ก่องเข้า (kong khao) — کوزه‌ای از بامبوی بافته روی پایه‌های چوبی ضربدری، با دری مانند سرپوش غذا، که به مزرعه برده می‌شود

«kong khao را معمولاً هنگام سفر به دور از خانه همراه می‌برند، چون کفش بلند است و می‌توان آن را در شالیزار پرآب گذاشت، تا مورچه‌ها از برنج و خوراک‌های کناری بالا نروند.» (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip)، CC BY 4.0)

بامبو را به نوار بشکافید و بدنه‌ای کوزه‌ای شکل و دولایه ببافید، لایه بیرونی با نقش تزئینی.

دو تخته از چوب سخت مخلوط را به شکل X ضربدری کنید و به کف ببندید تا kong بایستد.

دری به شکل سرپوش غذا ببافید، با لبه‌ای از دمبرگ پالمیرا، و حلقه‌هایی بسازید که از کف بالا می‌آیند تا ریسمانِ آویختن یا بردن روی شانه از آن‌ها بگذرد.

عکس‌های واقعی ก่องเข้า (kong khao) از พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านหนองบัวโคก (Nong Bua Khok Folk Museum) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip)، CC BY 4.0)

برنج چسبناک بخارپز را در kong khao بریزید و در آن را ببندید. بخار برنج آهسته بیرون می‌رود، پس برنج مدت درازی گرم می‌ماند. آن را روی شانه به مزرعه ببرید و روی پایه بلندش در شالیزار پرآب بگذارید، تا مورچه‌ها از برنج و خوراک‌های کناری بالا نروند.

kong khao بزرگ را kong khao po می‌نامند؛ آنچه در آیین بردن شلتوک به انبار برای برنج بخارپز به کار می‌رود kong khao khwan نام دارد. در جشن ثواب Kathin، روستاییان kong khao را برای نذر به معبد می‌آورند. منبع: مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، پایگاه داده اشیای سنتی کاربرد روزمره، «ก่องเข้า» (مجوز CC BY 4.0). **محدودیت‌ها** منبع نه اندازه‌ای می‌دهد نه نقش بافتی.