Selda ng Lead-Acid ni Planté

Bawat selda bago ang 1859 ay isang direksyon lang ang takbo. Uubusin mo ito at wala na ang sink; ang tanging pagkukumpuni ay bagong metal. Noong 1859 ibinilot ni Gaston Planté ang dalawang lamina ng tingga na pinaghihiwalay ng mga guhit na goma, inilagay sa lasaw na sulfuric acid, at natuklasang maitutulak niya pabalik ang reaksyon gamit ang agos at makukuhang muli ang enerhiya. Iniulat niya ito sa Akademya ng mga Agham ng Pransiya noong 1860. Hindi karaniwang linaw ang kimika rito. Kapag puno, ang selda ay lead dioxide laban sa espongheng tingga sa asido; kapag ubos, iisang sangkap na ang dalawang plato, lead sulfate, at malaking bahagi ng asido ay naging tubig na. Ang huling bahaging iyon ang kapaki-pakinabang na aksidente: ang elektrolito ay REAKTANTE, hindi manonood, kaya sinasabi ng densidad ng likido ang antas ng karga. Isang palutang at isang tubong salamin ay isa nang panukat ng laman, at walang ibang karaniwang selda ang may ganito. Ang ipinambayad ni Planté ay panahon. Hindi siya gumawa ng mga plato — gumawa siya ng laminang tingga at pagkatapos ay GINAWA ang mga plato mula rito, sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagkarga at pag-ubos hanggang malalim na ang naging pagbabago ng ibabaw upang makahawak ng gamit na karga. Ang pagbubuo ay tumatagal nang linggo hanggang buwan, kaya nabuhay ang lead-acid nang dalawampu't dalawang taon bago ito maibenta ninuman. Ang iisang suliraning iyon ang buong paksa ng susunod na blueprint sa kadenang ito. Hindi niya ito kailanman ipinatente. Ang seldang nagpapaandar ng halos bawat sasakyan sa daigdig ay pumasok sa mundo bilang papel na binasa sa harap ng isang akademya.