Otwieracz do konserw na jedno uderzenie: pierścień ostrych zębów wybija otwór

"Podczas pracy narzędzie umieszcza się na wieku puszki, a ząbki wbija się mocnym uderzeniem, po czym noże są dociskane w dół, aż ich widełki lub podstawy przetną puszkę; wtedy wycięty zostanie krążek o kształcie noży." "Ząbki, ścięte od wewnątrz, mają tendencję do ściskania usuwanego krążka i powodują, że pozostaje on wewnątrz noża, co ułatwia jego wyjęcie z puszki."

Przetnij 40 mm rury stalowej o średnicy 25 mm. Zaznacz sześć zębów dookoła jednego końca, o wysokości 12 mm, z podstawami stykającymi się ze sobą.

Wytnij piłką literę V między każdą parą znaczników i spiłuj zęby na szpic. Sfazuj wewnętrzną krawędź każdego zęba okrągłym pilnikiem iglakiem; zewnętrznej krawędzi nie zostawiaj wyrównanej z powierzchnią.

Wyszlifuj drewniany kołek z twardego drewna tak, aby pasował do drugiego końca rurki, wklej 20 mm z nich epoksydową żywicą, a 100 mm pozostaw jako uchwyt.

Postaw zamkniętą puszkę na drewnianym klocku. Ustaw zęby na jej wieczku i uderz raz młotkiem w rączkę; policz potrzebne uderzenia i zmierz korek suwmiarką.

**Thomas A. McFarland** z Meadville w Pensylwanii otrzymał patent US 64,891 z dnia 21 maja 1867 roku na otwieracz do puszek z ostrygami, owocami i innych puszek. Ostrza są zakrzywione tak, aby pasowały do progu na główce rączki i są przymocowane śrubami; mogą być jednoczęściowe lub składać się z sekcji. Wyłączył z zakresu patentu szerokie cięcie jednym ostrzem podobnym do nożyc, wiertła korkowe ze sprężynowymi rączkami, a zastrzegł rączkę i ostrza wycinające zatyczkę jednym uderzeniem. **Uczciwe ograniczenia.** Rura z miękkiej stali nie jest hartowana; wartości nożycowe z notatnika są szacunkowe. Liczba uderzeń, jaką podasz, będzie wynikiem.