ग्रीक फलामको कील — पिटेको फलामका कीलहरू बनाउने तरिका

फोर्जमा पिटेको फलाम वा नरम स्टिलको डन्डीको एउटा सिरा राखी लगभग ९००-१०५० डिग्री सेल्सियस तापक्रममा चम्किलो पहेँलो-सुन्तला रङमा तताउनुहोस्। यो तापक्रममा फलाम अत्यधिक लचिलो हुन्छ र अपेक्षाकृत हल्का हथौडाका प्रहारले आकार दिन सकिन्छ। फलामलाई तातो अवस्थामा नै काम गर्नुपर्छ — कांस्य जस्तो होइन, जसलाई चिसो अवस्थामा पिटेर एनिल गर्न सकिन्छ, कोठाको तापक्रममा फलाम धेरै कडा र भंगुर हुन्छ र प्रभावकारी रूपमा आकार दिन सकिँदैन। ग्रीकहरूले फलाम प्रविधि अपनाएको (लगभग BCE १०५०-९०० बाट सुरु) एउटा ठूलो प्राविधिक परिवर्तन थियो, किनभने फलाम अयस्क तामा र टिनभन्दा धेरै प्रचुर छ, तर यसका लागि उच्च भट्टी तापक्रम र अझ परिष्कृत गलाउने प्रविधि चाहिन्छ। प्रारम्भिक ग्रीक फलाम साना ब्लुमरी भट्टीहरूमा उत्पादन गरिन्थ्यो, जसबाट स्ल्याग मिसिएको स्पन्जजस्तो पिटेको फलामको पिण्ड प्राप्त हुन्थ्यो।

भट्टीबाट चम्किलो डन्डी चिम्टाले निकालेर एनभिलमा राख्नुहोस्। तातो भागलाई हथौडाले कुटेर तान्नुहोस् (लम्बाउनुहोस्) र सँगै बिन्दुतिर पातलो बनाउनुहोस्। पहिले दुईवटा विपरीत सतहमा काम गर्नुहोस्, त्यसपछि ९० डिग्री घुमाएर अर्का दुई सतहलाई टेपर गर्नुहोस्, जसले वर्गाकार खण्डको टेपर बनाउँछ। तयार नाङ्लाको शङ्क टाउको छेउमा लगभग ६ mm वर्गबाट सुरु भएर, इच्छित नाङ्लाको आकारअनुसार ४-८ cm लम्बाइमा समान रूपमा तीखो बिन्दुसम्म पातलो हुनुपर्छ। फलाम तातो छँदा छिटो काम गर्नुहोस् — धातु फोर्जिङ तापक्रमभन्दा तल नचिसिएसम्म लगभग ३०-६० सेकेन्ड काम गर्ने समय हुन्छ, त्यसपछि पुन: तताउनुपर्छ। आवश्यक परेमा डन्डी फेरि भट्टीमा फर्काउनुहोस्।

फलामलाई पुनः तताउनुहोस् र रडलाई हार्डी (एन्भिलको हार्डी प्वालमा बसाइएको काट्ने औजार) माथि त्यस बिन्दुमा राख्नुहोस् जहाँ तपाईं नङलाई मुख्य रडबाट अलग गर्न चाहनुहुन्छ — टाउको बनाउनका लागि कटौती माथि लगभग 5-8 mm थप सामग्री छोड्दै। रडलाई हार्डी किनारामा हिर्काएर लगभग तीन-चौथाइ भागसम्म काट्नुहोस्, त्यसपछि मोडेर नङलाई छुट्याउनुहोस्। वैकल्पिक रूपमा, सहयोगीले हिर्काउँदा रडमा राखिएको तातो-कट छेनी प्रयोग गर्नुहोस्। कटौती सफा हुनुपर्छ र शङ्क माथिको बाँकी स्टब नङ टाउकोमा फैलाउन (अपसेट गर्न) पर्याप्त हुने गरी स्थित हुनुपर्छ।

कीलाको टाउकोतर्फको भाग मात्र पहेंलो तापमा पुनः तताउनुहोस्। कीलालाई बिन्दु-पहिले नेल हेडर (एउटा बाक्लो धातुको प्लेट जसमा काउन्टरसंक प्वाल हुन्छ, जसले टाउको बन्दा कीलालाई समर्थन गर्छ) को टेपर प्वालबाट घुसाउनुहोस्। शङ्कको भाग प्वालबाट बाहिर निस्कनुपर्छ र माथि केवल टाउकोको सामग्री देखिनुपर्छ। बाहिर निस्केको ठूटोलाई हथौडाको सपाट भागले दृढतापूर्वक हिर्काएर बाहिरतर्फ फैलाउनुहोस् (अप्सेट), जसले सपाट, गोलो वा वर्गाकार टाउको बनाउँछ। यसलाई हेडिङ भनिन्छ। राम्रो आकारको टाउको बनाउन दुई वा तीन पटक तताउनुपर्ने हुन सक्छ। काठमा ठोक्दा समाते शक्ति दिन टाउको सबै पक्षमा शङ्कभन्दा कम्तीमा 3-4 mm चौडा हुनुपर्छ। गुलाब-टाउको कीला (अलिक गुम्बजाकार, पहलदार टाउकोसहित) ऐतिहासिक रूपमा सबैभन्दा सामान्य रूप थियो।

टाउको बनिसकेपछि, किलालाई चिस्याउन पानीमा बुझाउनुहोस्। फलामको किलाहरूलाई स्टिलका औजारजस्तो ताप-उपचार गर्न आवश्यक पर्दैन — पिटेको फलामको कम कार्बन मात्राका कारण बुझाउँदा यसको कडापन उल्लेख्य रूपमा बढ्दैन। तयार भएको किलाको डाँठ सीधा र समान रूपमा पातलिँदो हुनुपर्छ, टुप्पो तिखो र टाउको समतल र राम्रोसँग बनेको हुनुपर्छ। कुनै नरम काठको टुक्रामा ठोकेर परीक्षण गर्नुहोस् — यो बाङ्गिनु बिना सीधा छिर्नुपर्छ, र टाउको काठको सतहसँग बराबर वा अलिकति तल बस्नुपर्छ। एक दक्ष लोहारले दिनमा 200-400 किला बनाउन सक्छ। हातले बनाइएका किलाहरू प्राचीन संसारमा महत्त्वपूर्ण वस्तु थिए — केवल पानी जहाज निर्माणमा नै ठूलो मात्रामा खपत हुन्थ्यो। एथेनियन ट्रायरिम (युद्धपोत) ले यसको हलको तख्ता जोड्न हजारौं कांस्य र फलामका किला र बोल्टहरू आवश्यक पर्थ्यो, र नौसेना शस्त्रागारहरूले रणनीतिक सामग्रीका रूपमा किलाको ठूलो भण्डार राखेका थिए।