कार्बनसँग
अपचयन प्रतिक्रिया यस प्रकार हो: ZnO + C → Zn(वाष्प) + CO। भुटेको जस्ता अक्साइड (क्यालसाइन) लाई लगभग 1:1 तौल अनुपातमा कुटिएको काठकोइलासँग राम्रोसँग मिसाउनुहोस्। कार्बनले अपचायक एजेन्टको रूपमा काम गर्दछ, जस्ता अक्साइडबाट अक्सिजन हटाएर धातुयुक्त जस्ता वाष्प र कार्बन मोनोअक्साइड ग्यास उत्पादन गर्दछ।
राम्रो मिश्रणका लागि काठकोइलालाई क्यालसाइनको दानाको आकारजस्तै (5 mm भन्दा कम) कुटनुहोस्। ठूला काठकोइलाका टुक्राहरूले प्रतिक्रिया नभएका जस्ता अक्साइडका भागहरू छोड्छन्। केही ऐतिहासिक विधिहरूमा फलक्स र फलाममा रहेका अशुद्धताहरूलाई स्ल्यागको रूपमा हटाउन थोरै पिसिएको चुनढुङ्गा (क्याल्सियम कार्बोनेट) थपिन्छ, तर सानो मात्रामा काम गर्दा यो वैकल्पिक हो।
मिसाइएको चार्जलाई रिटर्टको सिल गरिएको छेउमा कसेर भर्नुहोस्, ट्युबको लम्बाइको लगभग दुई-तिहाइ भाग भर्दै। बाँकी एक-तिहाइ खाली छोड्नुहोस् — यो ठाउँले जस्ता वाष्पलाई क्यालसाइनको धुलो नबोकी कन्डेन्सरतिर जान दिन्छ। रिटर्टको खुला छेउलाई रिफ्र्याक्टरी माटोको प्रयोग गरेर कन्डेन्सर ट्युबमा सिल गर्नुहोस्, जस्ता वाष्प निस्कन र घनिभवन हुन कन्डेन्सरको निकास मात्र खुला छोड्नुहोस्।
यस चरणका सामग्री:
कोइलाको टिकिया500 gramsचाहिने औजार:
खल र लोहोरोरिटोर्टलाई अपचयन तापमानसम्म तताउनुहोस्
रिटोर्टलाई अपचयन तापमानसम्म तताउनुहोस्
OUTDOORS ONLY — कार्बन मोनोअक्साइड र जस्ता वाष्प उत्पादन गर्दछ। भरिएको रिटोर्टलाई चारकोल भट्टीमा राख्नुहोस्, सिल गरिएको छेउ सबैभन्दा तातो क्षेत्रमा र कन्डेन्सर ट्युब बाहिर तथा तल्तिर विस्तारित हुने गरी। भट्टीलाई लगातार 1000–1100 °C सम्म तताउनुहोस् — रिटोर्ट चम्किलो सुन्तला रंगमा दन्किनु पर्छ। अपचयन प्रतिक्रिया ZnO + C → Zn + CO लगभग 1000 °C मा सुरु हुन्छ र उच्च तापमानमा अझ छिटो अघि बढ्छ।
कार्बन मोनोअक्साइड (CO) — गन्धरहित, घातक ग्यास — उप-उत्पादनको रूपमा उत्पन्न हुन्छ र जस्ता वाष्पसँगै कन्डेन्सर ट्युबबाट बाहिर निस्कन्छ। यसैले यो प्रक्रिया खुला ठाउँमा गर्नुपर्छ, हावाको दिशामा कुनै बन्द ठाउँ नहोस्। CO हावाभन्दा हल्का हुन्छ र खुला हावामा छिटो फैलिन्छ, तर कुनै पनि माथिल्लो आवरण मुनि घातक मात्रामा जम्मा हुन सक्छ।
2–3 घण्टासम्म तापमान कायम राख्नुहोस्। यो प्रतिक्रिया तापहरण गर्ने (ताप सोस्ने) हो, त्यसैले तपाईंले लगातार चारकोल थप्नुपर्छ र भट्टीमा हावाको आपूर्ति कायम राख्नुपर्छ। भट्टीको पर्खालमा धौंको हावा दिनुहोस्, रिटोर्टमा होइन — सिधा हावाले कन्डेन्सरलाई अक्सिडाइज गर्छ र धातुजन्य जस्ताको सट्टा जस्ता अक्साइड (सेतो धुलो) जम्मा गर्छ।
यस चरणका सामग्री:
कोइला5 केजीचाहिने औजार:
खलाती
कोइलाको भट्टी
P100 स्वास रक्षकघनीभूत जस्ता सङ्कलन गर्नुहोस्
घनीभूत जस्ता सङ्कलन गर्नुहोस्
रेटोर्ट सञ्चालन तापक्रममा पुग्दा, जस्ता वाष्प ट्युबमार्फत चिसो कन्डेन्सर खण्डतर्फ यात्रा गर्छ, जहाँ यो जमेर ठोस बन्छ। जस्ता कन्डेन्सर ट्युबको भित्री भित्ता र सङ्कलन भाँडोमा चाँदीजस्तो खैरो धातुजस्तो निक्षेपका रूपमा घनीभूत हुन्छ। कन्डेन्सर धेरै चिसो भएमा वा वाष्प घनीभूत हुनुअघि हावासँग सम्पर्कमा आएमा केही जस्ता बारिक धुलो (जस्ता धुलो) का रूपमा पनि घनीभूत हुन सक्छ।
२–३ घण्टा निरन्तर तातो दिएपछि, भट्टीलाई प्राकृतिक रूपमा चिसिन दिनुहोस्। रेटोर्ट तातो हुँदा खोल्नु हुँदैन — तातो रेटोर्टमा हावा प्रवेश गर्दा बाँकी रहेको जस्ता वाष्प तुरुन्तै ZnO मा अक्सिडाइज हुन्छ, र सेतो धुलोका रूपमा हराउँछ। रेटोर्ट र कन्डेन्सर बाक्लो पञ्जाले छुन सक्ने गरी चिसो भएपछि (२०० °C भन्दा कम), कन्डेन्सर ट्युब विच्छेद गरी घनीभूत जस्ता निकाल्नुहोस्।
जस्ता कन्डेन्सरभित्र ठोस प्लग वा केकजस्तो, वा अनियमित धातुजस्ता थोपा र छिटाहरूका रूपमा देखिन सक्छ। कन्डेन्सर ट्युबलाई बिस्तारै ठोक्दै र खुर्कँदै सबै धातुजस्ता जस्ता सङ्कलन गर्नुहोस्। कुल प्राप्ति रेटोर्टको सिल गुणस्तर, तापक्रम नियन्त्रण र कन्डेन्सर दक्षतामा निर्भर गर्छ — पहिलो प्रयासका लागि सैद्धान्तिक उत्पादनको ३०–५०% अपेक्षा गर्नुहोस्।
चाहिने औजार:
बलियो कामका पन्जा
फलामको खुर्पने पाताजस्ताको पिण्ड पुनः पगालेर ढाल्नुहोस्
जस्ताको पिण्ड पुनः पगालेर ढाल्नुहोस्
सङ्कलन गरिएका जस्ताका टुक्राहरू पुनः पगाल्दा एउटा एकल पिण्डमा जोड्न सकिन्छ। जस्ता 419.53 °C मा पग्लिन्छ — यो काठकोइलाको आगो वा प्रोपेन टर्चमा सजिलै प्राप्त गर्न सकिन्छ। सानो स्टिल वा कास्ट-आइरन क्रुसिबल प्रयोग गर्नुहोस् (सेरामिक होइन — पग्लिएको जस्ताले सिलिकेट सेरामिकमा आक्रमण गर्छ)। जस्ताका टुक्राहरू क्रुसिबलमा राखी पूर्ण रूपमा पग्लिउन्जेल तताउनुहोस्, र सरल पिण्ड साँचोमा (सुख्खा बालुवामा खनिएको खाँचो, वा सानो स्टिल साँचो) खन्याउनुहोस्।
WARNING: जस्तालाई लगभग 500 °C भन्दा बढी नतताउनुहोस् — उच्च तापक्रममा जस्ता हावामा तीव्र रूपमा अक्सिडाइज हुन्छ र ZnO (जिंक अक्साइड) का बाक्खा सेता धुवाँ उत्पन्न गर्छ। यी धुवाँले मेटल फ्युम फिभर गराउँछन्: सम्पर्कको 4–12 घण्टापछि देखिने फ्लु जस्ता लक्षण, जुन 24–48 घण्टासम्म रहन्छ। तरल अवस्था कायम राख्ने सबैभन्दा न्यून तापक्रममा जस्ता पगाल्नुहोस्, र कुनै पनि सेतो धुवाँ सास फेर्नबाट बच्नुहोस्।
चाहिने औजार:
इस्पातको मुसा
मुसाको चिम्टा
P100 स्वास रक्षकधातुको परीक्षण गर्नुहोस् र यसका गुणहरू बुझ्नुहोस्
धातुको परीक्षण गर्नुहोस् र यसका गुणहरू बुझ्नुहोस्
परीक्षण गरेर आफ्नो जस्ताको पहिचान पुष्टि गर्नुहोस्। जस्ताको विशिष्ट निलो-सेतो रंग हुन्छ (एल्युमिनियमको चम्किलो सेतो र सिसाको खैरो बीचमा)। कोठाको तापक्रममा यो भंगुर हुन्छ — जस्ताको पट्टी झुक्नुको सट्टा सफासँग भाँचिन्छ। तर, १००–१५० °C बीच जस्ता लचिलो हुन्छ र पाताहरूमा घुमाउन सकिन्छ; २०० °C माथि यो फेरि भंगुर हुन्छ।
रासायनिक परीक्षणहरू: जस्ता पातलो हाइड्रोक्लोरिक एसिड (HCl) मा तीव्र रूपमा घुल्छ र हाइड्रोजन ग्यासका बुलबुला उत्पादन गर्छ: Zn + 2HCl → ZnCl₂ + H₂↑। यो प्रतिक्रिया एसिडमा सिसाभन्दा धेरै तीव्र हुन्छ (सिसा बिस्तारै घुल्छ) र धातु सिसा वा टिन होइन, जस्ता हो भन्ने पुष्टि गर्छ। जस्ता सोडियम हाइड्रोक्साइड घोल (NaOH) मा पनि घुल्छ र हाइड्रोजन उत्पादन गर्छ — यो उभयधर्मी व्यवहारले जस्तालाई अधिकांश अन्य सामान्य धातुहरूबाट छुट्याउँछ।
प्रोपेन ज्वालामा समातिएको जस्ताको सानो टुक्रा विशिष्ट चम्किलो निलो-हरियो ज्वालासहित जल्छ, जसबाट सेतो ZnO धुवाँ निस्कन्छ। यो ज्वालाको रंग जस्ताको मात्र विशेषता हो र यो तत्काल पहिचान गर्ने परीक्षण हो। यो परीक्षण खुला ठाउँमा र छोटो समयका लागि गर्नुहोस् — ZnO धुवाँले धातु धुवाँ ज्वरो (metal fume fever) निम्त्याउँछ।
चाहिने औजार:
हाते बर्धक सिसा १०x
सिसाको नमुना सिसीनिष्कर्षहरू दस्तावेज गर्नुहोस् र सुरक्षित रूपमा सफा गर्नुहोस्
निष्कर्षहरू दस्तावेज गर्नुहोस् र सुरक्षित रूपमा सफा गर्नुहोस्
अन्तिम जस्ता पिण्ड तौल गर्नुहोस् र आफ्नो उपज गणना गर्नुहोस्: (पुनःप्राप्त जस्ता ÷ मूल स्फेलेराइट तौल × 0.67) × 100 = पुनःप्राप्ति प्रतिशत। पहिलो प्रयासमा बनाइएका उपकरणहरूसँग 30% भन्दा माथिको उपज राम्रो मानिन्छ। Zawar का धातुकर्मीहरूले आफ्नो विशेष रूपमा बनाइएका retort ब्याट्रीहरूसँग लगभग 60–70% पुनःप्राप्ति हासिल गरे — मध्यकालीन इन्जिनियरिङको एक उल्लेखनीय उपलब्धि।
मिति, अयस्कको स्रोत, चार्ज तौल, प्राप्त गरिएको अनुमानित तापक्रम, र प्रक्रियाका कुनै पनि अवलोकनहरू रेकर्ड गर्नुहोस्। कुन चरणहरूमा सबैभन्दा बढी कठिनाइ भयो भनेर नोट गर्नुहोस् — condenser डिजाइन र seal अखण्डता सामान्यतया मुख्य चुनौतीहरू हुन्। retort सेटअप र अन्तिम जस्ता उत्पादनका तस्बिरहरू मूल्यवान कागजात हुन्।
सफा गर्नुहोस्: जस्ता अक्साइड धुलो र प्रयोग गरिएको retort सामग्री सास फेर्दा हल्का विषालु हुन्छन् र जिम्मेवारीपूर्वक फालिनुपर्छ। सतहहरू ओभाने कपडाले पुछ्नुहोस्। प्रयोग भएको चारकोल र calcine अवशेष पूर्ण रूपमा चिसिन दिन सकिन्छ र खनिज फोहोरसँगै फाल्न सकिन्छ। retort ट्यूब फुटेको छैन भने पुनः प्रयोग गर्न सकिन्छ। जस्ता पिण्ड सुख्खा ठाउँमा भण्डारण गर्नुहोस् — जस्ता चिसो हावामा बिस्तारै खिइन्छ, आधारभूत zinc carbonate को धमिलो खैरो patina बनाउँदै।
सामग्री
4- प्लेसहोल्डर
- 8 केजीप्लेसहोल्डर
- 500 gramsप्लेसहोल्डर
- 500 gramsप्लेसहोल्डर
आवश्यक उपकरणहरू
19- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
- प्लेसहोल्डर
जोडिएका खाकाका सामग्री

Understanding Cadmium from Zinc Smelting — The Toxic Metal in Rechargeable Batteries
Peter द्वारा
खानी

Understanding Indium from Zinc Ore — The Soft Metal Behind Every Touchscreen
Peter द्वारा
रसायन विज्ञान

Understanding Germanium from Zinc Ore Processing — The Semiconductor That Started the Electronics Age
Peter द्वारा
रसायन विज्ञान

Making Cobalt Green (Rinmann's Green) — The Cobalt Zinc Oxide Pigment of Swedish Chemistry
Charlie द्वारा
कला
यो खाकाले बनाउँछ
CC0 सार्वजनिक डोमेन
यो ब्लुप्रिन्ट CC0 अन्तर्गत जारी गरिएको छ। तपाईं अनुमति नसोधी प्रतिलिपि, परिमार्जन, वितरण र प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ।
ब्लुप्रिन्ट मार्फत उत्पादनहरू किनेर सिर्जनाकर्तालाई सहयोग गर्नुहोस् सिर्जनाकर्ता कमिसन विक्रेताले तोकेको, वा यो ब्लुप्रिन्टको नयाँ संस्करण बनाउनुहोस् र आम्दानी बाँड्न आफ्नो ब्लुप्रिन्टमा जडानको रूपमा समावेश गर्नुहोस्।

