แมชเชอร์ นักทุบ และเครื่องสับ: เครื่องครัวสามชนิดบนด้ามเดียว

"D คือมีดสับ มีก้าน a ซึ่งผ่านด้ามจับ A ด้านหลังของมีดวางอยู่ในร่องของแผ่น C ระหว่างแถวฟันสองแถว และยึดด้วยน็อต b ที่ขันเข้ากับก้าน a หรือด้วยวิธีที่เทียบเท่า มีดนี้ควรถอดออกได้โดยเฉพาะเมื่อใช้เครื่องมือเป็นที่บดหรือที่ตำ"

พิมพ์หัวพร้อมด้านฟันเลื่อย ร่องและซ็อกเก็ตที่ความหนาแน่นการเติม 100 % เพื่อให้มีน้ำหนัก พิมพ์ด้วย PETG ที่ความสูงชั้น 0.2 mm ความหนาแน่นการเติม 30 % 4 ผนัง ล้างก่อนใช้งานครั้งแรก

ตัดเสี้ยวพระจันทร์กว้าง 56 มม. จากแถบเหล็กสปริง แล้วตะไบขอบโค้งให้คม ติดกาวอีพอกซีแท่งเหล็กขนาด 5 มม. ซึ่งปลายเกลียวด้วยดาย ไว้ตรงกลางด้านหลังของใบมีดเป็นก้าน ยาว 230 มม.

เจาะไม้เนื้อแข็งตลอดความยาวให้มีขนาดรูสำหรับก้านขนาด 5 มม. ใช้กาวอีพอกซียึดเข้ากับช่องของหัว สอดก้านขึ้นผ่านด้านบน แล้วยึดไว้ด้วยน็อตที่ปลายบน

ถอดใบมีดออก บดมันฝรั่งต้มให้เละ จากนั้นทุบใบกะหล่ำปลีให้แบนบนเขียงด้วยฟันของเครื่อง ประกอบใบมีดกลับเข้าไปแล้วสับหัวหอม จับเวลาแต่ละขั้นตอน

**Jacob J. Diehl** แห่งยอร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย ได้รับสิทธิบัตรสหรัฐหมายเลข 93,862 ลงวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1869 ที่เครื่องบดมีรูปทรงทั่วไป โดยมีแผ่นหรือบล็อกโลหะที่มีฟันรูปพีระมิดติดอยู่ มีดไม่จำเป็นต้องถอดออกขณะบด เขาไม่ได้อ้างสิทธิ์การรวมมีดสับกับที่ทุบเนื้อ ซึ่งเป็นที่รู้กันอยู่แล้ว แต่อ้างสิทธิ์ในมีดที่ถอดได้ผ่านด้ามจับและการประกอบเข้ากับแผ่นฟัน **ข้อจำกัดที่ซื่อตรง** หัวที่พิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ 3 มิติใช้แทนไม้และโลหะได้ และมีน้ำหนักเบากว่าเหล็กหล่อ FDM ชิ้นงานที่พิมพ์อาจกักเก็บอาหารไว้ตามแนวชั้นพิมพ์ ดังนั้นควรล้างให้สะอาดและเปลี่ยนเมื่อสึกหรอ เวลาที่คุณใช้คือผลลัพธ์นั้น