ไม้สางคา (mai sang kha) (ไม้มือเสือ (mai mue suea)) — សិតឫស្សីបួនធ្មេញ តម្រង់ស្មៅស្បូវភ្លាំង

"ពេលប្រើ អ្នកភូមិបំបែកស្បូវចេញពីកណ្ដាប់; ដៃម្ខាងក្ដាប់ចុងស្មៅហើយលើកឡើងខ្ពស់ ដៃម្ខាងទៀតកាន់ ไม้มือเสือ សិតពីចុងចុះដល់គល់ ដើម្បីឱ្យធ្មេញជាប់ ឬកោសយកស្លឹកដែលមិនត្រង់ ខ្លី ឬជំពាក់គ្នាចេញ ហើយរៀបវាឱ្យមានសណ្ដាប់ធ្នាប់។" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន, អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ, CC BY 4.0)

យកថ្នាំងឫស្សីធំមានបន្លា (ไผ่สีสุก (phai si suk)) មួយថ្នាំង វែងប្រហែល 30 cm ហើយពុះជាពីរ; មួយថ្នាំងធ្វើបាន ไม้มือเสือ ពីរ។ ចាំងពាក់កណ្ដាលដែលពុះ ឱ្យរលោងនិងរាបស្មើ។

កាប់ហើយចាំងចុងឱ្យទៅជាធ្មេញស្រួចដូចសម សរុបបួនធ្មេញ ចន្លោះធ្មេញនីមួយៗ 2 cm វែង 15-20 cm។

ចាំងដងឱ្យស្រួចតូចទៅរកចុង ដើម្បីងាយកាន់; អាចចោះរន្ធសម្រាប់ដាក់ខ្សែព្យួរ។ ខាត់ឱ្យរលោង គ្មានកំទេចឈើ។

រូបថតពិតនៃ ไม้มือเสือ (mai mue suea) ពី พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี (Ja Thawee Folk Museum) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)

បំបែកស្បូវចេញពីកណ្ដាប់; ក្ដាប់ចុងដោយដៃម្ខាងហើយលើកខ្ពស់; ដៃម្ខាងទៀតសិតដោយ ไม้มือเสือ ពីចុងចុះដល់គល់ ដើម្បីឱ្យធ្មេញយកស្លឹកដែលមិនត្រង់ ខ្លី ឬជំពាក់គ្នាចេញ។ ពេលរៀបរួច ស្មៅងាយនិងលឿនក្នុងការត្បាញជាបន្ទះប្រក់ដំបូល។

ไม้มือเสือ មើលទៅដូច ไม้ปากกา (mai pakka) ប៉ុន្តែខុសពីវា; គេហៅវាថា ไม้มือเสือ ព្រោះចុងស្រួចរបស់វាដូចក្រញាំខ្លា។ ប្រភព៖ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន), មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃតាមប្រពៃណី, "ไม้มือเสือ" (ឈ្មោះក្នុងតំបន់ ไม้สางคา), អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0), ពី พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี (Sergeant Major Thawee Folk Museum), ភិតសានុឡោក។ **ដែនកំណត់។** ប្រភពមិនផ្ដល់ទទឹងធ្មេញទេ; ទទឹងក្នុងគំរូជាឧទាហរណ៍។