स्लिप-स्टिच कुर्कुच्चो — टिकाउ हातले बुनेका मोजाका लागि बलियो बनाइएको कुर्कुच्चोको पट्टी

यो प्रविधि गोलो बुनाइमा चाहेको पिँडुलाको लम्बाइसम्म बुनिसकेको मोजामा गरिन्छ। कुर्कुच्चोको पट्टी कुल फन्दहरूको आधामा वारपार बुनिन्छ — तपाईंको मोजामा गोलाइमा ६४ फन्द छन् भने कुर्कुच्चोको पट्टीले ३२ प्रयोग गर्छ। बाँकी ३२ फन्द (खुट्टाको माथिल्लो भागका फन्द) दुईवटा दुईटुप्पे सियो (DPN) वा फन्द-होल्डरमा रोकेर राख्नुहोस्। कुर्कुच्चोको पट्टीका फन्द एउटै सियोमा रहन्छन्। अब तपाईं यी ३२ फन्दमा मात्र समतल (वारपार) पङ्क्तिहरू बुन्नुहुनेछ।

पङ्क्ति १ (सिधा पट्टि): १ फन्द पर्ल गर्न लागेझैँ, धागो पछाडि राखेर, सार्नुहोस्, १ निट बुन्नुहोस्। पूरै पङ्क्तिमा दोहोर्याउनुहोस् — १ सार्नुहोस्, १ बुन्नुहोस्, १ सार्नुहोस्, १ बुन्नुहोस् — सबै ३२ फन्दमा काम नहुन्जेल। सारिएका फन्दहरू बुनिँदैनन्: तपाईं तिनलाई धागो नबेरी दायाँ सियोमा सार्नुहुन्छ, त्यसैले हरेक फन्द दुई पङ्क्तिसम्म तन्किन्छ। धागो हरेक सारिएको फन्दको पछाडिबाट सानो तैरने धागोका रूपमा जान्छ, र यिनै धागाले कपडाको उल्टो पट्टि दोस्रो तह बनाउँछन्। तैरने धागालाई कसिलो तर तन्किएको नबनाई राख्नुहोस्, ताकि पट्टी नखुम्चिई कसिलो रहोस्।

पङ्क्ति २ (उल्टो पट्टि): १ फन्द पर्ल गर्न लागेझैँ, धागो अगाडि राखेर, सार्नुहोस्, त्यसपछि पङ्क्तिको अन्त्यसम्म बाँकी सबै फन्द पर्ल बुन्नुहोस्। पहिलो फन्द मात्र सारिन्छ — बाँकी सामान्य रूपमा पर्ल बुनिन्छन्। हरेक पङ्क्तिको सारिएको पहिलो फन्दले सफा सिक्रीजस्तो किनारा बनाउँछ, जुन पछि तपाईं गसेट (gusset) का फन्द उठाउन प्रयोग गर्नुहुनेछ। यो किनारा सजावटी होइन — संरचनात्मक हो, र किनाराभरि सिक्रीका घेराहरूको सङ्ख्याले तपाईंले गसेटका कति फन्द उठाउने भन्ने तय गर्छ।

पङ्क्ति १ (१ सार्नुहोस्, १ बुन्नुहोस् पूरै पङ्क्ति) र पङ्क्ति २ (१ सार्नुहोस्, त्यसपछि पूरै पङ्क्ति पर्ल) लाई ३०-३२ पङ्क्तिसम्म पालैपालो बुन्नुहोस् — वा कुर्कुच्चोको पट्टी लगभग वर्गाकार नहुन्जेल। एउटा किनाराभरि सिक्रीका घेरा गन्नुहोस्: ३२ पङ्क्तिको कुर्कुच्चोको पट्टीमा १६ घेरा हुनुपर्छ (हरेक २ पङ्क्तिमा एउटा)। यो सङ्ख्या महत्त्वपूर्ण छ: गसेट बनाउँदा तपाईं हरेक सिक्रीको घेराबाट एउटा फन्द उठाउनुहुनेछ। धेरै छोटो पट्टीले मोजालाई खुट्टाको माथिल्लो भागमा कस्सिलो बनाउँछ; धेरै लामो भए मोजा झोलाजस्तो खुकुलो हुन्छ। वर्गाकार पट्टी (जति चौडा उति अग्लो) सामान्य सुरुवात हो; अग्लो खुट्टाको माथिल्लो भागलाई केही थप पङ्क्ति चाहिन सक्छ।

कुर्कुच्चोको पट्टीलाई बीचबाट पट्याउनुहोस् र औँलाले थिच्नुहोस्। यसको बाक्लोपनलाई स्टकिनेटमा बुनिएको मोजाको पिँडुलासँग तुलना गर्नुहोस्। पट्टी स्पष्ट रूपमा बाक्लो र कसिलो छ। सारिएका फन्दहरूले कपडालाई खुम्च्याउँछन् र तैरने धागाहरूले पछाडि धागोको एउटा तह थप्छन्। त्यसैले स्लिप-स्टिच कुर्कुच्चो सादा स्टकिनेट कुर्कुच्चोभन्दा बढी टिक्छ। केही बुन्नेहरूले थप टिकाउपनका लागि ऊनसँगै एउटा पातलो बलियो बनाउने धागो (प्रायः नाइलन) पनि बुन्छन् — धागोले घर्षणको केही भाग सहन्छ भने ऊनले नरमपन र न्यानोपन दिन्छ।

कुर्कुच्चोको पट्टी समतल छ — यसलाई कुर्कुच्चोको तल्लो भाग बेर्ने कचौराको आकार दिनुपर्छ। यो छोटा पङ्क्तिहरू (short rows) ले गरिन्छ: तपाईं पङ्क्तिको केही भाग बुन्नुहुन्छ, अनि काम पल्टाएर फर्केर बुन्नुहुन्छ, र हरेक पटक किनाराबाट अर्को एउटा फन्द थप्दै जानुहुन्छ। ३२ फन्दको कुर्कुच्चोका लागि: १८ निट, SSK (सार्नुहोस्, सार्नुहोस्, बुन्नुहोस् — बायाँतिर ढल्केको घटाइ), १ निट, पल्टाउनुहोस्। १ सार्नुहोस्, ५ पर्ल, २ सँगै पर्ल, १ पर्ल, पल्टाउनुहोस्। १ सार्नुहोस्, खाली ठाउँभन्दा १ फन्द अघिसम्म निट, खाली ठाउँ पार गरेर SSK, १ निट, पल्टाउनुहोस्। किनाराका सबै फन्द सकिन्जेल जारी राख्नुहोस्। अब तपाईंसँग कचौराजस्तो कुर्कुच्चो छ जसको सियोमा लगभग १८-२० फन्द बाँकी छन्।

कुर्कुच्चोको सिधा पट्टि आफूतिर फर्काएर, कुर्कुच्चोको पट्टीको छेउभरि सिक्रीजस्तो किनाराको हरेक घेराबाट एउटा फन्द उठाउनुहोस् र बुन्नुहोस् — १६ घेराबाट १६ फन्द। रोकेर राखेका खुट्टाको माथिल्लो भागका फन्द बुन्नुहोस्। पट्टीको अर्को छेउभरि १६ फन्द उठाउनुहोस्। अब तपाईंसँग सुरुमा भन्दा बढी फन्द छन् — थप फन्दहरूले खुट्टाको दुवैतिर त्रिकोणाकार गसेट बनाउँछन्। पछिल्ला फेराहरूमा गसेटका फन्द एक फेरा बिराएर घटाउनुहोस् — पहिलो गसेटको अन्त्यमा (खुट्टाको माथिल्लो भागभन्दा ठीक अघि) दुई फन्द सँगै निट गर्नुहोस् र दोस्रो गसेटको सुरुमा (खुट्टाको माथिल्लो भागको ठीक पछि) SSK गर्नुहोस् — मूल फन्द-सङ्ख्यामा नफर्किन्जेल।

गसेटका घटाइहरू सकिएपछि तपाईं फेरि गोलाइमा सादा नली बुन्न थाल्नुहुन्छ — मोजाको खुट्टा। मोजा औँलाको जरासम्म नपुगुन्जेल हरेक फेरा स्टकिनेटमा बुन्नुहोस् (वयस्कको मोजाको फानाकार पन्जाका लागि प्रायः खुट्टाको पूरा लम्बाइभन्दा लगभग ५ सेमी कम — तपाईंले बुन्ने पन्जा जाँच्नुहोस्)। कुर्कुच्चो पछाडि छुट्यो: सबैभन्दा बढी खिइने ठाउँमै बलियो बनाइएको, बाक्लो कचौरा। बाँकी खुट्टा सादा स्टकिनेट हो किनभने पैताला, भार बोक्ने भए पनि, कुर्कुच्चोले जुत्ताभित्र सहने केन्द्रित घर्षण सहँदैन।

स्लिप-स्टिच बलियो बनाउने ढाँचा मोजाका कुर्कुच्चोमा मात्र सीमित छैन। जहाँ टिकाउ कपडा चाहिन्छ, त्यहाँ प्रयोग गर्नुहोस्: बुनेका चप्पलका पैताला, पन्जाका हत्केला, स्वेटरका कुहिना वा बुनेका झोलाका पिँध। केही बुन्नेहरूले भुइँमा सकेसम्म धेरै टिकोस् भनेर चप्पलको पूरै पैताला स्लिप स्टिचमा बुन्छन्। यो ढाँचाले कम तन्किने कपडा पनि दिन्छ — झोलाका ह्यान्डल, पट्टा र तनावमा आफ्नो आकार कायम राख्नुपर्ने जुनसुकै भागका लागि उपयोगी। स्लिप-स्टिच प्रविधिले उही धागोबाट झन् कसिलो र झन् टिकाउ कपडा बनाउँछ।

स्लिप-स्टिच कुर्कुच्चो मोजा बुन्नेहरूका पुस्तौँले निखारेको व्यावहारिक इन्जिनियरिङको एउटा नमुना हो। यो मोजा-निर्देशनहरूमा लेखिएको छ, तर यसलाई गर्ने अनुभूति — तैरने धागा कति कसिला हुनुपर्छ, पट्टी कति लामो हुनुपर्छ, मोजा पहिले कहाँबाट खिइन्छ — प्रायः हेरेर र गरेर सिकिएको हो। यस्तो हातको ज्ञान यसलाई जान्नेहरूले सिकाउन छोडेपछि सजिलै हराउँछ। यसलाई चरणबद्ध रूपमा, हरेक चरणको कारणसहित अभिलेख गर्नाले विधि र त्यसको तर्क दुवै अर्को मेकरका लागि उपलब्ध रहन्छन्।