การผสมขี้ผึ้งรักษาแผลจากสมุนไพร — การแพทย์สมุนไพรในยุคกลาง

ผสมดอกดาวเรือง ฟรั่ง และใบตองแตกที่แห้งแล้วในโหลแก้วที่สะอาด แล้วเทน้ำมันมะกอกให้ท่วม สำหรับวิธีการแช่แบบช้า (เย็น) ที่นักสมุนไพรในยุคกลางจำนวนมากนิยม ให้ปิดฝาโหลแล้ววางไว้ที่หน้าต่างที่มีแสงแดด เป็นเวลา 4 ถึง 6 สัปดาห์ เขย่าทุกวัน เพราะความอบอุ่นของแสงแดดจะค่อยๆ สกัดสารชีวภาพที่ละลายในไขมันออกมาสู่น้ำมัน สำหรับวิธีที่เร็วกว่า ให้อุ่นสมุนไพรและน้ำมันในหม้อนึ่งสองชั้น (หม้อน้ำมันที่วางอยู่ในหม้อน้ำเดือดเบาๆ) ที่อุณหภูมิประมาณ 50-60 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ถึง 4 ชั่วโมง อย่าให้ร้อนเกินไป อุณหภูมิที่สูงกว่า 70 องศาเซลเซียสอาจทำลายฟีโทเคมิคอลที่บอบบางได้ ดอกดาวเรืองมีไตรเทอร์พีนอยด์และฟลาโวนอยด์ที่มีคุณสมบัติต้านการอักเสบและช่วยสมานแผล ฟรั่งมีอัลแลนโทอินซึ่งกระตุ้นการแบ่งตัวของเซลล์และการซ่อมแซมเนื้อเยื่อ ใบตองแตกมีอะคิวบินและอัลแลนโทอินที่มีฤทธิ์ต้านจุลชีพและต้านการอักเสบ

กรองน้ำมันที่แช่สมุนไพรผ่านที่กรองตาละเอียดที่lapด้วยผ้าขาวบางลงในภาชนะสะอาด บีบใบสมุนไพรที่ใช้แล้วเพื่อสกัดน้ำมันให้ได้มากที่สุด น้ำมันที่กรองแล้วควรมีสีเขียวทองเข้มและกลิ่นหอมของสมุนไพร ทิ้งสมุนไพรที่ใช้แล้ว (สามารถนำไปทำปุ๋ยหมักได้) หากน้ำมันดูขุ่น ให้ทิ้งไว้ให้ตกตะกอนสองสามชั่วโมงแล้วรินเอาเฉพาะน้ำมันใสออกจากตะกอน น้ำมันแช่สมุนไพรนี้เองก็เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีประโยชน์ นักสมุนไพรในยุคกลางใช้น้ำมันแช่สมุนไพรทาโดยตรงบนแผลเล็กน้อยและผิวหนังที่ระคายเคือง สามารถเก็บน้ำมันในขวดปิดสนิทในที่เย็นและมืดได้นานถึงหนึ่งปี

ตวงขี้ผึ้งผึ้งและน้ำมันที่แช่สมุนไพรลงในหม้อต้มสองชั้นที่สะอาด อัตราส่วนของขี้ผึ้งต่อน้ำมันกำหนดความแข็งของขี้ผึ้งทาเฉพาะที่ โดยประมาณขี้ผึ้งผึ้ง 25 ถึง 30 กรัมต่อน้ำมัน 250 มิลลิลิตร จะได้ขี้ผึ้งทาที่แข็งแต่ทาได้ง่ายที่อุณหภูมิห้อง ให้ความร้อนอ่อนๆ จนขี้ผึ้งผึ้งละลายหมดและผสมเข้ากับน้ำมัน คนด้วยช้อนไม้เพื่อให้ผสมเข้ากันอย่างสม่ำเสมอ เพื่อทดสอบความข้น จุ่มช้อนลงในส่วนผสมแล้ววางในน้ำเย็นเป็นเวลา 30 วินาที ตัวอย่างที่เย็นลงควรมีลักษณะเป็นขี้ผึ้งนุ่มที่ทาได้ง่าย หากนุ่มเกินไปให้เติมขี้ผึ้งผึ้งเพิ่ม หากแข็งเกินไปให้เติมน้ำมันเพิ่ม นักเภสัชกรในยุคกลางมักเติมน้ำมันหอมระเหย (ลาเวนเดอร์หรือโรสแมรี) สองสามหยดในขั้นตอนนี้เพื่อเพิ่มกลิ่นหอมและคุณสมบัติต้านจุลชีพ

ขณะที่ส่วนผสมขี้ผึ้งและน้ำมันยังอุ่นและเป็นของเหลวอยู่ ให้เทลงในโหลแก้วหรือโหลเซรามิกที่สะอาดอย่างระมัดระวัง เติมจนเกือบเต็มปากโหล เนื่องจากขี้ผึ้งจะหดตัวลงเล็กน้อยเมื่อเย็นลง ปล่อยให้ขี้ผึ้งเย็นตัวที่อุณหภูมิห้องโดยไม่รบกวน ซึ่งจะแข็งตัวภายใน 1 ถึง 2 ชั่วโมงกลายเป็นขี้ผึ้งทาครึ่งแข็งครึ่งเหลว ห้ามเคลื่อนย้ายหรือเขย่าโหลขณะที่กำลังเย็นตัว เพราะอาจทำให้ผิวแตกหรือไม่เรียบ ขี้ผึ้งที่เย็นตัวแล้วควรมีสีเขียวทองที่สม่ำเสมอและพื้นผิวเรียบ ปิดโหลด้วยฝาที่สนิท นักเภสัชกรยุคกลางเก็บขี้ผึ้งไว้ในหม้อเซรามิกหรือหม้อดีบุกขนาดเล็ก ซึ่งมักระบุชื่อตำรับเป็นภาษาละตินไว้บนภาชนะ

ติดฉลากแต่ละกระปุกด้วยส่วนประกอบและวันที่ เก็บในที่เย็นและมืด ขี้ผึ้งเก็บได้นานประมาณ 6 ถึง 12 เดือน การไม่มีน้ำในสูตร (มีเพียงน้ำมันและขี้ผึ้ง) หมายความว่าไม่มีตัวกลางให้แบคทีเรียเจริญเติบโต ดังนั้นขี้ผึ้งจึงไม่ต้องใช้สารกันเสียเพิ่มเติมนอกเหนือจากคุณสมบัติต้านจุลชีพตามธรรมชาติของสมุนไพรเอง ในการใช้ ให้ทาเป็นชั้นบางๆ บนแผลถลอกเล็กน้อย รอยขีดข่วน แผลไหม้ ผิวแห้ง หรือริมฝีปากแตก ขี้ผึ้งจากรังผึ้งจะสร้างเกราะป้องกันบนผิวหนัง ขณะที่น้ำมันที่แช่สมุนไพรจะนำส่งสารประกอบชีวภาพของสมุนไพร ขี้ผึ้งชนิดน้ำมันผสมขี้ผึ้งนี้ถูกผลิตต่อเนื่องตั้งแต่สมัยอียิปต์โบราณจนถึงยุคกลางและปัจจุบัน โปรดทราบว่าโคมเฟรย์ควรใช้ภายนอกเท่านั้น และไม่ควรใช้กับบาดแผลทะลุลึก เพราะคุณสมบัติกระตุ้นการแบ่งตัวของเซลล์อาจทำให้ชั้นผิวปิดทับแผลก่อนที่ชั้นลึกจะหาย ซึ่งอาจกักเชื้อโรคไว้ข้างใน