ماشین پوره‌کن سیم‌تک: یک تکه سیم، بدون لحیم‌کاری

ماشین‌های پوره‌کن سیمی از تکه‌های متعددی ساخته می‌شدند که با لحیم به هم متصل می‌شدند؛ این محل‌های اتصال پرهزینه و ضعیف بودند. آلانسون براون از روچستر، نیویورک، در تاریخ ۶ ژوئن ۱۸۷۶ گواهینامه US 178,228 را برای یک پوره‌کن سیب‌زمینی «از یک تکه سیم» دریافت کرد: بخش میانی طول سیم به کویل‌های طولی تبدیل می‌شود که بستر را تشکیل می‌دهند، دو انتهای آن به صورت قطعات عرضی زیر این کویل‌ها عبور داده می‌شود، سپس به بالا آورده شده و به هم تابیده می‌شوند تا یک دسته ساخته شود که درون یک دستگیره قرار می‌گیرد. «این کویل‌ها و قطعات عرضی یکدیگر را متقابلاً مهار و پشتیبانی می‌کنند» و «هیچ لحیم‌کاری یا اتصال دیگری لازم نیست». این بخش میزان سیم موردنیاز را محاسبه می‌کند، سپس پوره‌کن را از یک تکه سیم فولادی زنگ‌نزن خم می‌کند، دستگیره را چاپ می‌کند و یک قابلمه سیب‌زمینی را پوره می‌کند.