Grove Gaz Pili

Bundan önceki her pil kendi yakıtını taşırdı. Volta'nın pili çinko disklerini yerdi; Daniell'in pili bir çinko çubuğu ve bir bakır sülfat çözeltisini yerdi. Metal bittiğinde pil de biterdi ve daha fazla enerji almanın tek yolu daha büyük bir pil yapmaktı. 1839'da boş zamanlarında fizik yapan bir avukat olan William Robert Grove, Philosophical Magazine'de başka bir şey bildirdi. İki platin şeridi seyreltik sülfürik asitte yarısına kadar batırdı; birinin üst yarısını hidrojene, diğerininkini oksijene kapattı. Pil, içinde tüketilen hiçbir metal olmadan yaklaşık bir volt veriyordu: platin el değmemiş kalıyordu, tükenen gazdı. Elli tanesini üst üste dizip gazlı volta pili dediği şeyi yaptı ve onunla suyu elektrolizledi; tepkimeyi kendisiyle tersine çevirdi. Yakıt pilinin bütün fikri budur ve kimse kullanamadan yüz yirmi yıl önce geldi. Nedeni üçüncü adımdadır: tepkime yalnızca gazın, sıvının ve katalizörün buluştuğu çizgi boyunca olabilir ve düzgün bir platin telde bu çizgi yok denecek kadar kısadır. Grove'un pilleri iyi gerilim, neredeyse hiç akım vermiyordu. Sonrasındaki her şey — platin siyahı, Mond ile Langer'in gözenekli plakaları, Bacon'ın basınçlı nikel elektrotları, modern membran yığını — bu tek geometrik soruna saldırıdır. Grove bunu hiç patentlemedi. Bir mektupla yayımladı ve enerjinin korunumu tartışmasına geçti.