ตารางลดความดันของฮอลเดน

กลไกทั้งหมดมองเห็นได้ในขวดน้ำโซดาหนึ่งขวด และการเปรียบเทียบนี้ใกล้เคียงมาก โดยมีข้อจำกัดหนึ่งข้อที่กล่าวไว้ตอนท้าย

1. หยิบขวดเครื่องดื่มอัดแก๊สที่ยังปิดสนิทมาดู: ของเหลวใส ไม่มีฟอง แก๊สถูกความดันกักไว้ในสารละลาย
2. เปิดช้าๆ แล้วดูฟองก่อตัวขึ้นทั่วของเหลว
3. ปิดอีกครั้ง เขย่า แล้วเปิดเร็วๆ: สังเกตว่าแก๊สพุ่งออกมารุนแรงกว่ามากเพียงใด
4. ตอนนี้เปิดขวดที่สองช้าๆ เป็นขั้นๆ โดยปิดฝาระหว่างการปล่อยแต่ละครั้ง

แก๊สยังคงละลายอยู่ตราบที่ความดันกักมันไว้ และหลุดออกจากสารละลายเมื่อความดันลดลง ส่วนมันจะออกเร็วแค่ไหนขึ้นอยู่กับว่าคุณลดความดันเร็วแค่ไหน การปล่อยเป็นขั้นเกิดฟองน้อยกว่าการปล่อยทันทีมาก

ข้อสังเกตสุดท้ายนั้นคือหลักปฏิบัติของการลดความดันนั่นเอง นักดำน้ำคือขวด ไนโตรเจนคือแก๊สที่ละลายอยู่ และการขึ้นสู่ผิวน้ำคือการเปิดฝา

การรักษาโรคจากการลดความดันก็คือตัวโรคที่ย้อนกลับ และควรดูว่าทำไม

1. หาภาชนะรับความดันที่แข็งแรงและใส ภายในมีของเหลวอัดแก๊สที่ปิดไว้และเริ่มเกิดฟองแล้ว
2. เพิ่มความดันภายนอกด้วยเครื่องอัดอากาศแล้วสังเกตฟอง
3. คงความดันไว้ แล้วค่อยๆ ปล่อยออกเป็นขั้น

การเพิ่มความดันทำให้ฟองหดเล็กลงและละลายกลับ การปล่อยความดันช้าๆ ทำให้แก๊สออกไปได้โดยไม่ก่อฟองขึ้นใหม่ นี่คือสิ่งที่ห้องปรับความดันทำกับนักดำน้ำที่ป่วยพอดี: นำเขากลับเข้าสู่ความดัน ละลายฟอง แล้วพาขึ้นตามตารางที่ช้าพอให้แก๊สออกทางปอดแทนที่จะก่อฟองอีก

ระหว่างการรักษาจะให้ออกซิเจน เพราะมันทำสองอย่างพร้อมกัน: แทนที่ไนโตรเจนในแก๊สที่หายใจ ทำให้การไล่แก๊สออกจากเนื้อเยื่อชันขึ้น และเพิ่มออกซิเจนที่ไปถึงเนื้อเยื่อซึ่งฟองทำให้ขาดเลือด

การลดความดันไม่ใช่สิ่งเดียวที่ความลึกทำกับนักดำน้ำ และอีกสองขีดจำกัดมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

1. คำนวณความดันย่อยของไนโตรเจนที่ 30, 40 และ 60 ม.
2. คำนวณความดันย่อยของออกซิเจนที่ความลึกเดียวกันเมื่อหายใจด้วยอากาศ
3. ทำเครื่องหมายว่าแต่ละค่าข้ามขีดจำกัดที่ยอมรับได้ตรงไหน

ภาวะเมาไนโตรเจนเริ่มรู้สึกได้ตั้งแต่ราว 30 ม. และแย่ลงตามความลึก มันเป็นฤทธิ์แบบยาสลบ และอันตรายของมันคือวิจารณญาณที่บกพร่องไม่สามารถประเมินตัวเองได้ นักดำน้ำเล่าถึงความรู้สึกสบายดีจอมปลอมขณะกำลังทำเรื่องโง่ๆ

ขีดจำกัดการทำงานที่ยอมรับสำหรับออกซิเจนคือความดันย่อย 1.4 บาร์ (สูงสุด 1.6 บาร์ สำหรับจุดหยุดลดความดัน) เมื่อหายใจด้วยอากาศ จะถึง 1.4 บาร์ที่ราว 57 ม. และอาการแรกของพิษออกซิเจนอาจเป็นการชัก การชักใต้น้ำขณะคาบเร็กกูเลเตอร์มักถึงแก่ชีวิต ไม่ว่าจะเหลือแก๊สอยู่เท่าใด

ทั้งสองปัญหาแก้ได้ด้วยการเปลี่ยนส่วนผสมแก๊ส ไม่ใช่ตาราง: ฮีเลียมเข้ามาแทนไนโตรเจนเพื่อลดภาวะเมา และสัดส่วนออกซิเจนถูกลดลงสำหรับงานที่ลึก เพื่อให้ความดันย่อยยังทนได้ ไตรมิกซ์สำหรับการดำน้ำที่ลึกมากอาจมีออกซิเจนต่ำเกินไปที่ผิวน้ำ: มันไม่สามารถประคองชีวิตคุณบนเรือได้ และจะหายใจได้ก็ต่อเมื่ออยู่ที่ความลึกเท่านั้น