Tiu (ឈើសំណាងថៃ សៀមស៊ី) — បន្ទះឫស្សី 1 × 15-20 cm លាបពណ៌ និងដាក់លេខ ក្នុងបំពង់សៀមស៊ី

"ទីវធ្វើពីឫស្សីដែលចិតជាបន្ទះតូចៗស្ដើងៗ ទទឹង 1 សង់ទីម៉ែត្រ និងបណ្ដោយ 15-20 សង់ទីម៉ែត្រ ដែលចុងម្ខាងមូល ឬស្រួច។" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ จุฑามาศ ลิ้มรัตนพันธ์ (Chuthamat Limrattanaphan), រូបថត อรทัย สัตยสัณห์สกุล (Orathai Sattayasansakul), CC BY 4.0)

កាត់ឫស្សី ហើយចិតជាបន្ទះតូចៗស្ដើងៗ ទទឹង 1 cm និងបណ្ដោយ 15-20 cm។ ធ្វើចុងម្ខាងឲ្យមូល ឬស្រួច។

លាបពណ៌បន្ទះ ឧទាហរណ៍ ស ក្រហម ឬបៃតង រួចសរសេរអក្សរ និងលេខមួយនៅចុងជាពណ៌ខ្មៅ បន្ទះនីមួយៗមានលេខខុសគ្នា។

ដាក់ទីវក្នុងបំពង់ឫស្សី ឬលង្ហិន ដែលហៅថា krabok siam si។

រូបថតទីវពិត និងបំពង់សៀមស៊ី សាលបង្គោលក្រុងសុងខ្លា (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ จุฑามาศ ลิ้มรัตนพันธ์ (Chuthamat Limrattanaphan), រូបថត อรทัย สัตยสัณห์สกุล (Orathai Sattayasansakul), CC BY 4.0)។

កាន់បំពង់ បន់ស្រន់ ហើយសួរអ្វីដែលចង់ដឹង រួចអង្រួនបំពង់រហូតដល់ទីវតែមួយធ្លាក់ដល់ឥដ្ឋ។ លេខនៅលើវាផ្ដល់ការទស្សន៍ទាយ ឬឱសថ ដល់អ្នកសួរ។

ឈើសំណាងសៀមស៊ីប្រហែលជាមកពីសម័យសុខោទ័យ ឬអយុធ្យា ដែលជនជាតិចិនដែលតាំងលំនៅជាមួយសាលរបស់ពួកគេនាំមក ដំបូងសរសេរជាភាសាចិន ក្រោយមកជាភាសាថៃ។ សាលបង្គោលក្រុងសុងខ្លា ដែលសាងសង់នៅឆ្នាំ 1842 បានប្រើទីវសម្រាប់ទស្សន៍ទាយ សម្រាប់ឱសថពីព្រះគ្រូពេទ្យ ព្រះខ្រូម៉ូ និងក្នុងពិធីបុណ្យថិងក្រាចាត ដែលឥឡូវលែងប្រើទៀតហើយ។ ប្រយ័ត្នកាំបិតពេលចិតឫស្សី។ ប្រភព៖ មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃបែបប្រពៃណី "ติ้ว", អ្នកនិពន្ធ จุฑามาศ ลิ้มรัตนพันธ์ (Chuthamat Limrattanaphan), រូបថត อรทัย สัตยสัณห์สกุล (Orathai Sattayasansakul), សាលបង្គោលក្រុងសុងខ្លា (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0)។ **ដែនកំណត់** ប្រភពមិនប្រាប់ចំនួនទីវ ប្រភេទថ្នាំលាប ឬទំហំបំពង់ទេ ដូច្នេះគ្មានអ្វីត្រូវបានបញ្ចូល។