
ทำความเข้าใจกลไกแอนติคิเธอรา — คอมพิวเตอร์อะนาล็อกเครื่องแรกของโลก
ในปี ค.ศ. 1900 นักดำน้ำฟองน้ำชาวกรีกพบซากเรือบรรทุกสินค้าของโรมันนอกเกาะแอนติคิเธอรา ในบรรดาโบราณวัตถุที่กู้ขึ้นมาได้มีก้อนบรอนซ์ที่ถูกกัดกร่อนก้อนหนึ่ง ซึ่งวางอยู่ในพิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งชาติเอเธนส์เป็นเวลาหลายทศวรรษโดยแทบไม่ได้รับการตรวจสอบ จนกระทั่งนักฟิสิกส์เดเร็ก เดอ โซลลา ไพรซ์ ตีพิมพ์การวิเคราะห์อย่างเข้มงวดฉบับแรกในปี ค.ศ. 1959 สิ่งที่เขาพบภายในชั้นการกัดกร่อนนั้นถูกสร้างขึ้นราว 150–100 BCE เป็นอุปกรณ์บรอนซ์ที่มีเฟืองและหมุนด้วยมือ ประกอบด้วยเฟืองที่ขบกันอย่างน้อย 30 ตัวที่มีความแม่นยำยอดเยี่ยม สามารถทำนายสุริยุปราคาและจันทรุปราคา ติดตามวัฏจักรปฏิทินเมโทนิก คำนวณตำแหน่งของดาวเคราะห์ทั้งห้าดวงที่รู้จักในสมัยโบราณ และกำหนดวันที่ของการแข่งขันปันเฮลเลนิกที่จัดขึ้นทุกสี่ปี (รวมถึงโอลิมปิก)
กลไกแอนติคิเธอราเป็นทั้งเครื่องมือที่ซับซ้อนที่สุดที่หลงเหลือจากสมัยโบราณ และเป็นตัวอย่างแรกสุดที่รู้จักของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ขับเคลื่อนด้วยเฟือง ซึ่งประเภทดังกล่าวจะไม่กลับมาปรากฏในเทคโนโลยียุโรปอีกจนกระทั่งนาฬิกาดาราศาสตร์ในศตวรรษที่ 13 ซึ่งห่างกันกว่า 1,400 ปี การค้นพบนี้ทำลายความเชื่อที่ว่าการทำเฟืองที่แม่นยำเป็นนวัตกรรมของยุคกลาง กลไกนี้ใช้เฟืองบรอนซ์ที่มีฟันเป็นรูปสามเหลี่ยม โดยมีโมดูลประมาณ 0.5 มม. (โมดูลเฟือง = เส้นผ่านศูนย์กลางพิตช์ / จำนวนฟัน) ซึ่งเป็นระดับความแม่นยำที่ปัจจุบันต้องใช้เครื่องกลึงของช่างนาฬิกาในการผลิตซ้ำ และยังไม่มีคำอธิบายเมื่อพิจารณาจากเครื่องมือที่มีในศตวรรษที่ 1 BCE เมดิเตอร์เรเนียน
นี่คือพิมพ์เขียวเพื่อการอ้างอิงและการศึกษา ไม่ใช่คู่มือการสร้างที่สมบูรณ์ การจำลองกลไกแอนติคิเธอราด้วยเครื่องมือของยุคโบราณอยู่ที่ขีดจำกัดสุดของทักษะงานฝีมือโบราณ และต้องอาศัยงานโลหะเฉพาะทางที่เกินขอบเขตของการทำในหนึ่งช่วงเวลาของผู้สร้างคนเดียว พิมพ์เขียวนี้บันทึกโครงสร้าง ตรรกะของชุดเฟือง และการคำนวณทางดาราศาสตร์ของกลไก เพื่อเป็นรากฐานความรู้สำหรับผู้สร้างที่สนใจการคำนวณเชิงกล เฟืองเอพิไซคลิก และประวัติศาสตร์ของเครื่องมือความแม่นยำ พิมพ์เขียวนี้เชื่อมโยงกับประเพณีคณิตศาสตร์ (อัตราส่วนของพีทาโกรัส วัฏจักรการเกิดสุริยุปราคาของชาวบาบิลอน) ที่กลไกนี้บันทึกไว้ในบรอนซ์และฟันเฟือง
คำแนะนำ
ซากทางกายภาพของวัตถุ — สิ่งที่หลงเหลืออยู่และสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่
ซากทางกายภาพของวัตถุ — สิ่งที่หลงเหลืออยู่และสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่
กลไกนี้หลงเหลืออยู่เป็นชิ้นส่วน 82 ชิ้น (ติดป้ายกำกับว่า A–G และ 1–75 ในวรรณกรรมการวิจัย) โดยชิ้นที่ใหญ่ที่สุดคือชิ้นส่วน A ซึ่งมีล้อขับหลักและกลุ่มเฟืองหลายชุด การสแกน CT (ในปี 2005 และ 2016 โดยโครงการวิจัยกลไกอันติคีเธรา) เผยให้เห็นจารึกและฟันเฟืองที่ซ่อนอยู่ภายในชั้นทองสัมฤทธิ์ที่ถูกกัดกร่อน ซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้จากการตรวจสอบพื้นผิว จารึกดังกล่าวรวมถึงคู่มือการใช้งานภาษากรีกโบราณที่อธิบายหน้าปัดและหน้าที่ของแต่ละหน้าปัด ทำให้นักวิจัยสามารถระบุได้ว่าเฟืองแต่ละกลุ่มใช้คำนวณอะไร แม้ว่าตัวเฟืองเองจะหายไปหรือแตกหักแล้วก็ตาม
กลไกที่สร้างขึ้นใหม่มีขนาดประมาณ 33 ซม. × 18 ซม. × 9 ซม. ซึ่งเท่ากับขนาดของกล่องรองเท้าขนาดใหญ่ บรรจุอยู่ในตู้ไม้ที่มีหน้าแสดงผลหลักสองด้าน (ด้านหน้าและด้านหลัง) ด้านหน้าแสดงตำแหน่งของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ในปฏิทินจักรราศีแบบกรีก ด้านหลังมีหน้าปัดเกลียวขนาดใหญ่สองหน้า ด้านบนแสดงวงจรเมโทนิก 19 ปี (235 เดือนซินодิก = 19 ปีสุริยคติ ซึ่งเป็นวงจรที่ทำให้ปฏิทินสุริยคติและจันทรคติสอดคล้องกัน) และด้านล่างแสดงวงจรการทำนายสุริยุปราคาซารอส 18 ปี (223 เดือนซินодิก ≈ 18 ปี หลังจากนั้นสุริยุปราคาและจันทรุปราคาจะเกิดซ้ำในรูปแบบเดิม)
ชุดเฟืองขับ — การนับจำนวนฟันและการเข้าใจอัตราทด
ชุดเฟืองขับ — การนับจำนวนฟันและการเข้าใจอัตราทด
เฟืองขับหลัก (b1) มีฟัน 223 ซี่และเชื่อมต่อกับมือหมุน การหมุนเต็มรอบของ b1 หนึ่งรอบแทนหนึ่งเดือนซีนอดิก (ช่วงเวลาจากพระจันทร์เต็มดวงดวงหนึ่งถึงดวงถัดไป ประมาณ 29.53 วัน) ชุดเฟืองจากนั้นคำนวณวัฏจักรที่ได้มาผ่านอัตราทดของเฟืองที่ประสานกัน เฟืองวัฏจักรเมโทนิก (Metonic) คำนวณ 235 เดือน / 19 ปี ผ่านห่วงโซ่อัตราทด: b1(223) → b2(64) → c1(38) × e2(96) → e3(223) × e4(188) = 235 เดือนที่ได้ โดยใช้เฟืองกลางเพื่อให้ได้อัตราทดเศษส่วน 235/19 ผ่านจำนวนฟันจำนวนเต็มที่ต่อกันเป็นลำดับซึ่งใกล้เคียงกับค่านั้น
ความชาญฉลาดของผู้ออกแบบกลไกนี้คือการแสดงอัตราส่วนทางดาราศาสตร์ที่เป็นจำนวนอตรรกยะ 235/19 เป็นผลคูณของจำนวนฟันจำนวนเต็มบนเฟืองที่ต่อกันเป็นลำดับ ซึ่งแต่ละเฟืองสามารถผลิตได้จริง วัฏจักรซารอส (223 เดือน) ปรากฏโดยตรงในจำนวนฟันของ b1 — ฟัน 223 ซี่บนเฟืองขับหลักหมายความว่าการหมุนอินพุตหนึ่งรอบเท่ากับหนึ่งเดือนซีนอดิก และ 223 รอบเท่ากับ 223 เดือนซีนอดิก หรือหนึ่งวัฏจักรซารอส นี่คือการเข้ารหัสที่สง่างาม: คาบเวลาทางดาราศาสตร์พื้นฐานถูกฝังอยู่ในจำนวนฟันของเฟืองตัวแรกอย่างแท้จริง
ชุดเฟืองจานหมุนดิฟเฟอเรนเชียล — การคำนวณคาบซินอดิกทางกลไก
ชุดเฟืองจานหมุนดิฟเฟอเรนเชียล — การคำนวณคาบซินอดิกทางกลไก
องค์ประกอบที่ซับซ้อนที่สุดของกลไกแอนติคิเทอรา คือชุดเฟืองจานหมุนดิฟเฟอเรนเชียล (เฟือง e5–k1 ในการสร้างใหม่สมัยใหม่โดยทีมของโทนี ฟรีธ ตีพิมพ์ใน Nature ปี 2021) เฟืองดิฟเฟอเรนเชียลรับการหมุนอินพุตสองค่าและให้เอาต์พุตที่เป็นผลรวมหรือผลต่างของอินพุตทั้งสอง ซึ่งเป็นกลไกเดียวกับที่ใช้ในดิฟเฟอเรนเชียลของรถยนต์สมัยใหม่เพื่อให้ล้อขับเคลื่อนหมุนด้วยความเร็วต่างกันขณะเลี้ยวโค้ง ในกลไกแอนติคิเทอรา ดิฟเฟอเรนเชียลถูกใช้คำนวณคาบซินอดิกของดาวเคราะห์ (ช่วงเวลาระหว่างการเรียงตัวต่อเนื่องของดาวเคราะห์และดวงอาทิตย์เมื่อมองจากโลก) โดยลบคาบสมมูลดาวฤกษ์ของดาวเคราะห์ออกจากคาบสุริยะ ซึ่งเป็นการคำนวณเดียวกับที่ใช้ในตารางเอฟีเมอริสสมัยใหม่
ชุดแสดงผลดาวเคราะห์ห้าดวง (ทราบจากข้อความจารึกแต่ไม่ได้ถูกกู้คืนทางกายภาพอย่างสมบูรณ์) ใช้ชุดเฟืองเอพิไซคลิกแยกกันสำหรับแต่ละดาวเคราะห์ โดยคำนวณคาบซินอดิกของแต่ละดวงผ่านอัตราส่วนจำนวนฟันที่ต่างกัน ดาวพุธ (คาบซินอดิก 115.88 วัน) ดาวศุกร์ (583.92 วัน) ดาวอังคาร (779.94 วัน) ดาวพฤหัสบดี (398.88 วัน) และดาวเสาร์ (378.09 วัน) ต่างต้องใช้ชุดเฟืองย่อยแยกต่างหาก ความแม่นยำของเฟืองที่หลงเหลืออยู่ เมื่อเทียบกับคาบดาราศาสตร์ที่ทราบแล้ว แสดงค่าคลาดเคลื่อนน้อยกว่า 1% ซึ่งทำได้โดยไม่มีเครื่องมือวัดใดนอกจากล้อแบ่งและตะไบที่ตัดด้วยมือ
การตัดเฟืองทองสัมฤทธิ์ฟันสามเหลี่ยม — ทักษะพื้นฐาน
การตัดเฟืองทองสัมฤทธิ์ฟันสามเหลี่ยม — ทักษะพื้นฐาน
เฟืองแอนติคิธีราใช้ฟันสามเหลี่ยม (รูปหน้าตัดเป็นสามเหลี่ยมด้านเท่า ไม่ใช่รูปฟันอินโวลูตแบบสมัยใหม่) ฟันสามเหลี่ยมตัดได้ง่ายกว่า โดยตะไบที่มีหน้าตัดเป็นสามเหลี่ยมและเคลื่อนไปตามแนวรัศมีบนชิ้นงานเฟือง จะได้รูปฟันที่ถูกต้องในการผ่านเพียงครั้งเดียว แต่ฟันชนิดนี้จะเกิดแรงเสียดทานจากการเลื่อนไถลมากกว่าและสึกหรอเร็วกว่าฟันอินโวลูต สำหรับเฟืองโมดูล 0.5 มม. (ขนาดโดยประมาณของเฟืองแอนติคิธีรา) ฟันแต่ละซี่สูงเพียง 1.57 มม. จึงต้องใช้ตะไบเข็มและแว่นขยายทางแสงในการตัดให้แม่นยำ เครื่องมือในยุคโบราณไม่สามารถทำให้เล็กขนาดนี้ได้ นักสร้างจำลองส่วนใหญ่เชื่อว่ากลไกจริงถูกสร้างในขนาดที่ใหญ่กว่าชิ้นส่วนที่หลงเหลืออยู่มาก และต่อมาถูกกัดกร่อนจนมีขนาดเล็กลงตามที่ปรากฏ หรือไม่ก็ใช้เครื่องมือมือเฉพาะทางขั้นสูง (เช่น แผ่นแบ่งองศา แท่นขัดเลป) ซึ่งไม่หลงเหลือให้เห็นในปัจจุบัน
สำหรับแบบจำลองศึกษาที่มีขนาดประมาณ 5 เท่าของต้นฉบับ (โมดูล 2.5 มม. ฟันสูง 7.85 มม.) เฟืองฟันสามเหลี่ยมสามารถทำได้ด้วยตะไบมาตรฐานและหัวแบ่งองศาหรือการวางแบบเรขาคณิต ทำเครื่องหมายบนชิ้นงานเฟืองด้วยจำนวนช่องฟันที่ต้องการโดยใช้transportador หรือแผ่นแบ่งองศา (แผ่นกลมที่มีรูอยู่ที่ตำแหน่งมุมที่ห่างกันอย่างแม่นยำ) ตะไบแต่ละช่องฟันให้เป็นร่องรูปตัววี 60 องศา เฟืองที่ได้สามารถแสดงการคำนวณอัตราทดเกียร์ทั้งหมดของต้นฉบับได้ โดยไม่จำเป็นต้องใช้ความแม่นยำที่สูญหายไปของช่างฝีมือโบราณ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
แผ่นทองเหลือง1 ชิ้นเครื่องมือที่ต้องใช้:
หินบด (หินโม่)
ชุดตะไบเข็ม
ไม้โปรแทรกเตอร์วงจรเมโทนิก — การเข้ารหัส 19 ปีบนสำริด
วงจรเมโทนิก — การเข้ารหัส 19 ปีบนสำริด
วงจรเมโทนิก (ตั้งชื่อตามนักดาราศาสตร์ชาวกรีกเมตันแห่งเอเธนส์ ราวปี BCE ก่อนคริสตกาล) คือการสังเกตที่ว่า 235 เดือนซินодิก = 19 ปีสุริยคติ โดยมีความแม่นยำภายใน 2 ชั่วโมง กล่าวคือ หลังจาก 19 ปีพอดี ลักษณะของดวงจันทร์จะเกิดซ้ำในวันที่ตามปฏิทินเดิม วงจรนี้เป็นที่รู้จักของนักดาราศาสตร์ชาวบาบิโลนอย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 BCE (วงจรซารอสของชาวบาบิโลนเป็นการค้นพบที่เกี่ยวข้อง) และถูกใช้เพื่อแทรกเดือนที่ 13 ในปีปฏิทินจันทรคติ 12 เดือน เพื่อให้เทศกาลสอดคล้องกับฤดูกาล
ในกลไก ตัวชี้เมโทนิกหมุนครบหนึ่งรอบของหน้าปัดเกลียว 235 ช่องในเวลาพอดี 19 ปีของการหมุนมือหมุน แต่ละช่องของเกลียวสอดคล้องกับหนึ่งเดือนซินодิก ป้ายชื่อช่อง (ที่กู้คืนได้บางส่วนจากชิ้นส่วนจารึก) ระบุเดือนตามชื่อและแสดงเวลาที่ต้องเพิ่มเดือนแทรกที่ 13 เพื่อให้ปฏิทินจันทรคติและสุริยคติสอดคล้องกัน นี่คือหน้าที่ใช้งานหลักของเครื่องมือสำหรับเจ้าของ คือ ปฏิทินกลไกแบบพกพาที่เชื่อถือได้ ซึ่งคำนวณว่าเมื่อใดควรเพิ่มเดือนแทรก ซึ่งเป็นคำถามที่มีความสำคัญทางศาสนาและทางการเมืองทั่วโลกกรีก เนื่องจากเทศกาลถูกกำหนดตามปฏิทินจันทรคติ และวันที่ของเทศกาลเทียบกับฤดูปลูกต้องถูกต้องสำหรับการวางแผนการเกษตร
วงจรการทำนายสุริยุปราคาซารอส — หน้าปัดด้านหลังส่วนล่าง
วงจรการทำนายสุริยุปราคาซารอส — หน้าปัดด้านหลังส่วนล่าง
หน้าปัดเกลียวด้านหลังส่วนล่างติดตามวงจรซารอส 223 เดือน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่สุริยุปราคาและจันทรุปราคาจะเกิดซ้ำในลำดับเดิม นักดาราศาสตร์บาบิลอนได้จัดทำตารางการเกิดคราสมาเป็นเวลาหลายศตวรรษและค้นพบว่า หากเกิดสุริยุปราคาในวันนี้ จะเกิดสุริยุปราคาอีกครั้งประมาณ 18 ปี 11 วันต่อมา (หลัง 223 เดือนซินодิก) ที่จุดโหนดเดียวกันของวงโคจรของดวงจันทร์ หลักการเดียวกันนี้ใช้กับจันทรุปราคาด้วย วิธีนี้ทำให้สามารถทำนายวันที่เกิดคราสล่วงหน้าได้โดยไม่ต้องเข้าใจกลศาสตร์วงโคจรเลย เป็นเพียงการจดจำรูปแบบที่ประยุกต์ใช้กับการสังเกตอย่างเป็นระบบมาหลายศตวรรษ
ช่องทำนายคราสของกลไกนี้ (อ่านได้บางส่วนบนชิ้นส่วนที่ 19) ถูกกำกับด้วยสัญลักษณ์ที่ระบุประเภทคราสที่ทำนาย (สุริยุปราคาหรือจันทรุปราคา) ขนาด (บางส่วนหรือเต็มดวง) และเวลาของวัน (สำคัญมาก เพราะสุริยุปราคาที่เกิดในซีกโลกของโลกที่ผิดด้านจะมองไม่เห็นจากตำแหน่งของผู้สังเกต) ระดับความรู้ทางดาราศาสตร์ที่บรรจุอยู่ในหน้าปัดเกลียวขนาดเล็กนี้เป็นการสังเคราะห์การบันทึกคราสอย่างเป็นระบบของบาบิลอนที่ยาวนานอย่างน้อย 200 ปี ซึ่งถูกแปลงเป็นสัญกรณ์คณิตศาสตร์กรีกและต่อมาเป็นระบบเฟืองเชิงกล เป็นตัวอย่างแรกของการบรรจุแบบจำลองทางวิทยาศาสตร์เชิงทำนายลงในเครื่องคอมพิวเตอร์เชิงกายภาพ
หน้าปัดจักรราศีด้านหน้าและความผิดปกติของดวงจันทร์
หน้าปัดจักรราศีด้านหน้าและความผิดปกติของดวงจันทร์
หน้าปัดหลักด้านหน้าแสดงวงแหวนร่วมศูนย์กลางสองวง: วงแหวนด้านนอกแสดง 12 เดือนของปฏิทินอียิปต์ (365 วัน, 12 เดือนละ 30 วัน + 5 วันเอพากาโตเมนัล) และวงแหวนด้านในแสดง 12 ราศีของจักรราศีกรีก/บาบิลอน (ราศีละ 30° ของเส้นสุริยวิถี) เข็มชี้ดวงอาทิตย์เคลื่อนที่ไปหนึ่งองศาของจักรราศีทุกวัน ทำให้ครบจักรราศีในหนึ่งปีดาวฤกษ์ เข็มชี้ดวงจันทร์เคลื่อนที่ประมาณ 13.18° ต่อวัน แซงเข็มชี้ดวงอาทิตย์หนึ่งรอบในทุกหนึ่งเดือนซินодิก
เข็มชี้ดวงจันทร์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยอัตราทดเฟืองอย่างง่าย — ความเร็วในวงโคจรของดวงจันทร์แปรผันประมาณ ±6% เนื่องจากความรีของวงโคจร (ดวงจันทร์เคลื่อนที่เร็วขึ้นที่จุดใกล้โลกที่สุด หรือเพริจี และช้าลงที่จุดไกลโลกที่สุด หรืออะโพจี) กลไกที่ออกแบบโดยผู้สร้างจับการแปรผันนี้ด้วยกลไกเอพิไซคลิกแบบหมุดและร่อง (ระบุโดยฟรีธในปี 2006): หมุดขนาดเล็กบนเฟืองเอพิไซเคิลจะเข้าไปในร่องของเฟืองขับออก เมื่อเอพิไซเคิลหมุน ตำแหน่งในแนวรัศมีของหมุดเทียบกับร่องจะเปลี่ยนแปลงแบบไซน์ ทำให้เฟืองขับออกเร่งและชะลอความเร็วได้ ±6% อย่างถูกต้องเพื่อให้ตรงกับความผิดปกติของดวงจันทร์ที่สังเกตได้ นี่คือการแสดงกลไกแรกที่รู้จักของฟังก์ชันไซน์ — ถูกสร้างขึ้นด้วยเฟืองสัมฤทธิ์ก่อนที่ฟังก์ชันตรีโกณมิติจะถูกนิยามอย่างเป็นทางการถึงสองพันปี
การสร้างแบบจำลองขนาดของชุดเฟืองหลัก
การสร้างแบบจำลองขนาดของชุดเฟืองหลัก
เพื่อให้เข้าใจกลไกในเชิงกายภาพ ให้สร้างการสาธิตแบบง่ายด้วยเฟือง 3 ตัวของอัตราส่วนวงจรเมโทนิก อัตราส่วนเป้าหมายคือ 235:19 (เดือนซินโอดิกต่อปีสุริยคติ) ประมาณค่านี้ด้วยเฟืองสองตัว: เฟืองขับ 47 ฟันที่ขบกับเฟืองกลาง 4 ฟัน อัตราส่วน 47/4 = 11.75 จากนั้นชั้นที่สองของเฟืองกลาง (บนเพลาเดียวกัน) ขับเอาต์พุต: เฟือง 5 ฟันขับเฟือง 20 ฟัน อัตราส่วน 5/20 = 1/4 อัตราส่วนรวม = 11.75 / 4 = 2.9375 เมื่อรวมสองชั้นเช่นนี้: 2.9375² = 8.63 ซึ่งไม่ใช่วงจรเมโทนิก
การสาธิตที่ดีกว่าใช้จำนวนฟันจริงของอันติคิเธราที่สเกล 5 เท่า: กลึง b1 ด้วย 223 ฟันที่โมดูล 2.5 มม. (เส้นผ่านศูนย์กลางเฟือง PCD = 223 × 2.5 / π ≈ 177 มม.) ขับด้วยหนึ่งรอบต่อเดือนซินโอดิก (สเกลเวลาตามอำเภอใจ) และติดตาม b1 จำนวน 235 รอบเทียบกับแถบปฏิทิน เมื่อ b1 ถึงรอบที่ 235 ตัวชี้ปฏิทินจะกลับไปยังตำแหน่งเริ่มต้น หมายความว่าปฏิทินสุริยคติผ่านไปพอดี 19 ปี การสาธิตนี้น่าสนใจทางกายภาพมาก และใช้เวลาสร้างประมาณ 4 ชั่วโมงด้วยเครื่องมืองานโลหะพื้นฐาน
เครื่องมือที่ต้องใช้:
เหล็กหมาด (สว่านเจาะรูมือ)แบบจำลองสมัยใหม่และการมีส่วนร่วมของผู้สร้าง
แบบจำลองสมัยใหม่และการมีส่วนร่วมของผู้สร้าง
หลายทีมได้สร้างแบบจำลองทางกายภาพของกลไกแอนติคิเธรา (Antikythera Mechanism) โดยใช้เครื่องมือกลสมัยใหม่ ได้แก่ แบบจำลอง Freeth-Jones (พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ลอนดอน ปี 2012) แบบจำลอง Tatjana van Vark (เนเธอร์แลนด์ สร้างด้วยมือใช้เวลาสามปี) และ LEGO แบบจำลอง แต่ละแบบเผยให้เห็นแง่มุมที่แตกต่างกันของการออกแบบกลไก: แบบจำลอง LEGO แสดงโครงสร้างโทโพโลยีของเฟืองได้ แต่ไม่แสดงข้อกำหนดด้านความแม่นยำ; แบบจำลองโลหะที่ผ่านการกลึงแสดงความแม่นยำได้ แต่ใช้เครื่องมือ CNC ที่ผู้สร้างในสมัยโบราณไม่มี; แบบจำลองทองสัมฤทธิ์ที่สร้างด้วยมือโดยลดจำนวนฟันเฟืองแสดงความท้าทายของงานฝีมือโบราณได้ซื่อตรงที่สุด
การมีส่วนร่วมของผู้สร้างที่เป็นประโยชน์มากที่สุดในปัจจุบันคือการจัดทำเอกสาร ได้แก่ การวัดอย่างเข้มงวด การสร้างแบบจำลอง 3 มิติ และการเผยแพร่รูปทรงเฟืองจากข้อมูลการสแกน CT ซึ่งทีมวิจัย UCL Antikythera Research Team เผยแพร่บางส่วนแบบเปิดเข้าถึงได้ในปี 2021 ผ่านบทความ 'A Model of the Cosmos in the ancient Greek Antikythera Mechanism' (Scientific Reports) การสร้างจากข้อมูลที่เผยแพร่นี้ในขนาดที่เข้าถึงได้ต้องใช้เพียงเครื่องกัด โต๊ะหมุน และตัดเฟืองโมดูล 0.5 มม. ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่มีได้ในพื้นที่ทำงานของผู้สร้างที่พร้อมอุปกรณ์ครบครัน แบบจำลองทำงานขนาด 5 เท่าของชุดเฟืองหลักเป็นโครงการที่เป็นไปได้จริงในเวลาหกเดือนสำหรับช่างกลที่มีประสบการณ์
สิ่งที่กลไกนี้เผยให้เห็นเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์กรีกโบราณ
สิ่งที่กลไกนี้เผยให้เห็นเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์กรีกโบราณ
กลไกแอนติคีเธอราแสดงให้เห็นว่าดาราศาสตร์กรีกโบราณมีความซับซ้อนทางคณิตศาสตร์และมีรากฐานจากการสังเกตเชิงประจักษ์มากกว่าที่ข้อความที่หลงเหลืออยู่บ่งชี้ อัตราส่วนของเฟืองบรรจุข้อมูลคาบอุปราคาและคาบดาวเคราะห์ของชาวบาบิลอน (ซึ่งชาวกรีกนำมาใช้และปรับปรุง) วัฏจักรปฏิทินเมโทนิกและคัลลิพิก (คัลลิปโปสปรับปรุงวัฏจักรเมโทนิกให้เป็น 940 เดือน = 76 ปี ซึ่งเป็นอัตราส่วนที่พบได้ในจำนวนฟันเฟืองของกลไกด้วย) และเดือนอโนมาลิสติก (ความเร็วโคจรของดวงจันทร์ที่แปรผัน) ซึ่งเป็นแหล่งความรู้ทางดาราศาสตร์สามแหล่งที่แตกต่างกันถูกผสานเข้าเป็นระบบกลไกเดียว
กลไกนี้ยังแสดงให้เห็นว่าการตัดเฟืองที่มีความแม่นยำเป็นความสามารถเฉพาะทางของช่างฝีมือในศตวรรษที่ 1 BCE ทั่วเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งความสามารถนี้สูญหายไปพร้อมกับความเสื่อมถอยของสถาบันต่าง ๆ (มูเซออน โรงงานฝีมือยิ่งใหญ่ของอเล็กซานเดรียและโครินธ์ หอดูดาวดาราศาสตร์ของฮิปปาร์คัส) ที่เคยสนับสนุนความสามารถนี้ เทคนิคนี้ไม่ได้ถูกค้นพบใหม่จนกระทั่งเครื่องคำนวณปฏิทินเชิงกลของอัล-บีรูนีในเปอร์เซียศตวรรษที่ 11 CE และนาฬิกาดาราศาสตร์ของยุโรปยุคกลาง ซึ่งแต่ละอย่างถูกประดิษฐ์ขึ้นอย่างอิสระจากศูนย์ ไม่ได้กู้คืนมาจากความรู้โบราณที่จมอยู่ในทะเลอีเจียนจริง ๆ การค้นพบกลไกแอนติคีเธอราอีกครั้งสอนบทเรียนอันน่าตระหนักเกี่ยวกับการอนุรักษ์ความรู้ว่า เทคโนโลยีที่ซับซ้อนที่สุดของอารยธรรมหนึ่งอาจสูญหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงซากทางกายภาพและไม่มีประเพณีการใช้งานที่ดำรงอยู่ต่อไป
ความแม่นยำทางดาราศาสตร์ — ใกล้เคียงแค่ไหน?
ความแม่นยำทางดาราศาสตร์ — ใกล้เคียงแค่ไหน?
อัตราส่วนวัฏจักรเมโทนิกที่ 235 เดือนซิโนดิกต่อ 19 ปีสุริยคติ มีความแม่นยำประมาณ 2 ชั่วโมงต่อวัฏจักร 19 ปี หรือคลาดเคลื่อนเพียง 0.0006% วัฏจักรสุริยุปราคาซารอส (223 เดือน) มีความแม่นยำประมาณ 51 นาทีต่อวัฏจักร 18 ปี อัตราทดของกลไกถูกออกแบบมาเพื่อให้สอดคล้องกับคาบเวลาที่สังเกตได้ ไม่ได้คำนวณจากหลักการพื้นฐาน เพราะผู้ออกแบบเป็นวิศวกร ไม่ใช่นักทฤษฎี พวกเขาได้รับคาบเวลาเชิงประจักษ์ (ซึ่งนักดาราศาสตร์บาบิลอนวัดได้จากการบันทึกอย่างเป็นระบบตลอดหลายศตวรรษ) และได้รับมอบหมายให้สร้างเฟืองที่มีอัตราการหมุนตรงกับคาบเวลาเหล่านั้นให้ใกล้เคียงที่สุด โดยใช้จำนวนฟันเฟืองที่เป็นจำนวนเต็ม
ความคลาดเคลื่อนที่เกิดจากการประมาณคาบดาราศาสตร์จริงด้วยชุดเฟืองนั้นน้อยอย่างน่าประหลาดใจ ชุดเฟืองเมโทนิก(เฟืองขับออก 235 ฟันต่อการหมุนเข้า 19 รอบ) แม่นยำตามนิยาม ไม่จำเป็นต้องประมาณใดๆ ส่วนชุดเฟืองซารอสสะสมความคลาดเคลื่อนประมาณ 0.01 วันต่อวัฏจักร หมายความว่าหลังจาก 10 วัฏจักรซารอส (180 ปี) การทำนายสุริยุปราคาของกลไกจะคลาดเคลื่อนเพียงหนึ่งในสี่ของวัน ซึ่งแม่นยำพอสำหรับการใช้งานจริงตลอดช่วงชีวิตของมนุษย์ การผสมผสานกันของความแม่นยำจากการสังเกต (บาบิลอน) การสังเคราะห์ทางคณิตศาสตร์ (กรีก) และการนำไปสร้างด้วยวิศวกรรม (ช่างฝีมือที่ไม่ทราบชื่อ) เป็นหนึ่งในการบรรจบกันที่น่าทึ่งที่สุดในประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์
ความรู้ที่สูญหายและคำถามวิจัยที่ยังไม่มีคำตอบ
ความรู้ที่สูญหายและคำถามวิจัยที่ยังไม่มีคำตอบ
แม้จะศึกษามาแล้ว 120 ปี และใช้เทคโนโลยีการถ่ายภาพที่ทันสมัยที่สุดที่มีอยู่ แต่คำถามสำคัญหลายข้อเกี่ยวกับกลไกแอนติคิเธอรายังไม่มีคำตอบ ใครเป็นผู้สร้าง คุณภาพการก่อสร้างสอดคล้องกับงานโลหะแบบโรดส์ที่ดีที่สุดที่รู้จักในยุคนั้น (โรดส์เป็นศูนย์กลางสำคัญด้านดาราศาสตร์และความเชี่ยวชาญด้านกลศาสตร์ของกรีกราว 150 BCE) และซิเซโรกล่าวถึงการที่เขาเคยเห็นอุปกรณ์คล้ายกันที่สร้างโดยโพซิโดเนียสแห่งอพาเมีย (ผู้ทำงานในโรดส์) แต่ไม่มีชื่อผู้สร้างหลงเหลืออยู่บนตัวกลไกเอง การแสดงดาวเคราะห์ด้านหน้าถูกสร้างขึ้นอย่างไร การสร้างใหม่ในปี 2021 UCL เสนอหน้าปัดดาวเคราะห์ด้านบนที่มีตัวชี้ห้าดวง แต่เฟืองจริงสำหรับดาวเคราะห์สี่ในห้าดวงหายไป และการสร้างใหม่ยังคงเป็นการคาดเดาบางส่วน
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เคยมีอุปกรณ์แบบนี้สร้างขึ้นอีกหรือไม่ และอยู่ที่ไหน กลไกแอนติคิเธอราถูกพบในเรือบรรทุกสินค้า ซึ่งกำลังถูกขนส่ง ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นบนเรือ อาจเป็นหนึ่งในหลายชิ้นที่ผลิตโดยโรงงานเดียวกัน เพื่อส่งให้ลูกค้าในกรุงโรม สำเนาที่หลงเหลืออยู่ของเครื่องมือเหล่านี้ (ถ้ามี) อาจยังอยู่ในคอลเลกชันส่วนตัว โดยไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นอะไร หรืออาจถูกหลอมเพื่อเอาทองสัมฤทธิ์ในช่วงขาดแคลนโลหะของศตวรรษต่อมา คำถามวิจัยที่เปิดอยู่ไม่ใช่ว่าความแม่นยำของเฟืองในกรีกโบราณมีอยู่จริงหรือไม่ เพราะเรามีหลักฐานอยู่ในมือแล้ว แต่คือเหตุใดจึงไม่แพร่กระจายและสะสมจนนำไปสู่การปฏิวัติอุตสาหกรรมในยุคก่อนหน้า คำถามนั้นเป็นของประวัติศาสตร์เศรษฐกิจมากกว่าวิศวกรรมเครื่องกล
วัสดุ
1- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
เครื่องมือที่จำเป็น
4- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้


