กระบุง — ภาชนะสานทึบไผ่สีสุก ก้นสี่เหลี่ยม ปากผาย ขอบหวายลายหัวแมลงวันและจูงนาง หาบเป็นคู่

"เหลาไม้ไผ่ให้เป็นซี่สองอัน ปลายแต่ละด้านแหลมเรียวแล้วนำไปสอดขัดกับตอกที่สานเป็นพื้นให้แข็งแรงเป็นส่วนของพื้นหรือก้นกระบุง" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ผู้เขียน พิชชา ทองขลิบ, CC BY 4.0)

ตัดไผ่สีสุกเป็นท่อนยาวประมาณ 50 ซม. ผ่าแล้วจักเป็นตอก เหลาให้ปลายตอกทั้งสองด้านเท่ากัน สานเป็นลายสองธรรมดา เหลาไม้ไผ่เป็นซี่สองอัน ปลายแหลมเรียว สอดขัดกับพื้นที่สานให้แข็งแรงเป็นก้นกระบุง

สานบังคับทิศทางให้เป็นทรงกลมตามแบบ ใช้ตอกไพล่เป็นเส้นเล็กสานขวางขัดกับตอกยืนจนสุดขอบปาก พับปลายตอกยื่นเข้าไปในรอยตอก ทำจนรอบใบ

ผ่าหวายเป็น 4-5 เส้นต่อต้น เลียดด้วยที่เลียดที่ทำจากฝากระป๋องนมเจาะรูขนาดต่าง ๆ ด้วยตะปู ประกบขอบปากด้านนอกและด้านใน ร้อยหวายยึดขอบวนจนชนกัน ถักหวายรัดช่วงล่างของขอบเป็นลายหัวแมลงวัน ถัดขึ้นมาร้อยหวายลายจูงนางให้คลุมสันขอบปาก

ภาพกระบุงจริง (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ผู้เขียน พิชชา ทองขลิบ, CC BY 4.0)

ใส่เมล็ดพืช ข้าวเปลือก หรือข้าวสาร ร้อยเชือกหาบที่หู 4 หู สานเป็นคู่แล้วใช้คานหาบ บางท้องถิ่นใช้ตวง เช่น ขนาด 15 หรือ 20 ลิตร

ภาคเหนือเรียกกระบุงว่าเปี้ยด ขนาดเล็กกว่า ป้อมกลมกว่า ไม่เป็นเหลี่ยม บางที่สานประณีตแล้วทาน้ำมันยางจนเป็นมันเงา ระวังมีดขณะจักตอกและผ่าหวาย แหล่งข้อมูล: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ฐานข้อมูลเครื่องมือเครื่องใช้พื้นบ้าน "กระบุง" ผู้เขียน พิชชา ทองขลิบ (สัญญาอนุญาต CC BY 4.0) **ข้อจำกัด** แหล่งข้อมูลไม่ให้ขนาดกระบุง และไม่บอกวิธีทำหูกับการผูกหวายเสริมมุม ไม่มีรายการสินค้าสำหรับหวาย จึงระบุไว้ในข้อความ