คราด (khrat) — تیری از چوب سخت، 10-15 دندانه نوک‌تیز و میله‌های بامبو، که خاک شخم‌خورده را نرم می‌کند

«دندانه‌ها را به شکل میخ‌هایی به طول حدود ۳۰ سانتی‌متر می‌تراشند، در پایه کلفت و در سری که خاک را می‌خراشد نوک‌تیز؛ پایه‌ی هر دندانه را در سوراخی که در تیر کنده شده می‌کوبند؛ سوراخ‌ها را با مغار چهارگوش می‌کنند و پایه‌ی هر دندانه را هم چهارگوش می‌تراشند.» (مرکز مردم‌شناسی سیریندهورن، نویسنده สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang)، CC BY 4.0)

از تخته چوب سختی مانند mai daeng، pradu یا teng استفاده کنید و آن را با رنده صاف کنید. 10-15 سوراخ سرتاسری تا بالا با فاصله کافی بزنید و با مغار چهارگوش کنید. دو سوراخ دیگر برای پایه‌های دسته و دو سوراخ برای میله‌های کشش بزنید.

چوب را به میخ‌هایی به طول حدود 30 cm بتراشید، کلفت در ته و نوک‌تیز در سر. ته را چهارگوش بتراشید و در سوراخ تیر بکوبید؛ اگر لق بود، گُوه بکوبید.

دو پایه را با اتصال کام و زبانه به دسته‌ای تقریباً هم‌اندازه تیر وصل کنید و دسته را گرد کنید. ته دو بامبوی 3-5 متری را در سوراخ‌هایشان در تیر فرو کنید، با گوه محکم کنید و سرهایشان را به شکل پرچم سه‌گوش به هم برسانید.

عکس‌های واقعی คราด (khrat) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang)، CC BY 4.0)

طنابی از چرم خام (nang hua khrat) یا طنابی کلفت به سر میله‌های کشش ببندید و آن را به وسط یوغ گاو یا گاومیش ببندید. بگذارید دندانه‌ها خاک شخم‌خورده را بخراشند تا سست و نرم شود. برای خراشیدن عمیق‌تر، دسته را فشار دهید یا روی تیر بایستید. khrat می‌تواند زمین را هم صاف کند.

khrat برای یک گاو یا گاومیش کوچک است و دندانه کمی دارد؛ برای دو تا بلندتر است و دندانه بیشتری دارد. در برخی جاها دندانه‌ها را به جای چوب از آهن می‌سازند. امروزه به جای آن از چنگک‌های آهنی و تراکتورهای دستی استفاده می‌شود. منبع: مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، پایگاه داده اشیای سنتی کاربرد روزمره، «คราด» (مجوز CC BY 4.0). **محدودیت‌ها** منبع نه فاصله دندانه‌ها را می‌دهد و نه اندازه دسته را.