भर्नियर स्केल

तपाईं एउटा यस्तो स्केल बनाउँदै हुनुहुन्छ जसले मुख्य स्केलबाट 0.1 mm पत्ता लगाउँछ, जुन केवल मिलिमिटरमा चिन्हित छ। यहाँ कुनै पनि कुरा मिलिमिटरभन्दा सूक्ष्म छैन — त्यही नै मुख्य कुरा हो।

200 mm लामो सीधा पट्टी काटेर यथासम्भव सटीकताका साथ मिलिमिटर विभाजनहरू अंकित गर्नुहोस्। प्रत्येक पाठ्यांक यस मापनको त्रुटिहरू समेट्छ।

से़न्टिमिटर चिन्हहरूमा लेबल लगाउनुहोस्। तपाईंले यस स्केलबाट पूर्ण मिलिमिटरहरू पढ्नुहुन्छ र भर्नियरबाट मात्र भिन्नांश पढ्नुहुन्छ।

झुकाव नभई सहज रूपमा चल्ने स्लाइडर बनाउनुहोस्। कुनै पनि झुकावले भर्नियर चिन्हहरूलाई मुख्य स्केलबाट उठाउँछ र संयोग अस्पष्ट बन्छ।

दशमलवका लागि, 9 mm लाई 10 समान भागमा विभाजन गर्नुहोस्। प्रत्येक भेर्नियर विभाजन 0.9 mm हुन्छ — जानाजानी मुख्य विभाजनभन्दा 0.1 mm कम।

0.9 mm का दस वटा अन्तरालहरू नाप्नुहोस्, जसले 0 देखि 10 सम्म एघार वटा रेखाहरू दिन्छ। कुल विस्तार 9 mm हो, जुन मुख्य स्केलको 9 mm सँग मिल्छ।

प्रत्येक भर्नियर रेखामा लेबल लगाउनुहोस्। मिल्ने रेखाको नम्बर शाब्दिक रूपमा दशमलवको संख्या हो — कुनै गणना आवश्यक पर्दैन।

जबडा बन्द गर्नुहोस् र भर्नियर शून्य मुख्य शून्यसँग मिल्छ कि जाँच गर्नुहोस्। नमिल्यो भने, अफसेट नोट गर्नुहोस् र प्रत्येक रिडिङबाट घटाउनुहोस् — वा पुन: काट्नुहोस्।

भर्नियर शून्यले पार गरेको अन्तिम मुख्य-स्केल चिन्ह नोट गर्नुहोस्। त्यो तपाईंको सम्पूर्ण-मिलिमिटर आंकडा हो, र भर्नियरले यसलाई कहिल्यै परिवर्तन गर्दैन।

भर्नियरमा हेरेर मुख्य-स्केलको रेखासँग ठ्याक्कै सामुन्ने पर्ने एउटै रेखा खोज्नुहोस्। यसका छिमेकी रेखाहरू संयोगको दुवै तर्फ स्पष्ट रूपमा झुकेको देखिनेछन्।

भेर्नियर रेखा 4 मिलिने अर्थ 0.4 mm हो। यसलाई पूर्ण मिलिमिटरमा जोड्नुहोस्: 23 mm र 0.4 जोड्दा 23.4 mm हुन्छ।

ज्ञात आकारका वस्तुहरू नाप्नुहोस् — ड्रिल शैंकहरू, सिक्काहरू, फिलर गेजहरू। त्रुटिहरूले दोष मुख्य स्केलमा छ वा भर्नियरमा छ भन्ने कुरा देखाउँछन्।

स्केलहरूलाई लम्बवत् रूपमा हेर्नुहोस्। कोणमा हेर्दा देखिने संयोग बदलिन्छ र तपाईंले भर्खरै बनाएको सटीकता चुपचाप गुमाउनुहुन्छ।

१९ मिमीलाई २० भागमा विभाजन गर्नुहोस् (प्रत्येक ०.९५ मिमी) विसौं भागका लागि। उही सिद्धान्त, अझ सूक्ष्म नतिजा — र अब तपाईंले किन ढाँचा सामान्यीकरण हुन्छ भन्ने देख्न सक्नुहुन्छ।

प्रकाशन। बर्गन्डियन अधिकारी र सर्वेक्षक पियरे भर्नियरले सन् १६३१ मा La construction, l'usage, et les propriétés du quadrant nouveau de mathématiques मा यो मापन वर्णन गरे। यो सर्वेक्षण र खगोलीय क्वाड्रेन्टमा कोण मापनका लागि बनाइएको थियो, जहाँ डिग्रीका भिन्नहरू महत्त्वपूर्ण थिए र अझ सूक्ष्म खोपाइ सम्भव थिएन।

यो नोनियस होइन, यद्यपि यसलाई निरन्तर त्यसै भनिन्छ। पोर्चुगाली गणितज्ञ पेड्रो नुनेसले लगभग सन् १५४२ मा nonius आविष्कार गरे — धेरै विभाजन संख्या भएका केन्द्रीय स्केलहरूको सेट, ताकि तिनीमध्ये एउटा सूचकसँग स्वतः मिलोस्। यो फरक र धेरै झन्झटिलो यन्त्र हो। भर्नियरको योगदान भनेको विभाजन लम्बाइ जानाजानी फरक पारिएको एउटा सहायक स्केल हो। तैपनि नोनियस नाम धेरै भाषाहरूमा भर्नियरको आविष्कारसँग टाँसियो, र भर्नियरले आफैँले नुनेसलाई प्रेरणा मानेका थिए — तर तिनीहरू एउटै यन्त्र होइनन्।

किन फरक विभाजन सूक्ष्म विभाजनभन्दा बढी प्रभावकारी हुन्छ। सूचक खाडलको कुन भागमा छ भनेर अनुमान गर्न आँखा कमजोर हुन्छ, तर दुई रेखा समतल छन् कि छैनन् भनेर छुट्याउन राम्रो हुन्छ — यो अनुमानको होइन, मिलानको कार्य हो। भर्नियर विभाजन १ मि.मि. मुख्य विभाजनको विरुद्ध ०.९ मि.मि. बनाउँदा, हरेक विभाजनमा बेमेल ठिक ०.१ मि.मि. जम्मा हुन्छ, त्यसैले मिल्ने रेखाको स्थितिले सिधै भिन्न जनाउँछ। एक मिलिमिटरभन्दा सूक्ष्म कुनै पनि कुरा नापिएको थिएन; सूक्ष्म जानकारी भिन्नताबाट निकालिएको थियो।

यो विचार कहाँ पुग्यो। उही तरिका क्यालिपरभन्दा धेरै टाढा देखिन्छ: जुन ब्यारोमिटर र थियोडोलाइटका लागि यो बनाइएको थियो, माइक्रोमिटर थिम्बलमा, र वैचारिक रूपमा दुई लगभग बराबर ध्वनिबीचको बिट फ्रिक्वेन्सी, मोइरे ढाँचामा, र इन्जिनको गति नाप्न प्रयोग हुने स्ट्रोबोस्कोपिक भर्नियरमा। जब दुई लगभग बराबर आवधिकताको तुलना गरिन्छ, सानो भिन्नता सजिलै देखिने कुरामा बढाइन्छ। भर्नियरले त्यो विचारको पहिलो व्यावहारिक प्रयोगहरूमध्ये एउटा फेला पारे।