میخ‌های آهنی را با دست آهنگری کردن — کشیدن، بریدن و سرگرد کردن

پیش از ماشین‌های کشیدن سیم و کارخانه‌های بریدن میخ، هر میخ به‌صورت جداگانه و با دست آهنگری می‌شد. یک میخ‌ساز ماهر می‌توانست روزانه ۲۰۰ تا ۳۰۰ میخ بسازد — و میلیون‌ها میخ مورد نیاز بود. تنها ارتش روم برای یک دژ واحد حدود ۷ تن میخ آهنی مصرف می‌کرد. کلیساهای قرون وسطی، کشتی‌های بلند وایکینگ‌ها و خانه‌های مزرعه‌ای دوران استعمار همگی به میخ‌های آهنگری‌شده با دست وابسته بودند.

این فرآیند به‌ظاهر ساده است: میله آهنی را گرم کنید، آن را به شکل مخروطی بکشید، به طول موردنظر ببرید، انتهای بریده‌شده را در صفحه سرگرد قرار دهید و انتهای بیرون‌زده را با چکش به شکل کلاهک درآورید. هر میخ برای یک میخ‌ساز باتجربه حدود ۳۰ ثانیه زمان می‌برد — که آن را یکی از سریع‌ترین و تکراری‌ترین عملیات آهنگری می‌سازد.

میخ‌های آهنگری‌شده با دست دارای مقطع مربعی مشخص (از میله مربعی شکل) و یک سر گل‌سرخی نامنظم از ضربات نهایی سرگرد کردن هستند. این نقشه‌ای است برای پرتولیدترین شیء آهنی در تاریخ بشر.