Akumulator ołowiowy Plantégo

Każde ogniwo przed 1859 rokiem działało w jedną stronę. Rozładowywałeś je i cynku już nie było; jedyną naprawą był nowy metal. W 1859 roku Gaston Planté zwinął w spiralę dwie ołowiane folie przedzielone paskami gumy, postawił je w rozcieńczonym kwasie siarkowym i odkrył, że prądem może pchnąć reakcję wstecz i znowu wyjąć energię. Doniósł o tym Francuskiej Akademii Nauk w 1860 roku. Chemia jest tu niezwykle przejrzysta. Naładowane ogniwo to dwutlenek ołowiu naprzeciw gąbczastego ołowiu w kwasie; rozładowane — obie płyty są tą samą substancją, siarczanem ołowiu, a spora część kwasu stała się wodą. Ta ostatnia rzecz to pożyteczny przypadek: elektrolit jest REAGENTEM, a nie widzem, więc gęstość cieczy mówi o stanie naładowania. Pływak i szklana rurka to wskaźnik paliwa, a żadne inne popularne ogniwo takiego nie ma. Plantégo kosztowało to czas. Nie robił płyt — robił ołowianą folię, a potem ROBIŁ z niej płyty, ładując i rozładowując raz po raz, aż powierzchnia przereagowała dostatecznie głęboko, by utrzymać użyteczny ładunek. Formowanie trwało tygodnie lub miesiące i właśnie dlatego ołów-kwas istniał dwadzieścia dwa lata, zanim ktokolwiek mógł go sprzedać. Ten jeden problem jest całym tematem następnego projektu w tym łańcuchu. Nigdy tego nie opatentował. Ogniwo, które uruchamia niemal każdy samochód na świecie, weszło na świat jako referat odczytany przed akademią.