รองเท้าไม้ (rong thao mai) (صندل چوبی) — کفِ پاشکلِ چوب ساج با سه سوراخ برای بند جوت، که در جنگل برای پرهیز از خار پوشیده می‌شود

«برای ساختن صندل چوبی، تخته‌ای از چوب ساج به ضخامت ۱-۲ سانتی‌متر و به درازای پای پوشنده را برای کف بردارید؛ تخته را به دو تکهٔ پاشکل بتراشید و سه سوراخ گرد برای رد کردن بند بزنید. بند می‌تواند از پوست جانور یا طناب جوت باشد، اما بیشتر جوت به کار می‌رود.» (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده สนม ครุฑเมือง، CC BY 4.0)

روی تخته‌ای از چوب سخت به ضخامت ۱-۲ cm بایستید و دور هر دو پا را خط بکشید؛ روی خط بتراشید و ببرید و لبه‌ها را صاف کنید.

در هر کف سه سوراخ گرد بزنید: یکی میان شست و انگشت دوم، و دو تا در دو طرفِ میانهٔ پا.

طناب جوت را از سوراخ جلو رد کنید، آن را به دو بند به سوی دو سوراخ کناری تقسیم کنید، زیر کف محکم گره بزنید و طولش را با پا تنظیم کنید.

عکس‌های واقعی รองเท้าไม้ (rong thao mai) از ศูนย์วัฒนธรรมไทลื้อ (วัดหย่วน) (Tai Lue Cultural Centre (Wat Yuan)) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร، مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن، نویسنده สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang)، CC BY 4.0)

پیش از پوشیدن، بندها را در آب فرو کنید یا با دست خیس کنید تا نرم شوند و لای انگشتان را نسایند. روستاییان معمولاً آن‌ها را در دست می‌بردند و وقتی به جنگل پرخار می‌رسیدند می‌پوشیدند.

در گذشته تایلندی‌ها کمتر کفش می‌پوشیدند؛ صندل چوبی برای رفتن به جنگل و چیدن قارچ، جوانهٔ بامبو و میوه‌های وحشی ساخته می‌شد. بعدها صندل‌های لاستیکی و اسفنجی جای آن را گرفتند. منبع: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (مرکز انسان‌شناسی سیریندهورن)، پایگاه دادهٔ اشیای روزمرهٔ سنتی، «รองเท้าไม้»، نویسنده สนม ครุฑเมือง (مجوز CC BY 4.0)، از ศูนย์วัฒนธรรมไทลื้อ (วัดหย่วน) (Tai Lue Cultural Centre, Wat Yuan)، پایائو. **محدودیت‌ها.** منبع جای سوراخ‌ها را نمی‌دهد؛ جاهای مدل نمونه‌اند. هر تختهٔ چوب سختی می‌تواند جای ساج را بگیرد.