Lop (Thai na bubo na may balbula) — isang silindro ng mga tadyang ng kawayan sa mga singsing, may embudo sa bibig at sa gitna, inilalagay sa mga kanal-alisan nang pasalungat sa agos

"Sa bibig ng lop, ginagawang embudo ang mga tadyang, itinatali ng pisi sa paligid ng bibig na nakaharap papasok ang dulo ng embudo; hugis-kono ang embudo. Sa gitna ng lop, isa pang embudong kauri ang itinatali sa loob bilang ikalawang patong." (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, Sirindhorn Anthropology Centre, may-akda ทำนุ วรธงไชย (Thamnu Worathongchai), CC BY 4.0)

Tapyasin ang kawayan na maging magkakasinlaking tadyang at gumawa ng ilang bilog na balangkas, na tinatawag na plok, para sa lop na mga 80 cm ang haba at mga 30 cm ang lapad.

Itali ang mga tadyang sa mga singsing nang may pagitan sa kahabaan; sa pagitan ng mga singsing, talian ng pisi ang bawat tadyang upang pantay ang mga puwang at matibay ang katawan. Ang lop ay silindro na tuwid na pinutol ang bibig, bahagyang nakaangat ang itaas na dulo.

Gumawa ng hugis-konong embudo mula sa mga tadyang at itali ito sa paligid ng bibig na nakaharap papasok ang dulo; magtali ng ikalawang embudo sa loob ng gitna ng lop. Isara ang likod ng kawayang tinuhog sa pisi bilang parisukat na butas na maaaring kalagin upang mailabas ang mga isda.

Mga totoong larawan ng ลอบ (lop) mula sa พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านหนองบัวโคก (Nong Bua Khok Folk Museum) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, Sirindhorn Anthropology Centre, may-akda ทำนุ วรธงไชย (Thamnu Worathongchai), CC BY 4.0)

Kapag pinatutuyo ng mga magsasaka ang tubig mula sa palayan sa isang kanal-alisan, ilagay ang lop na nakaharap sa salunga ang likod upang mahuli ng bibig nito ang mga isdang lumalangoy nang pasalungat sa agos. Takpan ng damo ang ibabaw at patungan ng lupa upang hindi matangay ang lop. Nanghuhuli ito araw at gabi; tingnan ito paminsan-minsan.

Maaaring nagmula ang pangalan sa pandiwang "lop", ang magtago at mag-abang, dahil nakahiga nang tahimik ang lop habang naghihintay ng mga hayop sa tubig. Ginagamit din ang maliit na lop sa paghuli ng palaka sa mga natutuyong palayan, may pain na maliliit na isda, hipon o semilyang inilagay sa loob. May ilan na may parisukat na pinto sa bibig, at embudong "nga wai" na nakatali ng pisi na maaaring higpitan o luwagan. Mag-ingat sa matinik na isda kapag inaalisan ito ng laman. Pinagmulan: Sirindhorn Anthropology Centre, database ng mga tradisyonal na gamit sa araw-araw, "ลอบ", may-akda ทำนุ วรธงไชย (Thamnu Worathongchai), พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านหนองบัวโคก บุรีรัมย์ (Nong Bua Khok Folk Museum, Buriram) (lisensiyang CC BY 4.0). **Mga hangganan** Hindi binabanggit ng sanggunian ang bilang ng mga tadyang o singsing, o ang laki ng mga embudo.