การทำงานร่วมกัน
ศิลปะ
ความงามและสุขภาพ
งานฝีมือ
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ความบันเทิง
สิ่งแวดล้อม
อาหารและเครื่องดื่ม
วิศวกรรมย้อนรอย
วิทยาศาสตร์
กีฬา
เทคโนโลยี
อุปกรณ์สวมใส่

English
การขึ้นรูปกระบองไม้จากก้อนรากของไม้เนื้อแข็งหนาแน่น — กระบองหินยุคหิน
กระบองไม้ (หรือกระบอง) เป็นหนึ่งในอาวุธที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ — เป็นเพียงชิ้นไม้เนื้อแข็งที่มีความหนาแน่นซึ่งขึ้นรูปเพื่อใช้ตี กระบองที่มีประสิทธิภาพสูงสุดใช้ประโยชน์จากโครงสร้างตามธรรมชาติของไม้: ก้อนราก ตุ่มไม้ (burl) หรือจุดแยกของกิ่งจะรวมเส้นใยที่หนาแน่นและสานกันแน่นไว้ที่ส่วนหัวที่ใช้ตี ขณะที่ส่วนลำต้นตรงให้ด้ามจับที่กระชับมือ วิธีนี้ทำให้มวลรวมอยู่ที่จุดกระทบ ส่งแรงได้สูงสุด การเลือกชนิดไม้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ควรเลือกไม้ที่มีความหนาแน่นสูงสุดที่หาได้เสมอ ไม้ที่นิยมใช้ในอดีต ได้แก่ ไม้ไอรอนวู้ด (Ostrya virginiana ประมาณ 1010 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร) ไม้ออเรนจ์ออสเจ (Maclura pomifera ประมาณ 900 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร) ไม้เมสไควต์ ไม้แบล็กธอร์น และตุ่มไม้ที่หนาแน่นจากไม้เนื้อแข็งชนิดใดก็ได้ กระบองถูกใช้งานควบคู่กับอาวุธหินตลอดช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ของมนุษย์ และยังคงถูกใช้โดยชนพื้นเมืองทั่วโลกจนถึงยุคปัจจุบัน กระบองไม้มีมาก่อนขวานหินในฐานะอาวุธ เพราะไม่ต้องใช้ด้ามประกอบ ไม่ต้องกะเทาะหินเหล็กไฟ และไม่ต้องใช้เชือก — เพียงแค่มีไม้เนื้อแน่นและความสามารถในการขึ้นรูป คู่มือนี้ครอบคลุมการเลือกไม้ที่เหมาะสม การขึ้นรูปด้วยเครื่องมือหิน การอบแข็งด้วยไฟที่หน้าตี การทำด้ามจับที่กระชับมือ และการปรับสมดุลการกระจายน้ำหนักเพื่อการใช้งานที่มีประสิทธิภาพ
เริ่มต้น
2-3 ชั่วโมง
คำแนะนำ
1
1
ค้นหาท่อนไม้เนื้อแข็งที่หนาแน่นพร้อมส่วนโป่งตามธรรมชาติ
ค้นหาท่อนไม้เนื้อแข็งที่หนาแน่นพร้อมส่วนโป่งตามธรรมชาติ
ค้นหาต้นไม้เนื้อแข็งหรือกิ่งไม้ที่ล้มลงซึ่งมีโคนรากตามธรรมชาติ ปุ่มไม้ (burl) หรือจุดต่อของกิ่งที่ปลายข้างหนึ่ง ชิ้นไม้ที่เหมาะที่สุดควรยาวรวม 50 ถึง 70 เซนติเมตร โดยมีส่วนโป่งหนาแน่นมีปมที่ปลายข้างหนึ่ง (ส่วนหัวที่โดดเด่น) และส่วนตรงที่ปลายอีกข้าง (ด้ามจับ) ปุ่มไม้ (burl) เป็นสิ่งที่เหมาะที่สุด เพราะเกิดขึ้นเมื่อการเจริญเติบโตของต้นไม้ถูกรบกวนจากการบาดเจ็บ โรค หรือการระบาดของแมลง ทำให้เกิดเนื้อไม้ที่แน่นและประสานกันอย่างมาก ซึ่งทนต่อการแตกหักเมื่อกระทบ โคนรากตรงจุดที่ต้นกล้าเชื่อมกับพื้นดินก็ใช้ได้ดีเช่นกัน ไม้เนื้อแข็งทั่วไปที่หนาแน่นที่สุดได้แก่ ironwood, osage orange, blackthorn (sloe), hornbeam และ holly หลีกเลี่ยงไม้เนื้ออ่อนโดยสิ้นเชิง ได้แก่ สน สปรูซ และซีดาร์ เพราะเบาเกินไปและจะแตกละเอียดเมื่อกระทบ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ลำต้นไม้เนื้อแข็งขนาดเล็ก1 ชิ้น2
2
ตัดท่อนไม้กระบองให้ได้ความยาว
ตัดท่อนไม้กระบองให้ได้ความยาว
ใช้ขวานหินยุคหินหรือสิ่วหินเหล็กไฟขนาดใหญ่ตัดท่อนไม้ที่เลือกให้มีความยาวรวมประมาณ 50 ถึง 70 เซนติเมตร ส่วนด้ามควรยาวประมาณ 30 ถึง 40 เซนติเมตร และส่วนหัวยาว 15 ถึง 25 เซนติเมตร หากใช้ส่วนโคนรากที่มีดิน ให้ตัดด้านลำต้นให้ได้ความยาวเท่าด้าม หากตัดจากต้นไม้ที่ยังมีชีวิต ให้ใช้ขวานมือสับรอบเส้นรอบวงสลับไปมาจนชิ้นไม้แยกออกจากกันอย่างสะอาด ไม้สด (ที่ยังไม่ผ่านการทำให้แห้ง) ขึ้นรูปได้ง่ายกว่าแต่หนักกว่า ส่วนไม้แห้งแล้วจะทำงานยากกว่า แต่ได้อาวุธที่เบาและคล่องตัวกว่า ทั้งสองแบบใช้ได้ผลดี
เครื่องมือที่ต้องใช้:
หินทุบ3
3
ลอกเปลือกไม้ออกจากส่วนด้ามจับ
ลอกเปลือกไม้ออกจากส่วนด้ามจับ
ลอกเปลือกไม้ออกจากส่วนด้ามจับโดยใช้มีดหินเหล็กไฟ ทำงานจากโคนไปยังปลาย ไปตามแนวเสี้ยนของไม้ ทิ้งเปลือกไว้ที่ส่วนหัวก่อน เพราะเปลือกช่วยเป็นจุดอ้างอิงทางสายตาสำหรับรูปทรงสุดท้าย และช่วยปกป้องเนื้อไม้ระหว่างการขึ้นรูปหยาบ สำหรับไม้บางชนิด (โอ๊ก เถ้า) เปลือกจะลอกออกได้ง่ายในฤดูใบไม้ผลิและต้นฤดูร้อน เมื่อมีน้ำยางไหลเวียนอยู่ ในช่วงฤดูหนาว ให้กรีดเปลือกตามยาวด้วยมีดหินเหล็กไฟ แล้วงัดออกเป็นแถบ
เครื่องมือที่ต้องใช้:
มีดหินเหล็กไฟ4
4
ขึ้นรูปหัวค้อนหยาบ ๆ
ขึ้นรูปหัวค้อนหยาบ ๆ
ใช้หินค้อนและมีดหินเหล็กไฟ ตัดรากที่ยื่นออกมา ตอไม้กิ่ง หรือส่วนที่ยื่นไม่สม่ำเสมอใดๆ ออกจากหัวค้อน เป้าหมายคือให้ได้ส่วนนูนที่สมมาตรคร่าวๆ ไม่ว่าจะเป็นทรงกลม วงรี หรือหยดน้ำ ซึ่งยังคงมวลสูงสุดไว้ อย่าทำให้หัวค้อนบางลง เพราะจุดประสงค์คือรักษาเนื้อไม้ที่แน่นให้มากที่สุดและรวมอยู่ที่จุดกระทบ ตัดออกเฉพาะส่วนที่จะเกี่ยวหรือติดขัดระหว่างการเหวี่ยงเท่านั้น ตั้งเป้าให้เส้นผ่านศูนย์กลางของหัวประมาณ 8 ถึง 12 เซนติเมตร
เครื่องมือที่ต้องใช้:
หินทุบ
มีดหินเหล็กไฟ5
5
ขึ้นรูปด้ามจับให้กระชับมือ
ขึ้นรูปด้ามจับให้กระชับมือ
แกะด้ามจับให้มีหน้าตัดรูปไข่ที่จับถนัดมือ ประมาณ 3 ถึง 4 ซม. ในเส้นผ่านศูนย์กลาง ด้ามจับรูปไข่ (แทนที่จะเป็นทรงกลม) จะช่วยป้องกันไม่ให้ไม้หมุนในมือขณะฟาด เรียวด้ามจับให้เล็กลงเล็กน้อยไปทางปลายด้านท้าย แต่ควรเหลือส่วนที่บานออกเล็กน้อยหรือปุ่มนูนที่ปลายสุด เพื่อป้องกันไม่ให้ไม้หลุดออกจากมือขณะแกว่ง การเปลี่ยนผ่านจากด้ามจับไปยังหัวไม้ควรค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่กะทันหัน เพราะการเปลี่ยนผ่านที่คมชันจะสร้างจุดรับแรงเครียดที่อาจทำให้ไม้หักได้
เครื่องมือที่ต้องใช้:
มีดหินเหล็กไฟ
แผ่นหินทราย6
6
ทำให้พื้นผิวด้ามจับเรียบ
ทำให้พื้นผิวด้ามจับเรียบ
ใช้แผ่นขัดหินทรายหยาบเพื่อทำให้พื้นผิวด้ามจับเรียบ ขจัดเสี้ยวไม้ จุดขรุขระ หรือขอบคมใด ๆ ที่อาจทำให้มือเป็นตุ่มพอง ขัดไปตามแนวเสี้ยวของเนื้อไม้ด้วยการเคลื่อนมือเป็นจังหวะยาว ด้ามจับที่เรียบช่วยให้จับได้มั่นคงโดยไม่บาดฝ่ามือเมื่อใช้งานซ้ำ ๆ ให้ใส่ใจเป็นพิเศษกับปมไม้หรือความไม่สม่ำเสมอของเสี้ยวไม้ ควรขัดให้เสมอผิวแทนการแกะสลัก เพราะการแกะสลักข้ามแนวเสี้ยวจะทำให้ด้ามจับบริเวณนั้นอ่อนแอลง
เครื่องมือที่ต้องใช้:
แผ่นหินทราย7
7
ทำให้หน้าตีของกระบองแข็งขึ้นด้วยไฟ
ทำให้หน้าตีของกระบองแข็งขึ้นด้วยไฟ
จับส่วนหัวของกระบองไว้เหนือถ่านร้อน (ไม่ใช่เปลวไฟโดยตรง) ที่ระยะห่างประมาณ 10 ถึง 15 ซม. หมุนช้าๆ และสม่ำเสมอ พื้นผิวไม้ควรเข้มขึ้นเป็นสีน้ำตาลกลาง ซึ่งแสดงว่าความชื้นบนพื้นผิวกำลังถูกขับออก และลิกนินเริ่มเกิดการโพลิเมอไรซ์ ทำให้พื้นผิวแข็งและแน่นขึ้น อย่าเผาไม้จนดำ เพราะการเผาจนดำจะทำให้พื้นผิวอ่อนแอและแตกร่วน กระบวนการทำให้แข็งด้วยไฟใช้เวลา 15 ถึง 20 นาที โดยหมุนอย่างใจเย็นและสม่ำเสมอ พื้นผิวที่ได้จะแข็งกว่าไม้ที่ไม่ได้ผ่านการปรับแต่งประมาณ 10 ถึง 20 เปอร์เซ็นต์
8
8
ตรวจสอบจุดสมดุล
ตรวจสอบจุดสมดุล
จับไม้ที่ด้ามแล้วแกว่งช้าๆ เพื่อรับรู้ความสมดุล จุดสมดุลในอุดมคติอยู่ประมาณหนึ่งในสามของระยะจากปลายหัวไม้ ซึ่งจะทำให้มวลรวมอยู่ด้านหน้าเพื่อให้แรงกระแทกสูงสุด ขณะที่ด้ามยังคงเบาพอสำหรับการแกว่งที่รวดเร็วและควบคุมได้ หากไม้รู้สึกหัวหนักและควบคุมยาก ให้ทำหัวไม้บางลงเล็กน้อย หากรู้สึกว่าด้ามหนักเกินไป ให้ตัดด้ามให้สั้นลง 2 ถึง 3 ซม. ไม้ที่สมดุลดีควรรู้สึกเหมือนเป็นส่วนขยายตามธรรมชาติของแขน โดยหัวไม้จะดึงไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติระหว่างการแกว่ง
9
9
แกะลายกันลื่นบนด้ามจับ (ไม่บังคับ)
แกะลายกันลื่นบนด้ามจับ (ไม่บังคับ)
เพื่อเพิ่มความกระชับในการจับ ให้แกะร่องตัดขวางตื้น ๆ บนผิวด้ามจับด้วยปลายของมีดหินเหล็กไฟ เว้นระยะร่องห่างกันประมาณ 1 ซม. เรียงเป็นลายรูปข้าวหลามตัด ตัดลึกเพียง 1 ถึง 2 มม. เท่านั้น เพราะร่องที่ลึกกว่านี้จะทำให้ด้ามจับอ่อนแอลง อีกวิธีหนึ่งคือพันด้ามจับด้วยแถบหนังดิบ เมื่อหนังดิบแห้งจะหดตัวแน่นและให้ลายสัมผัสที่จับได้ดีเยี่ยม ยึดการพันให้อยู่กับที่ด้วยกาวยางสนที่ปลายทั้งสองด้าน
เครื่องมือที่ต้องใช้:
มีดหินเหล็กไฟ10
10
การตรวจสอบขั้นสุดท้ายและการทดสอบ
การตรวจสอบขั้นสุดท้ายและการทดสอบ
ตรวจสอบกระบองทั้งอันเพื่อหารอยแตก รอยแยก หรือจุดอ่อน เคาะส่วนหัวกับต้นไม้หรือท่อนไม้ซุง 10 ถึง 15 ครั้งด้วยแรงเต็มที่ — หากไม่เกิดรอยแตก แสดงว่ากระบองแข็งแรงดี ตรวจดูว่าบริเวณรอยต่อระหว่างหัวกับด้ามไม่มีสัญญาณของความเครียดหรือการแยกตัว กระบองไม้เนื้อแข็งที่ทำอย่างถูกต้องจะใช้งานได้หลายปีโดยไม่ต้องบำรุงรักษา หากผิวที่ผ่านการอบแข็งด้วยไฟสึกหรอไปตามเวลา สามารถอบแข็งใหม่ได้โดยทำขั้นตอนการรมถ่านซ้ำ เก็บกระบองไว้ในที่แห้ง เพราะการสัมผัสความชื้นเป็นเวลานานจะทำให้ไม้สดแตกร้าวขณะแห้งไม่สม่ำเสมอ
วัสดุ
1- ตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ
พิมพ์เขียวนี้สร้าง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้




