คานหลาว (khan lao) — چوبِ بامبوییِ دومتری با سرهای «دهان کوسه» برای حمل چندین بافهٔ برنج با هم

«چوبی که برای คานหลาว به کار می‌رود بامبوی راست است؛ هر คานหลาว حدود ۲ متر طول دارد. بامبو را در آفتاب خشک می‌کنند یا می‌توان روی آتش گرم کرد؛ گره‌ها را صاف و بی‌تراشه می‌تراشند؛ سپس با کارد هر دو سرِ بامبو را تیز می‌کنند، که به آن دهان کوسه می‌گویند.» (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده ธันวดี สุขประเสริฐ، CC BY 4.0)

بامبوی راست و کاملاً رسیده‌ای برگزینید، آن را به طول حدود ۲ متر ببرید و در آفتاب خشک کنید یا روی آتش گرم کنید.

گره‌های بامبو را در سراسر طولش صاف و بی‌تراشه بتراشید.

هر دو سر را به نوک‌های اریب بتراشید، یکی در میان به سوی مخالف شیب‌دار، به طول حدود ۲۰-۳۰ cm، آن‌قدر تیز که در بافه فرو رود.

عکس‌های واقعی คานหลาว (khan lao) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده ธันวดี สุขประเสริฐ (Thanwadi Sukprasoet)، CC BY 4.0)

نوک คานหลาว را در میانهٔ بافهٔ برنج، در بخش پایینی که بافه بسته شده (เคน็ดข้าว (kanet khao))، فرو کنید؛ در هر سر چند بافه فرو کنید و آن‌ها را تا کپهٔ برنج ببرید. افزون بر بافهٔ برنج، برای بردن نشا، وتیور، علف حصیری (Imperata cylindrica) و دسته‌های علف هم به کار می‌رود.

اگر از بامبوی کاملاً رسیده ساخته شود و خوب نگهداری شود، دور از سوسک‌های چوب‌خوار، دست‌کم ۵ سال دوام می‌آورد. امروز کشاورزان کمتر از คานหลาว استفاده می‌کنند، چون خرمن‌کوب‌ها تا خرمنگاه مزرعه می‌آیند. منبع: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن)، پایگاه دادهٔ اشیای روزمرهٔ سنتی، «คานหลาว»، نویسنده ธันวดี สุขประเสริฐ (مجوز CC BY 4.0)، به نقل از สนม ครุฑเมือง (۲۵۳۴ تقویم بودایی). **محدودیت‌ها.** منبع قطر بامبو را نمی‌دهد؛ اندازهٔ مدل نمونه است.