การทำงานร่วมกัน
ศิลปะ
ความงามและสุขภาพ
งานฝีมือ
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ความบันเทิง
สิ่งแวดล้อม
อาหารและเครื่องดื่ม
วิศวกรรมย้อนรอย
วิทยาศาสตร์
กีฬา
เทคโนโลยี
อุปกรณ์สวมใส่
การสร้างแอสโตรเลบบรอนซ์ — เครื่องมือยุคทองของอิสลามที่ทำแผนที่ท้องฟ้า
English
Astro

สร้างโดย

Astro

30. พฤษภาคม 2026IS
101
0
0
7
0

การสร้างแอสโตรเลบบรอนซ์ — เครื่องมือยุคทองของอิสลามที่ทำแผนที่ท้องฟ้า

แอสโตรเลบเป็นหนึ่งในเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ที่งดงามที่สุดที่เคยถูกประดิษฐ์ขึ้น — เป็นแบบจำลองสองมิติที่พกพาได้ของทรงกลมฟ้า三มิติ ซึ่งสามารถถือไว้ในมือได้ ประดิษฐ์ขึ้นโดยนักดาราศาสตร์ชาวกรีกและพัฒนาให้สมบูรณ์แบบในช่วงยุคทองของอิสลาม (ศตวรรษที่ 8–14) แอสโตรเลบสามารถบอกเวลาจากดวงดาว หาทิศทางของมักกะห์ กำหนดเวลาพระอาทิตย์ขึ้นและตกดิน คำนวณความสูงของวัตถุท้องฟ้าใดก็ได้ และแก้ปัญหาทางดาราศาสตร์และการเดินเรือหลายสิบข้อโดยไม่ต้องคำนวณเลย เครื่องมือนี้ทำงานโดยฉายทรงกลมฟ้าลงบนระนาบแบนด้วยการฉายภาพสเตอริโอกราฟิก ซึ่งเป็นการแปลงทางคณิตศาสตร์ที่รักษาวงกลมและมุมไว้ แอสโตรเลบประกอบด้วยตัวหลัก (mater) แผ่นละติจูดที่ถอดได้ (tympan) ซึ่งสลักวงกลมความสูงและมุมราบสำหรับละติจูดเฉพาะ แผนที่ดาวที่หมุนได้ (rete) ตัดจากแผ่นทองเหลืองเป็นลวดลายฉลุโปร่งแสดงตำแหน่งของดาวที่สว่างที่สุด และแถบเล็ง (alidade) ที่ด้านหลังสำหรับวัดความสูงของวัตถุท้องฟ้า พิมพ์เขียวนี้จะสร้างแอสโตรเลบทองเหลืองที่ใช้งานได้จริงตามวิธีการช่างฝีมือแบบอิสลามดั้งเดิม

ขั้นสูง
20-40 ชั่วโมง

คำแนะนำ

1

ตัดแผ่นมาเตอร์

มาเตอร์ (แม่) คือส่วนตัวหลักของแอสโตรเลบ ซึ่งเป็นแผ่นทองเหลืองหนาขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 15-20 ซม. และหนา 3-4 มม. ใช้วงเวียนขีดวงกลมบนแผ่นทองเหลือง แล้วตัดออกด้วยเลื่อยของช่างทำเครื่องประดับ ตะไบขอบให้เรียบและกลมสมบูรณ์ เจาะรูตรงกลางสำหรับสลักหมุน มาเตอร์มีขอบยกสูง (ลิมบ์) ลึกประมาณ 5 มม. ซึ่งใช้ยึดแผ่นที่ถอดออกได้ไว้ด้านใน

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

แผ่นทองเหลืองแผ่นทองเหลือง1 ชิ้น

เครื่องมือที่ต้องใช้:

เลื่อยช่างทองเลื่อยช่างทอง
ตะไบโลหะตะไบโลหะ
วงเวียนปลายแหลมสองขาวงเวียนปลายแหลมสองขา
2

แกะสลักขอบด้วยเครื่องหมายองศา

ขอบยกขึ้นของ mater — ซึ่งก็คือ limb — ถูกแบ่งสเกลไว้ 360 องศารอบเส้นรอบวง ใช้คัมพาสแบ่งและเหล็กขีดปลายเพชรทำเครื่องหมายทุกองศารอบ limb เพิ่มตัวเลขทุก 5 หรือ 10 องศา แอสโตรเลบที่ใช้ในประเพณีอิสลามดั้งเดิมยังทำเครื่องหมายชั่วโมงไว้บน limb ด้วย ความแม่นยำของการแบ่งเหล่านี้เป็นตัวกำหนดความแม่นยำของทุกการวัดที่แอสโตรเลบจะทำ

เครื่องมือที่ต้องใช้:

เหล็กขีดปลายเพชรเหล็กขีดปลายเพชร
3

ตัดและสลักแผ่นไทมพานัม

ไทมพานัม (เรียกอีกอย่างว่าแผ่นภูมิอากาศ) เป็นแผ่นทองเหลืองบางที่พอดีกับขอบของมาเตอร์ มีการสลักเป็นตารางของวงความสูง (almucantars) และเส้นอะซิมุทที่ฉายแบบสเตอริโอกราฟิกสำหรับละติจูดเฉพาะ คำนวณการฉายแบบสเตอริโอกราฟิกสำหรับละติจูดของคุณ: ขั้วท้องฟ้าอยู่ตรงกลาง และขอบฟ้า วงความสูงทุกช่วง 10° และจุดเซนิธถูกฉายเป็นวงกลมที่มีรัศมีเฉพาะ นี่คือขั้นตอนที่ต้องใช้คณิตศาสตร์มากที่สุด

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

แผ่นทองเหลืองแผ่นทองเหลือง1 ชิ้น
4

แกะสลักเส้นขอบฟ้าและเส้นแสงพลบค่ำ

บนแผ่นไทมพานัม เส้นขอบฟ้าแบ่งท้องฟ้าที่มองเห็นได้ (เหนือขอบฟ้า) ออกจากท้องฟ้าที่มองไม่เห็น (ใต้ขอบฟ้า) ใต้ขอบฟ้า ให้แกะสลักเส้นของแสงพลบค่ำพลเรือน (ต่ำกว่า 6°) แสงพลบค่ำทางทะเล (ต่ำกว่า 12°) และแสงพลบค่ำทางดาราศาสตร์ (ต่ำกว่า 18°) เส้นเหล่านี้ช่วยให้แอสโตรเลบสามารถกำหนดช่วงเวลาที่แน่นอนของรุ่งอรุณและพลบค่ำ ซึ่งจำเป็นสำหรับเวลาละหมาดในการปฏิบัติของศาสนาอิสลาม
5

ทำเครื่องหมายชั่วโมงที่ไม่เท่ากัน

ใต้ขอบฟ้าบนแผ่นไทมพานัม ให้แกะเส้นชั่วโมงที่ไม่เท่ากัน (ตามฤดูกาล) จำนวนสิบสองเส้น ในระบบโบราณ ช่วงเวลาตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตกถูกแบ่งเป็นสิบสองส่วนเท่ากันโดยไม่คำนึงถึงฤดูกาล ดังนั้นชั่วโมงในฤดูร้อนจึงยาวกว่าชั่วโมงในฤดูหนาว เส้นโค้งเหล่านี้สร้างขึ้นโดยการแบ่งส่วนโค้งของเวลากลางวันทางเรขาคณิต
6

ตัดแผ่นเรต

เรต (rete) เป็นส่วนที่สวยที่สุดของแอสโตรเลบ — แผ่นทองเหลืองฉลุลายที่แสดงวงกลมสุริยวิถี (ecliptic) และตำแหน่งของดาวที่สว่างที่สุด เริ่มจากการใช้แผ่นดิสก์ทองเหลืองบางขนาด 1-1.5 มม. ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเท่ากับไทมแพน (tympan) ทำเครื่องหมายวงกลมสุริยวิถีและตำแหน่งของดาวเด่น 15-25 ดวง (เช่น Sirius, Vega, Altair, Aldebaran, Betelgeuse ฯลฯ) โดยใช้การฉายภาพสเตอริโอกราฟิก (stereographic projections) จากนั้นตัดทองเหลืองทั้งหมดที่อยู่ระหว่างดาวกับสุริยวิถีออก เหลือเพียงโครงฉลุที่บอบบางของแขนแคบ ๆ ที่ชี้ไปยังดาวแต่ละดวง

เครื่องมือที่ต้องใช้:

เลื่อยช่างทองเลื่อยช่างทอง
7

ขึ้นรูปปลายชี้ดาว

ดาวแต่ละดวงบนเรเต (rete) ถูกระบุด้วยปลายแหลมเล็กๆ ที่ปลายแขนทองเหลืองเรียว ตะไบปลายชี้แต่ละอันให้เป็นจุดแหลมคมและเรียบ ปลายต้องวางตรงตำแหน่งที่ดาวฉายลงไปพอดี แม้คลาดเพียงหนึ่งมิลลิเมตรก็จะทำให้ค่าที่อ่านได้ของดาวเคลื่อนไป ติดป้ายชื่อดาวภาษาอาหรับตามแบบดั้งเดิมบนปลายชี้แต่ละอัน ได้แก่ al-Shi'ra (Sirius), al-Nasr al-Waqi' (Vega), al-Dabaran (Aldebaran)
8

ทำเครื่องหมายสุริยวิถีบนเรต

วงสุริยวิถีบนเรตแบ่งออกเป็นราศีทั้งสิบสองราศี แต่ละราศีครอบคลุม 30 องศา ให้สลักการแบ่งองศาและชื่อราศี (หรือสัญลักษณ์) รอบวงแหวนสุริยวิถี เมื่อเรตหมุนบนทิมพาน สุริยวิถีจะแสดงตำแหน่งของดวงอาทิตย์สำหรับวันใดก็ได้ในปี ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการอ่านเวลา
9

แกะสลักด้านหลังของ mater

ด้านหลังของแอสโตรเลบมีมาตราส่วนที่มีประโยชน์หลายแบบ ให้แกะสลัก: มาตราองศารอบขอบ (ให้ตรงกับด้านหน้า) มาตราความสูงเหนือขอบในครึ่งบนสำหรับใช้กับอาลิเดด และมาตราปฏิทินที่เชื่อมโยงวันที่กับตำแหน่งของดวงอาทิตย์บนสุริยวิถี บางแอสโตรเลบยังมีช่องเงา ซึ่งเป็นตารางเล็กๆ ในจตุภาคล่างสำหรับการสำรวจและวัดความสูงของอาคารและภูเขา
10

สร้างอลิเดด

อลิเดดคือแท่งทองเหลืองตรงที่หมุนรอบจุดศูนย์กลางของด้านหลัง มีแผ่นเล็งสองแผ่นที่ยกขึ้น ซึ่งเป็นแผ่นเล็ก ๆ ที่มีรูเข็ม อยู่ที่ปลายแต่ละข้าง เมื่อถือแอสโตรเลบในแนวตั้งและมองผ่านรูเข็มไปยังดาวฤกษ์หรือดวงอาทิตย์ สามารถอ่านค่ามุมเงยของวัตถุได้จากสเกลองศาที่ด้านหลัง ตัดอลิเดดจากแถบทองเหลืองและบัดกรีแผ่นเล็งที่ปลายแต่ละข้าง

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

แถบทองเหลืองแถบทองเหลือง1 เมตร

เครื่องมือที่ต้องใช้:

หัวแร้งบัดกรีหัวแร้งบัดกรี
ลวดตะกั่วบัดกรีลวดตะกั่วบัดกรี
11

ทำไม้บอกทิศ

ไม้บอกทิศเป็นเข็มตรงที่วางอยู่บนแผ่นรีตด้านหน้าและหมุนรอบจุดศูนย์กลาง ใช้สำหรับอ่านตำแหน่งจากสเกลขอบ ตัดจากแผ่นทองเหลืองบางที่มีความยาวเท่ากับเส้นผ่านศูนย์กลางของ mater โดยมีปลายแหลมที่ปลายด้านใดด้านหนึ่งหรือทั้งสองด้าน
12

ประกอบแอสโตรเลบ

วางชิ้นส่วนซ้อนกันตามลำดับบนหมุดกลาง ได้แก่ มาเตอร์ (ด้านล่าง), ไทมพาน (พอดีอยู่ภายในขอบ), รีต (วางบนไทมพาน หมุนได้อย่างอิสระ) และรูล (อยู่บนรีต) ที่ด้านหลังให้ติดตั้งอาลิเดด ยึดทุกอย่างให้แน่นด้วยหมุดม้า (หมุดยึดรูปลิ่ม) ผ่านจุดหมุนกลาง แต่ละชั้นต้องหมุนได้อย่างอิสระ โดยไทมพานยังคงอยู่กับที่ ขณะที่รีตและรูลหมุนได้
13

เพิ่มฐานรองรับและห่วงแขวน

ฐานรองรับเป็นขายึดตกแต่งที่ด้านบนของแผ่นหลัก (mater) ซึ่งใช้ยึดห่วงแขวน เมื่อแอสโตรลาบแขวนจากห่วงนี้ เครื่องมือจะแขวนในแนวดิ่งอย่างสมบูรณ์ ซึ่งจำเป็นต่อการวัดมุมเงยที่แม่นยำ ขึ้นรูปฐานรองรับจากทองเหลืองหนา แล้วบัดกรีหรือยึดด้วยหมุดย้ำที่ด้านบนของแผ่นหลัก ติดห่วงทองเหลืองผ่านฐานรองรับเพื่อใช้แขวน
14

ปรับเทียบด้วยตำแหน่งดาวที่ทราบแล้ว

ในคืนที่ท้องฟ้าแจ่มใส ให้แขวนแอสโตรเลบจากห่วงแขวน เล็งไปยังดาวสว่างที่ทราบตำแหน่งผ่านอลิเดดที่ด้านหลัง แล้วอ่านค่ามุมเงยจากสเกลองศา พลิกแอสโตรเลบกลับด้าน หมุนเรเตจนตัวชี้ของดาวดวงนั้นอยู่บนวงมุมเงยที่ถูกต้องบนทิมพานัม จากนั้นไม้บรรทัดควรชี้ไปยังเวลาที่ถูกต้องบนขอบ ตรวจสอบกับนาฬิกา หากแม่นยำ แสดงว่าแอสโตรเลบได้รับการปรับเทียบอย่างถูกต้อง
15

บอกเวลาด้วยดาวฤกษ์

หากต้องการใช้แอสโตรเลบเป็นนาฬิกาดาว ให้วัดความสูงเหนือขอบฟ้าของดาวฤกษ์ที่สว่างดวงหนึ่งด้วยอาลิเดด จากนั้นหมุนเรเต (rete) จนดาวดวงนั้นอยู่ที่ความสูงที่วัดได้บนทิมพาน (tympan) แล้วอ่านเวลาจากสเกลขอบ (limb scale) โดยใช้บรรทัดไม้บรรทัด คุณกำลังทำการคำนวณเดียวกันกับที่นักดาราศาสตร์อิสลาม นักเดินเรือ และผู้ประกาศการละหมาด (muezzin) ใช้มานานกว่าหนึ่งพันปี เพื่อกำหนดเวลาละหมาด เดินเรือข้ามทะเล และทำแผนที่ท้องฟ้า

วัสดุ

2

เครื่องมือที่จำเป็น

6

พิมพ์เขียวนี้สร้าง

บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง

บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ

CC0 สาธารณสมบัติ

พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต

สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้

การสนทนา

(0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมการสนทนา

กำลังโหลดความคิดเห็น...