กระแตเวียน (krataeh wian) — បំពង់ឫស្សីដែលវិលជុំវិញបង្គោលមួយ ជួយក្មេងឱ្យរៀនដើរ

«ពេលស៊កបំពង់លើបង្គោល ត្រូវឱ្យតឹងល្មមត្រឹមត្រូវ៖ មិនរលុងពេក ព្រោះក្មេងនឹងដួលងាយ ហើយមិនតឹងពេក ព្រោះក្មេងនឹងវិលដើរមិនបាន។» (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ ธันวดี สุขประเสริฐ, CC BY 4.0)

កាត់បំពង់ឫស្សីវែងប្រហែលពីរថ្នាំង ពោលគឺប្រហែល 45 cm អង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 6-7 cm។ យកថ្នាំងនៃកំណាត់ខាងក្រោមចេញ ហើយចោះរន្ធនៅកំណាត់ខាងលើសម្រាប់ដៃ។ ខាត់គែមឱ្យរលោង គ្មានកំទេចឫស្សីមុត។

កាត់ឫស្សីតូចវែងប្រហែល 45 cm អង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 1.5-2 cm។ ស៊កវាឆ្លងរន្ធឱ្យកែងនឹងបំពង់ ហើយធ្វើចុងទាំងសងខាងឱ្យមូល។

ប្រើបង្គោលឈើរឹង ឬឫស្សី វែងប្រហែល 75 cm បោះចូលដីឱ្យជាប់មាំ រួចស៊កបំពង់លើបង្គោលឱ្យតឹងល្មម៖ វិលបាន ប៉ុន្តែមិនរលុង។

រូបថតពិតនៃ กระแตเวียน (krataeh wian) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ ธันวดี สุขประเสริฐ (Thanwadi Sukprasoet), CC BY 4.0)

ឱ្យក្មេងកាន់ដៃ ហើយដើរជារង្វង់ជុំវិញបង្គោល។ មនុស្សពេញវ័យត្រូវតាមមើលក្មេងយ៉ាងជិតដិតគ្រប់ពេល។

ឈ្មោះផ្សេងទៀត៖ ไม้หมุน (mai mun), อีดอ้อย (i doi); ឈ្មោះក្នុងតំបន់៖ บอกเวียน (bok wian)។ កាលពីមុន អ្នកភូមិដាក់ กระแตเวียน នៅក្រោមផ្ទះខ្ពស់ ឬនៅទីធ្លា។ សព្វថ្ងៃ គ្រួសារខ្លះប្រើបំពង់ PVC ជំនួសឫស្សី ឬដោតបង្គោលក្នុងធុងចាក់ស៊ីម៉ងត៍ដែលមានរន្ធកណ្ដាល ដើម្បីអាចលើកទៅម្លប់បាន។ ប្រភព៖ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ) មូលដ្ឋានទិន្នន័យរបស់របរប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃបែបប្រពៃណី "กระแตเวียน" អ្នកនិពន្ធ ธันวดี สุขประเสริฐ (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0) ដកស្រង់ពី วิบูลย์ ลี้สุวรรณ (Wibun Lisuwan) (ព.ស. 2546) និង สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang) (ព.ស. 2534)។ **ដែនកំណត់។** ទំហំទាំងអស់ជាការប្រហាក់ប្រហែល ដូចក្នុងប្រភព; ចូរកែតម្រូវតាមកម្ពស់ក្មេង។