काठको कामका लागि हार्डवुड चयन र सिजन

फर्निचर र राम्रो काठको कामको लागि, तल्लो ट्रंकमा न्यूनतम शाखाहरू भएका सीधा दाना भएका रूखहरू चयन गर्नुहोस्। देख्न सक्ने सर्पिल दाना (छालको ढाँचा ट्रंक वरिपरि घुमाउने), भारी दुबला (अनपेक्षित सुकाउने व्यवहारको साथ प्रतिक्रिया काठ सिर्जना गर्दछ), वा रोग र सडने लक्षणहरू भएका रूखहरूलाई वेवास्ता गर्नुहोस्। ग्रीष्मकालीन काठमा ओसिलो मात्रा बढी हुन्छ र किराको आक्रमण र फङ्गल दागको लागि बढी संवेदनशील हुन्छ। उचित चेनसा प्रविधि वा हात उपकरणहरू प्रयोग गरी रूखलाई सुरक्षित रूपमा खसाल्नुहोस्, र तपाईंको काट्ने विधिको लागि उपयुक्त लग लम्बाइमा ट्रंकलाई काट्नुहोस्।

लगहरू तुरुन्तै बोर्डहरूमा रूपान्तरण गरिनुपर्छ — सम्पूर्ण लगहरू काट्ने हप्ताहरूमा गहिरो अन्त-जाँचहरू र आन्तरिक तनावहरू विकास गर्छन्। हातका औजारहरूका लागि, परम्परागत विधि भनेको रिभिङ हो (पाच र फ्रोको साथ अनाजको छेउमा विभाजन गर्ने), जसले सबै भन्दा बलियो सम्भव बोर्डहरू उत्पादन गर्दछ किनभने कुनै अन्न काटिएको छैन। पावर उपकरणहरूका लागि, चेनस मिल वा पोर्टेबल ब्यान्डस मिलले फ्ल्याट-साउन बोर्डहरू उत्पादन गर्छ।

बोर्डहरूलाई अन्तिम मोटाइमा काट्नुहोस् र संकुचन र सफाईको लागि 3-5 मिमी भत्ता। मानक मोटाई: फर्नीचरको लागि 25mm (1 इन्च), वर्कबेन्च शीर्ष र भारी निर्माणको लागि 50mm (2 इन्च)। थ्रु-एन्ड-थ्रु (सादा-साविंग) सबैभन्दा सरल छ - फ्ल्याट-सन र क्वार्टर-सन बोर्डहरूको मिश्रण उत्पादन गर्दै लगलाई एक छेउबाट अर्कोतिर काट्नुहोस्। क्वार्टर-सन बोर्डहरू (अनुहारमा लम्बवत वार्षिक औंठीहरू) अधिक स्थिर छन् तर अधिक फोहोर चाहिन्छ।

अन्तको दाना अनुहार दाना भन्दा १०-१५ गुणा छिटो सुक्छ। यो असमान सुख्खाले बोर्डको छेउमा गम्भीर तनाव सिर्जना गर्दछ, जसले अन्त-जाँच (छेउबाट गहिरो दरारहरू विकिरण) निम्त्याउँछ। आरा लगाएपछि तुरुन्तै अन्तिम अन्नलाई सील गर्नु भनेको सुकाउने दोषहरू रोक्नको लागि सबैभन्दा प्रभावकारी कदम हो।

आरा काटेको घण्टा भित्र प्रत्येक बोर्डको दुबै छेउमा अन्त-अनाज सीलरको बाक्लो कोट लगाउनुहोस्। परम्परागत सीलरहरू: पग्लिएको मोम (प्याराफिन वा मोम), लेटेक्स पेन्ट (बाक्लो कोट), वा व्यावसायिक अन्त-अनाज सीलरहरू। कोटिंग स्थायी हुनु आवश्यक छैन - बोर्ड सन्तुलनमा नपुग्दा सम्म यो छेउमा ओसिलो हानि कम गर्न आवश्यक छ। पहिले नै सुरु भइसकेका जाँचहरू सहित अन्तिम अन्नलाई पूर्ण रूपमा ढाक्नुहोस्।

सुकाउनका लागि पनि उचित स्ट्याकिङ आवश्यक छ। हावा परिसंचरणको लागि जमिनबाट कम्तिमा 30 सेन्टिमिटर टाढा लेभल फाउन्डेशन (कंक्रिट ब्लकहरू, भारी टिम्बरहरू) मा तेर्सो रूपमा बोर्डहरू राख्नुहोस्। बोर्डहरूको प्रत्येक तहको बीचमा, स्टिकरहरू राख्नुहोस् — काठको पातलो, सुख्खा स्ट्रिपहरू (लगभग 20x20 मिमी क्रस-सेक्शन) — नियमित अन्तरालहरूमा (45-60 सेन्टिमिटरको दूरीमा)।

महत्वपूर्ण नियमहरू: सबै स्टिकरहरू प्रत्येक तहमा एक अर्काको सीधा माथि हुनुपर्छ (तौललाई समान रूपमा प्रसारण गर्न र झुकाउनबाट रोक्न)। स्टिकरहरू एकसमान मोटाइको हुनुपर्छ (असमान स्टिकरले ट्विस्ट गराउँछ)। स्ट्याक प्रत्यक्ष वर्षा र घामबाट सुरक्षित हुनुपर्छ - एक साधारण दुबला छत आदर्श हो। पूर्ण सूर्यले सतह सुकाउने गति बढाउँछ र जाँचको कारण बनाउँछ; वर्षाले सतहलाई पुन: भिजाउँछ र फंगल दाग बढाउँछ। स्ट्याकको चारैतिर राम्रो हावा परिसंचरण आवश्यक छ।

स्ट्याकको माथि भारी तौलहरू राख्नुहोस् — कंक्रीट ब्लकहरू, ठूला ढुङ्गाहरू, वा भारी काठहरू। यो तौलले बोर्डहरूलाई सुक्दा कपिङ्ग र घुमाउनबाट रोक्छ। तौलको दबाब, बोर्डहरू समतल राख्ने स्टिकरहरूसँग मिलाएर, सबैभन्दा सीधा सम्भव सुक्खा काठ उत्पादन गर्दछ।

हावा सुकाउने कडा काठको लागि थम्बको नियम: बोर्ड मोटाईको 25 मिमी (1 इन्च) प्रति वर्ष। 50mm ओक बोर्डले सन्तुलनमा पुग्न लगभग दुई वर्ष लाग्छ। सफ्टवुडहरू छिटो सुक्छ (लगभग आधा समय)। समय-समयमा नमूना बोर्ड तौल गरेर प्रगति जाँच गर्नुहोस् — जब वजन लगातार दुई मासिक जाँचहरूमा स्थिर हुन्छ, काठ सन्तुलित आर्द्रता सामग्रीमा हुन्छ।

हावामा सुकेको काठ प्रयोग गर्नु अघि, नमीको मात्रा प्रमाणित गर्नुहोस्। एक पिन-प्रकारको नमी मिटर (काठमा थिचिएको दुई धातु प्रोबहरू) मानक उपकरण हो - भित्री फर्नीचरको लागि 8-12% आर्द्रता सामग्री, बाहिरी प्रयोगको लागि 12-16%। मिटर बिना, बोर्डको बीचबाट सानो परीक्षण टुक्रा काट्नुहोस्, यसलाई तौल गर्नुहोस्, वजन स्थिर नभएसम्म 105 डिग्री सेल्सियसमा ओभनमा सुकाउनुहोस्, र गणना गर्नुहोस्: MC% = (भिजेको तौल - सुख्खा वजन) / सुख्खा वजन × 100।

निर्माण गर्नु अघि, सुकेको काठ वर्कशपमा ल्याउनुहोस् वा भवन जहाँ लाइभ टुक्रा हुनेछ। यसलाई 2-4 हप्ताको लागि ढिलो (अनस्टिकर) स्ट्याक गर्नुहोस्। यस अनुकूलन अवधिले काठलाई त्यो वातावरणको विशिष्ट सन्तुलन आर्द्रता सामग्रीमा पुग्न अनुमति दिन्छ। तातो घरमा बस्ने काठलाई तातो नगरिएको कार्यशालाको लागि काठभन्दा कम एमसी चाहिन्छ। समाप्त भएको फर्निचरमा जोर्नीहरू खुल्नु र प्यानलहरू फुट्नुको सबैभन्दा सामान्य कारण स्किपिङ एक्लिमेसन हो।