
การสร้างรอกประกอบ (บล็อกและแท็กเคิล) — ตัวคูณแรงของอาร์คิมิดีส
รอกประกอบ — เรียกว่า 'บล็อกและแท็กเคิล' ในวงการงานเรือและการจัดเชือก — เป็นหนึ่งในเครื่องกลอย่างง่ายคลาสสิกทั้งหกชนิดที่วิศวกรกรีกและโรมันโบราณระบุไว้ หลักการนี้ได้รับการวิเคราะห์อย่างเป็นระบบและนำไปใช้โดยอาร์คิมิดีสแห่งซีราคิวส์ (ประมาณ 287–212 BCE) ผู้ใช้รอกประกอบหลายล้อเพื่อแสดงให้เห็นว่าคนเพียงคนเดียวสามารถเคลื่อนย้ายน้ำหนักมหาศาลได้ ตามคำบอกเล่าของพลูทาร์ก อาร์คิมิดีสเคยคุยโวว่า 'ให้ที่ยืนแก่ข้า แล้วข้าจะเคลื่อนโลก' มีรายงานว่าเขาเคยสาธิตระบบรอกประกอบแก่พระเจ้าไฮเอโรที่ 2 โดยลากเรือสินค้าที่บรรทุกเต็มลำออกจากท่าเรือและข้ามพื้นดินแห้งด้วยมือเพียงคนเดียว
ข้อได้เปรียบเชิงกลของระบบบล็อกและแท็กเคิลเท่ากับจำนวนเส้นเชือกที่รับน้ำหนักโดยตรง (บล็อกที่เคลื่อนที่ได้) รอกเดี่ยวที่ยึดอยู่กับที่เปลี่ยนทิศทางของแรงแต่ไม่ให้ข้อได้เปรียบเชิงกล รอกสองตัว (ตัวหนึ่งยึดอยู่กับที่ อีกตัวเคลื่อนที่ได้) พร้อมเชือกรับน้ำหนักสองเส้นให้ข้อได้เปรียบ 2:1 — น้ำหนัก 100 กิโลกรัมต้องใช้แรงดึงเพียง 50 กิโลกรัม ระบบที่มีเชือกรับน้ำหนักบนบล็อกที่เคลื่อนที่ได้สี่เส้นให้ข้อได้เปรียบ 4:1 — แรงดึง 25 กิโลกรัมเคลื่อนน้ำหนัก 100 กิโลกรัมเดิม ข้อเสียคือเชือกต้องถูกดึงเป็นระยะทางมากกว่าระยะที่น้ำหนักเคลื่อนที่สี่เท่า ข้อได้เปรียบเชิงกลเป็นการแลกแรงกับระยะทางเสมอ ไม่เคยสร้างพลังงานจากความว่างเปล่า
รอกประกอบของอาร์คิมิดีสถูกใช้อย่างแพร่หลายในงานก่อสร้างสมัยโบราณ ได้แก่ การยกชิ้นส่วนเสาวิหารที่ไซต์ก่อสร้าง การบรรทุกสินค้าขึ้นเรือ และการควบคุมกลไกโรงละคร (เครนละครที่เรียกว่า 'deus ex machina' ซึ่งใช้หย่อนเทพเจ้าลงสู่เวที) กองทัพโรมันใช้ระบบเชือกและรอกในการขึงสปริงบิดของอาวุธปืนใหญ่ เช่น บาลิสตาและแคทาพัลต์ ช่างก่อสร้างมหาวิหารในยุคกลางใช้บล็อกและแท็กเคิลยกบล็อกหินหลายตันขึ้นสู่เพดานโค้ง ระบบนี้ยังคงใช้งานทุกวันบนเรือใบ ในโรงละครที่มีระบบจัดฉาก และในเครนยกเครื่องยนต์
คำแนะนำ
เข้าใจฟิสิกส์ก่อนเลือกวัสดุ
เข้าใจฟิสิกส์ก่อนเลือกวัสดุ
ก่อนตัดไม้ ให้คำนวณความได้เปรียบเชิงกลที่คุณต้องการและจำนวนล้อพูลเลย์ที่ต้องใช้ ความได้เปรียบเชิงกล (MA) เท่ากับจำนวนช่วงเชือกที่รองรับบล็อกที่เคลื่อนที่ได้ (ตัวล่าง) ไม่ใช่จำนวนรอกทั้งหมด ระบบที่มีรอกสองตัวและล้อพูลเลย์เคลื่อนที่หนึ่งล้อให้ MA = 2 ระบบที่มีรอกสองตัวในแต่ละบล็อก (ล้อพูลเลย์รวมสี่ล้อ) โดยมีช่วงเชือกสี่ช่วงรองรับบล็อกล่างให้ MA = 4 แรงโหลดที่กระทำต่อจุดยึดซึ่งบล็อกบนแขวนอยู่เท่ากับน้ำหนักโหลดคูณด้วย (MA + 1) / MA ดังนั้นระบบ 4:1 ที่ยึดกับคานเพดานต้องรองรับ 125% ของน้ำหนักโหลดที่จุดยึด ให้กำหนดขนาดจุดยึดให้เหมาะสม
สำหรับแบบพิมพ์เขียวนี้ เราสร้างระบบ 4:1: ล้อพูลเลย์สองล้อในบล็อกบน (คงที่) และล้อพูลเลย์สองล้อในบล็อกล่าง (เคลื่อนที่ได้) ระบบนี้สามารถยก 200 กก. ด้วยแรงมือ 50 กก. ทำให้เหมาะสำหรับคนสองคนที่ทำงานร่วมกันในงานก่อสร้าง
เลือกและบ่มไม้สำหรับล้อรอก
เลือกและบ่มไม้สำหรับล้อรอก
รอกแต่ละตัว (ล้อที่มีร่อง) ต้องทำจากไม้เนื้อแข็งที่แน่นและเนื้อละเอียด ซึ่งทนต่อการแตกร้าวภายใต้แรงดึงของเชือกที่ซ้ำ ๆ ไม้แอช ไม้เอล์ม และไม้ลิกนัมไวทาย (เมื่อหาได้) เหมาะที่สุด หลีกเลี่ยงไม้เนื้ออ่อนที่เนื้อตรง เช่น ไม้สนและไม้เฟอร์ ซึ่งจะแตกตามเส้นใยเมื่อถูกแรงจากเชือกที่กดลงในร่องรอก สำหรับระบบ 4:1 ที่สามารถยกน้ำหนัก 200 กก. ให้ทำล้อรอกสี่ตัว แต่ละตัวมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 15–20 ซม. และหนา 4 ซม. ตัดแผ่นล้อจากแผ่นไม้เนื้อแข็งหนา 5 ซม. โดยร่างวงกลมด้วยวงเวียน
หากไม้เพิ่งตัดใหม่ ให้ผึ่งลมให้แห้งอย่างน้อยสี่สัปดาห์ก่อนขึ้นรูป เพราะไม้สดจะหดตัวและแตกเมื่อแห้ง และรอกที่แตกร้าวภายใต้น้ำหนักเป็นอันตรายมาก เจาะรูเพลาที่จุดศูนย์กลางพอดีของแผ่นล้อแต่ละแผ่นก่อนขึ้นรูปขอบล้อ เพราะการเจาะไม่ตรงศูนย์จะทำให้ล้อเยื้องศูนย์ ซึ่งทำให้เชือกหลุดออกจากร่องได้
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ท่อนไม้เนื้อแข็ง4 ชิ้นเครื่องมือที่ต้องใช้:
เลื่อยมือขึ้นรูปล้อรอกและเซาะร่องเชือก
ขึ้นรูปล้อรอกและเซาะร่องเชือก
เมื่อเจาะรูเพลาที่จุดศูนย์กลางแล้ว ให้ขึ้นรูปขอบนอกของล้อแต่ละอันให้เป็นวงกลมเรียบด้วยกบโค้ง (spokeshave) หรือตะไบหยาบ โดยใช้วงเวียนตรวจสอบว่ารัศมีสม่ำเสมอรอบทั้งวง จากนั้นเซาะร่องเชือกรอบเส้นรอบวง: เป็นร่องรูปตัววีลึก 1 ซม. และกว้างพอที่จะรองรับเส้นผ่านศูนย์กลางของเชือกโดยมีช่องว่าง 2–3 มม. สำหรับเชือกป่านขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 12 มม. ให้เซาะร่องกว้าง 14–15 มม. ที่ขอบ โดยค่อยๆ เรียวลงสู่ก้นร่องโค้งมนกว้าง 5 มม. ร่องต้องทำให้เชือกอยู่กึ่งกลางล้อ หากร่องแคบเกินไปเชือกจะกองและติดขัด หากกว้างเกินไปเชือกจะเคลื่อนออกจากศูนย์กลางและหลุดจากรอกเมื่อรับน้ำหนัก
ขัดร่องด้วยหินทรายหรือวัสดุขัดละเอียดเพื่อขจัดเสี้ยนที่อาจทำให้เชือกขาด สุดท้ายให้เจาะรูเพลากลางล้อให้มีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าสลักเพลาเหล็ก 1 มม. เพื่อให้ล้อหมุนได้อย่างอิสระโดยโยกคลอนน้อยที่สุด
เครื่องมือที่ต้องใช้:
เหล็กหมาด (สว่านเจาะรูมือ)
หินบด (หินโม่)สร้างตัวเรือนบล็อกส่วนบน (คงที่)
สร้างตัวเรือนบล็อกส่วนบน (คงที่)
ตัวเรือนบล็อกคือโครงไม้ที่ยึดล้อรอก (sheave wheel) สองล้อวางเคียงข้างกัน ทำให้ล้อเรียงตรงแนวและเป็นจุดยึดตะขอและจุดผูกเชือก ตัดแผ่นข้าง (cheek) สองชิ้นจากแผ่นไม้เนื้อแข็งหนา 3 ซม. สูงประมาณ 25 ซม. กว้าง 12 ซม. ระหว่างแผ่นข้างทั้งสอง ตัดชิ้นค้ำยันตรงกลาง (บล็อก 'shell') เพื่อให้แผ่นข้างห่างกันเท่ากับความกว้างรวมของล้อรอกสองล้อบวกระยะเผื่อการหมุน 3 มม. ทั้งสองข้าง ล้อรอกต้องหมุนได้อย่างอิสระภายในตัวเรือนโดยไม่เสียดสีกับแผ่นข้าง
ยึดและตอกสลักชิ้นส่วนให้แน่นด้วยสลักเหล็ก (iron drift pin) หรือสลักไม้ (treenail หรือ dowel) ที่ส่วนบนของบล็อกบนให้เจาะรูขนาด 12 มม. ทะลุทั้งแผ่นข้างทั้งสองและชิ้นค้ำยันกลาง เพื่อรองรับสลักตะขอ (hook bolt) ซึ่งเป็นก้านเหล็กเกลียวที่มีตะขอขึ้นรูปหรือดัดที่ปลายข้างหนึ่งและมีน็อตที่ปลายอีกข้างหนึ่ง ตะขอนี้ใช้แขวนบล็อกส่วนบนทั้งชุดจากคานยกหรือเครน
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ท่อนไม้เนื้อแข็ง3 ชิ้น
ตะปูเหล็ก20 ชิ้นสร้างตัวเรือนรอกล่าง (เคลื่อนที่ได้)
สร้างตัวเรือนรอกล่าง (เคลื่อนที่ได้)
รอกล่างสร้างขึ้นเหมือนกับรอกบนทุกประการ — ขนาดแก้มเท่ากัน ระยะห่างเท่ากัน — แต่มีขอเกี่ยวที่ด้านล่างแทนด้านบน และมีห่วงเชือก (ตาหรือบ่วงของเชือก) ที่ด้านบนซึ่งปลายเชือกที่อยู่กับที่ถูกยึดไว้ การยึดด้วยห่วงนี้คือจุดที่เชือกวิ่งกลับมาเมื่อร้อยระบบ 4:1 ปลายเชือกที่อยู่กับที่ (ปลาย 'ตาย') ผูกยึดที่รอกล่าง และปลายเชือกที่วิ่งได้จะออกจากรอกบนและลงมาถึงมือผู้ดึง
ติดขอเกี่ยวน้ำหนักขนาดใหญ่กับรอกล่าง — ขอเกี่ยวเหล็กที่มีก้านขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 10 มม. สามารถรับน้ำหนักบรรทุกที่กำหนดเต็มที่ 200 กก. ตาของขอเกี่ยวลอดผ่านด้านล่างของตัวเรือนรอกล่าง และยึดด้วยน็อตหรือสลักขาไก่ ทำให้พื้นผิวภายนอกทั้งหมดเรียบและมุมทุกมุมมน — รอกและชุดรอกที่รับน้ำหนักจะแกว่งและกระแทกโครงสร้างต่างๆ ขอบคมจะบาดเชือกและทำให้มือได้รับบาดเจ็บ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ท่อนไม้เนื้อแข็ง3 ชิ้น
ตะปูเหล็ก20 ชิ้นใส่แกนเหล็กของพูลเลย์และติดตั้งล้อรอก
ใส่แกนเหล็กของพูลเลย์และติดตั้งล้อรอก
พูลเลย์แต่ละคู่ (บล็อกบนและบล็อกล่าง) ใช้แกนเหล็กเพียงแกนเดียวร่วมกัน ซึ่งสอดผ่านแผงข้างทั้งสองและผ่านรูกลางของล้อทั้งสอง เส้นผ่านศูนย์กลางของแกนควรอยู่ที่ 8–10 มม. สำหรับระบบ 200 กก. ใช้สูตร: สำหรับแกนที่รับแรงเฉือนแบบเดี่ยว น้ำหนักบรรทุกที่อนุญาตเป็นกิโลกรัม ≈ (เส้นผ่านศูนย์กลางแกนเป็นมม.)² × 5 แกนเหล็กขนาด 10 มม. รับแรงเฉือนได้ประมาณ 500 กก. ให้ค่าตัวคูณความปลอดภัย 2.5 เหนือน้ำหนักบรรทุกออกแบบ
ก่อนใส่แกน ให้ทาไขมันสัตว์หรือขี้ผึ้งขี้ผึ้งบริเวณรูแกนพูลเลย์และผิวของแกน ซึ่งทำหน้าที่เป็นสารหล่อลื่นลดแรงเสียดทานและความร้อนเมื่อใช้งานต่อเนื่อง ยึดปลายแกนด้วยสลักเกลียวรูปตัวยู (cotter pin) ทำจากทองแดงหรือเหล็กที่สอดผ่านรูที่เจาะไว้ อย่าพึ่งพาการอัดแน่นเพียงอย่างเดียว เพราะภายใต้แรงกระทำซ้ำและการสั่นสะเทือน แกนที่ยึดด้วยแรงเสียดทานจะค่อยๆ หลุดออกมา
เลือกและเตรียมเชือก
เลือกและเตรียมเชือก
ระบบรอกและเชือกโบราณใช้เชือกที่ทำจากป่าน กัญชง หรือเส้นใยกระดาษปาปิรัส ซึ่งเป็นเส้นใยพืชธรรมชาติทั้งหมดที่มีความแข็งแรงต่อแรงดึงดีเยี่ยมเมื่อเทียบกับน้ำหนัก สำหรับระบบ 4:1 ที่ยกน้ำหนัก 200 kg เชือกต้องมีพิกัดรับแรงดึงอย่างน้อย 200 kg (ปลายเชือกที่ใช้งานรับน้ำหนักเต็ม 200 kg หารด้วย MA = 4 แต่เชือกทั้งเส้นรับแรงนี้ตลอดความยาว) ใช้เชือกป่านบิดสามเกลียวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อย 12 mm ซึ่งมีแรงใช้งานปลอดภัยประมาณ 200–250 kg และแรงขาดประมาณ 1,000–1,200 kg
ตรวจสอบเชือกว่ามีสัญญาณการเน่าของแกนใน (มีกลิ่นอับและยุบตัวได้ง่าย) และการสึกหรอของผิว ตัดเชือกให้ได้ความยาวที่ต้องการ: คุณต้องใช้ระยะห่างระหว่างรอกบนและรอกล่าง (ความสูงในการทำงาน) คูณด้วยจำนวนเส้นเชือกที่ผ่านรอก (4) บวกความยาวเพิ่มเติมสำหรับการร้อยผ่านรอกร่อง จุดยึดแบคเก็ต และปลายเชือกสำหรับดึง พันปิดปลายที่ตัดด้วยเชือกพันปลาย (ผูกรัด) เพื่อป้องกันการคลายเกลียว
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
เชือกป่าน20 เมตรร้อยเชือกผ่านรอกและชุดรอก
ร้อยเชือกผ่านรอกและชุดรอก
การร้อยเชือก (reeving) คือกระบวนการร้อยเชือกผ่านร่องล้อ (sheave) ตามลำดับที่ถูกต้อง สำหรับรอกทบแบบ 4:1 ที่มีร่องล้อสองร่องในแต่ละบล็อก: เริ่มจากการยึดปลายเชือกที่อยู่กับที่ (standing/dead end) เข้ากับตะขอ (becket) ที่ด้านบนของบล็อกล่างด้วยปมบาวไลน์ (bowline knot) นำเชือกขึ้นและข้ามร่องล้อแรกของบล็อกบน (ด้านซ้าย) ลงและลอดใต้ร่องล้อแรกของบล็อกล่าง (ด้านซ้าย) ขึ้นและข้ามร่องล้อที่สองของบล็อกบน (ด้านขวา) ลงและลอดใต้ร่องล้อที่สองของบล็อกล่าง (ด้านขวา) ปลายเชือกที่ใช้งาน (running end) จะออกจากบล็อกล่างลงด้านล่างไปยังเครื่องดึง (hauler)
ลำดับการร้อยเชือกที่ถูกต้องช่วยให้เชือกไม่พาดทับกันภายในบล็อก (ซึ่งจะทำให้เกิดการเสียดสีและติดขัด) และช่วยให้แรงกระจายเท่ากันไปยังเส้นเชือกทั้งสี่ส่วน เมื่อร้อยเชือกถูกต้อง การดึงปลายเชือกที่ใช้งานลงด้วยแรง 50 กก. จะยกน้ำหนัก 200 กก. ที่ตะขอของบล็อกล่างได้
ยึดบล็อกด้านบนเข้ากับจุดรองรับที่เหมาะสม
ยึดบล็อกด้านบนเข้ากับจุดรองรับที่เหมาะสม
ตะขอของบล็อกด้านบนต้องยึดเข้ากับโครงสร้างที่ได้รับการรับรองว่ารับน้ำหนักเต็มได้ สำหรับน้ำหนักใช้งาน 200 กก. บนระบบ 4:1 จุดยึดต้องรับน้ำหนักได้ 200 กก. (น้ำหนักบรรทุก) บวกกับน้ำหนักตายตัวของบล็อกและเชือก รวมทั้งหมดประมาณ 220 กก. สำหรับจุดยึดที่เป็นคานไม้ ให้ใช้คานไม้โอ๊คแนวนอนที่มีหน้าตัดอย่างน้อย 20 ซม. × 20 ซม. โดยพันตะขอรอบคานแทนการเกี่ยวที่จุดเดียว เพื่อกระจายแรงไปตามแนวเสี้ยนไม้
ห้ามยึดกับรอยต่อของงานก่ออิฐ ตะขอเหล็กที่เป็นสนิม หรือไม้ที่มีรอยแตกหรือผุให้เห็น เมื่อทำงานบนที่สูง (ยกบล็อกหินหรือสินค้า) ให้เพิ่มจุดยึดนิรภัยที่สองที่มีความแข็งแรงเท่ากันไว้ข้างจุดยึดใช้งาน ตรวจสอบจุดยึดก่อนการยกทุกครั้ง เพราะการรับแรงซ้ำๆ ทำให้วัสดุที่ดูสมบูรณ์เมื่อตรวจด้วยสายตาเพียงอย่างเดียวเกิดความล้าได้
ทาไขสัตว์บริสุทธิ์ลงในร่องรอกและสลักเพลา
ทาไขสัตว์บริสุทธิ์ลงในร่องรอกและสลักเพลา
การหล่อลื่นระหว่างรอกกับเพลาเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง หากไม่มีการหล่อลื่น น้ำหนักบรรทุก 200 กก. บนระบบ 4:1 จะสร้างแรงด้านข้างประมาณ 100 กก. ที่สลักเพลาแต่ละอัน ความร้อนจากแรงเสียดทานที่เกิดขึ้นอาจทำให้ตัวเรือนรอกไม้ไหม้เกรียมได้ภายในไม่กี่นาทีของการใช้งานต่อเนื่อง ให้อัดไขสัตว์บริสุทธิ์ที่หลอมแล้วหรือขี้ผึ้งผึ้งลงในรูสลักเพลาก่อนประกอบ และทาซ้ำผ่านรูหล่อลื่นขนาดเล็กที่เจาะผ่านแก้มบล็อกตรงตำแหน่งสลักเพลาหลังจากประกอบบล็อกแล้ว
ให้หล่อลื่นจุดสัมผัสระหว่างเชือกกับรอกด้วย โดยนำส่วนเชือกที่ร้อยแล้วผ่านไขสัตว์เล็กน้อย (ห้ามใช้น้ำมันดินหรือจาระบี เพราะจะทำให้เส้นใยเชือกแข็งและเกิดการสึกหรอภายใน) ชุดรอกที่ได้รับการหล่อลื่นดีจะทำงานได้ง่ายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งต่างจาก MA 4:1 กับ MA ที่ใกล้เคียง 3:1 จริงเนื่องจากการสูญเสียจากแรงเสียดทานในระบบที่แห้ง
ทดสอบระบบด้วยการรับน้ำหนักแบบค่อยเป็นค่อยไป
ทดสอบระบบด้วยการรับน้ำหนักแบบค่อยเป็นค่อยไป
ก่อนที่จะรับน้ำหนักใช้งานเต็มที่ ให้ทดสอบความแข็งแรงของบล็อกและรอกที่ 110% ของน้ำหนักที่กำหนด แขวนน้ำหนักที่ทราบค่าจากตะขอของบล็อกล่าง (ภาชนะที่บรรจุน้ำสะดวกในการใช้งาน — น้ำ 1 ลิตร = 1 กก.) ยกน้ำหนักทดสอบขึ้นจากพื้น 10 ซม. และคงไว้เป็นเวลา 5 นาที ฟังเสียงลั่นที่เพิ่มขึ้นตามเวลา (ซึ่งบ่งชี้ว่าไม้เสียรูป) ตรวจสอบเกลียวเชือกว่ามีเสียงดีดจากแรงตึง (เส้นใยขาด) และสัมผัสอุณหภูมิของสลักเพลาผ่านแก้มบล็อก (อุ่นได้ แต่ร้อนแสดงว่าการสูญเสียจากแรงเสียดทานมากเกินไปและการหล่อลื่นล้มเหลว)
หลังจากผ่านการทดสอบที่ 110% แล้ว ให้ใช้งานระบบผ่านรอบการยกและหย่อนที่สมบูรณ่หลายรอบ เพื่อให้เชือกปรับตัว (เกลียวเชือกอัดแน่นและการพันเกลียวกระชับภายใต้แรงเริ่มต้น) อัตราทดเชิงกลวัดได้ดีที่สุดโดยตรง: แขวนน้ำหนัก 100 กก. ที่สอบเทียบแล้ว และวัดแรงมือที่ต้องใช้ดึงปลายเชือกที่ทำงานด้วยเครื่องชั่งสปริง ระบบ 4:1 ที่สร้างอย่างดีต้องใช้แรงดึง 25–28 กก. — ส่วนเกิน 3 กก. จากค่าทางทฤษฎี 25 กก. คือการสูญเสียจากแรงเสียดทานในรอกและเชือก
แสดงหลักการของอาร์คิมิดีสด้วยรอกยก 4:1
แสดงหลักการของอาร์คิมิดีสด้วยรอกยก 4:1
เมื่อระบบถูกประกอบและทดสอบความปลอดภัยแล้ว ให้แสดงความได้เปรียบเชิงกลแก่ผู้ที่ยังสงสัยในคณิตศาสตร์ วางก้อนหินบล็อกหนัก 100 กิโลกรัมบนพื้นใต้บล็อกล่าง ให้คนหนึ่งถือเครื่องชั่งสปริงที่ปรับเทียบแล้วไว้ที่ปลายเชือกที่ดึง อีกคนหนึ่งบันทึกค่าที่เครื่องชั่งอ่านได้ขณะที่คนแรกค่อย ๆ ดึงเชือก เครื่องชั่งควรอ่านได้ 25–28 กิโลกรัม แม้จะยกของหนัก 100 กิโลกรัม เพราะรอกประกอบได้ลดแรงที่ต้องใช้เหลือเพียงหนึ่งในสี่ นี่คือการสาธิตของอาร์คิมิดีสต่อพระเจ้าฮีโร่ ไม่ใช่เวทมนตร์ แต่คือเรขาคณิตที่ปรากฏเป็นจริงด้วยไม้ เชือก และสำริด
รอกประกอบของอาร์คิมิดีสแสดงให้เห็นข้อคิดที่ลึกซึ้ง: อัตราส่วนของแรงเท่ากับส่วนกลับของอัตราส่วนของระยะทางที่เคลื่อนที่ ความได้เปรียบเชิงกล 4:1 หมายความว่ามือของผู้ดึงเคลื่อนที่เป็นระยะทางสี่เท่าของระยะที่น้ำหนักถูกยกขึ้น พลังงานถูกอนุรักษ์ไว้ แรง × ระยะทางมีค่าคงที่ แต่แรงถูกแลกกับระยะทางในอัตราส่วนใดก็ได้ที่ผู้ออกแบบเลือก หลักการนี้ซึ่งอาร์คิมิดีสได้อธิบายอย่างแม่นยำเป็นครั้งแรกในผลงาน 'ว่าด้วยสมดุลของระนาบ' เป็นรากฐานของกลศาสตร์คลาสสิกทั้งหมด และยังคงเป็นพื้นฐานทางทฤษฎีของการออกแบบเครื่องจักรจนถึงยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม
การดูแลและบำรุงรักษารอกและสายรอก
การดูแลและบำรุงรักษารอกและสายรอก
หลังจากใช้งานแต่ละครั้ง ให้คลายแรงทั้งหมดออกจากเชือกและตรวจสอบความยาวเชือกทั้งเส้นว่ามีรอยบาด รอยสึกกร่อน หรือการหักพับหรือไม่ เชือกที่หักพับจะสูญเสียความต้านทานแรงดึงอย่างถาวรที่จุดที่หักพับ ให้ตัดส่วนที่หักพับออกและต่อเชือกใหม่หากไม่สามารถทำให้เรียบได้ ม้วนเชือกเป็นวงสลับกันตามเข็มนาฬิกาและทวนเข็มนาฬิกาเป็นครึ่งรอบ (การม้วนแบบ 'เลขแปด') เพื่อป้องกันการสะสมของการบิดตัวซึ่งทำให้เชือกพันกันเมื่อนำออกใช้งาน
เก็บรอกไว้ในที่แห้ง ห่างจากแสงแดดโดยตรง เพราะรังสียูวีทำให้เส้นใยเชือกเสื่อมสภาพและทำให้รอกไม้แห้งจนเกิดรอยแตกลายงา (รอยแตกผิว) หล่อลื่นแกนสลักทุก 20 ชั่วโมงการใช้งาน ตรวจสอบแก้มรอกทุกปีว่ามีการแยกชั้นหรือรอยแตกที่ลามจากรูแกนสลักหรือไม่ และเปลี่ยนแก้มรอกหากรอยแตกยาวเกินหนึ่งในสามของความกว้างแก้ม รอกและสายรอกที่บำรุงรักษาอย่างดีจะใช้งานได้นานหลายชั่วอายุคนโดยไม่ต้องซ่อมแซมใหญ่
วัสดุ
3- 10 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 20 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 20 เมตรตัวยึดตำแหน่ง
เครื่องมือที่จำเป็น
3- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ
พิมพ์เขียวนี้สร้าง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้



