Kradong (थाई नाङ्लो) — बुनेको बाँसको चेप्टो गोलो नाङ्लो, बाङ्गो बाँसको किनारासहित, चामलबाट भुस निफन्न

"क्रादोङ बुन्ने काम करिब 2 मिटर लामो बाँस काटेर सुरु हुन्छ, अनि त्यसलाई केही पातला चोयामा ताछिन्छ, तीमध्ये 8 वटा छेउछेउमा राखिन्छन्, र बाँसलाई तेर्सो गरी lai chat kan 2 sen बुट्टामा बुनिन्छ।" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, लेखक พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)

करिब 2 मिटर लामो बाँस काटेर केही पातला चोयामा ताछ्नुहोस्।

8 वटा चोया छेउछेउमा राख्नुहोस्, तेर्सो गरी lai chat kan 2 sen बुट्टामा बुन्नुहोस्, र नाङ्लो चाहेको आकारमा नपुगेसम्म बुनिरहनुहोस्।

बाँस ताछेर बाङ्गो पारी किनारा बनाउनुहोस्, नाङ्लोमा अड्याएर डोरी, बेत वा तारले बाँध्नुहोस्।

साँचो क्रादोङका तस्बिरहरू (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, लेखक พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)।

कुटेको चामल नाङ्लोमा राख्नुहोस्, दुवै हातले किनारा समातेर नाङ्लो माथि-तल निफन्नुहोस्। दानाभन्दा हलुका भुस र धुलो माथि उठ्छन् र हावाले उडाइदिन्छ; गह्रौँ दाना फेरि नाङ्लोमा खस्छ। क्रादोङ भाँडोका रूपमा र खुर्सानी, रायोको पात र चियापत्ती जस्ता उब्जनी सुकाउन पनि प्रयोग हुन्छ।

दक्षिणमा kradong lai kho हुन्छ, अण्डाकार, मुटुजस्तो, गाँठा छाडिएका र तेर्सो-ठाडो काटिएर मिलाइएका चोयाले बुनिएको। दक्षिणका मानिसहरू विश्वास गर्छन् कि क्रादोङलाई धानको भकारीमा उचाल्नु हुँदैन, र यसलाई कुनै अग्लो ठाउँमा राख्छन् जहाँ कोही यसमाथि हिँड्दैन, प्रायः चुलोमाथि ताकि धुवाँले कीरा धपाओस्। Pgaz K'nyau (करेन) यसलाई ko lae भन्छन् र विवाहमा दुलहीको मोल चढाउन पनि प्रयोग गर्छन्। चोया ताछ्दा चक्कुसँग होसियार रहनुहोस्। स्रोत: सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, दैनिक प्रयोगका परम्परागत वस्तुहरूको डेटाबेस, "กระด้ง", लेखक พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip) (CC BY 4.0 इजाजतपत्र)। **सीमाहरू** स्रोतले व्यास, चोयाको चौडाइ वा चोयाको कुल सङ्ख्या बताउँदैन।