हाल्डेनका डिकम्प्रेसन तालिकाहरू

सम्पूर्ण प्रक्रिया सोडा पानीको एउटा बोतलमा देखिन्छ, र यो तुलना निकै नजिक छ, जसको एउटा सीमा अन्त्यमा भनिएको छ।

1. ग्यास भएको पेयको बन्द बोतल लिनुहोस् र हेर्नुहोस्: सफा तरल, बुलबुला छैन, ग्यास दबाबले घोलमा रोकिएको छ।
2. बिस्तारै खोल्नुहोस् र पूरै तरलमा बुलबुला बनेको हेर्नुहोस्।
3. फेरि बन्द गर्नुहोस्, हल्लाउनुहोस् र छिटो खोल्नुहोस्: ग्यास कति धेरै जोडले निस्कन्छ ध्यान दिनुहोस्।
4. अब दोस्रो बोतल बिस्तारै, चरणमा खोल्नुहोस्, र हरेक पटक छोडेपछि बिर्को बन्द गर्नुहोस्।

दबाबले थामेसम्म ग्यास घुलेकै रहन्छ, र दबाब घट्दा घोलबाट बाहिर निस्कन्छ; र यो कति छिटो निस्कन्छ भन्ने कुरा तपाईंले दबाब कति छिटो घटाउनुहुन्छ त्यसमा भर पर्छ। चरणबद्ध निकासले अचानक निकासभन्दा धेरै कम फिँज बनाउँछ।

त्यही अन्तिम अवलोकन नै डिकम्प्रेसनको वास्तविक अभ्यास हो। गोताखोर बोतल हो, नाइट्रोजन त्यसमा घुलेको ग्यास हो, र माथि आउनु बिर्को खोल्नु हो।

डिकम्प्रेसन रोगको उपचार रोगलाई नै उल्टाउनु हो, र किन भनेर हेर्नु उपयोगी छ।

1. भित्र बुलबुला छोड्न थालेको बन्द ग्यासयुक्त तरल भएको बलियो, पारदर्शी दबाब भाँडो लिनुहोस्।
2. कम्प्रेसरले बाहिरी दबाब बढाउनुहोस् र बुलबुला हेर्नुहोस्।
3. दबाब कायम राख्नुहोस्, त्यसपछि बिस्तारै चरणमा छोड्नुहोस्।

दबाब बढाउँदा बुलबुला खुम्चिन्छन् र फेरि घुल्छन्; बिस्तारै छोड्दा ग्यासले तिनलाई फेरि नबनाई बाहिर निस्कन पाउँछ। पुनःसंपीडन कक्षले रोग लागेको गोताखोरलाई ठ्याक्कै यही गर्छ: उसलाई फेरि दबाबमा लैजान्छ, बुलबुला घोल्छ, अनि ग्यासले फेरि बुलबुला नबनाई फोक्सोबाट निस्कन पाउने गरी पर्याप्त ढिलो तालिकामा माथि ल्याउँछ।

उपचारका क्रममा अक्सिजन दिइन्छ किनकि यसले एकै पटक दुई काम गर्छ: सास फेर्ने मिश्रणमा नाइट्रोजनको ठाउँ लिन्छ जसले तन्तुबाट ग्यास निस्कने ढलान अझ ठाडो बनाउँछ, र बुलबुलाले रगतबाट वञ्चित गरेका तन्तुसम्म पुग्ने अक्सिजन बढाउँछ।

गहिराइले गोताखोरलाई डिकम्प्रेसन मात्र गर्दैन, र बाँकी दुई सीमा चेतावनीबिना आउँछन्।

1. ३०, ४० र ६० मिटरमा नाइट्रोजनको आंशिक दबाब निकाल्नुहोस्।
2. हावामा सास फेर्दा उही गहिराइमा अक्सिजनको आंशिक दबाब निकाल्नुहोस्।
3. प्रत्येकले आफ्नो स्वीकृत सीमा कहाँ नाघ्छ, चिनो लगाउनुहोस्।

नाइट्रोजन नार्कोसिस करिब ३० मिटरदेखि महसुस हुन थाल्छ र गहिराइसँगै बढ्छ; यो निश्चेतक प्रभाव हो, र यसको खतरा के हो भने बिग्रिएको विवेकले आफैँलाई मूल्याङ्कन गर्न सक्दैन। गोताखोरहरू मूर्खतापूर्ण काम गर्दै गर्दा झूटो सुखको अनुभूति भएको वर्णन गर्छन्।

अक्सिजनको स्वीकृत कार्य सीमा १.४ बार आंशिक दबाब हो (डिकम्प्रेसन रोकाइका लागि बढीमा १.६ बार); हावामा १.४ बार करिब ५७ मिटरमा पुगिन्छ, र अक्सिजन विषाक्तताको पहिलो लक्षण छारे रोगजस्तो कम्पन हुन सक्छ। मुखमा माउथपिस राखेर पानीमुनि कम्पन आउनु प्रायः घातक हुन्छ, जति ग्यास बाँकी भए पनि।

दुवैको समाधान तालिका होइन, मिश्रण बदल्नु हो: नार्कोसिस घटाउन हिलियमले नाइट्रोजनको ठाउँ लिन्छ, र गहिरो कामका लागि अक्सिजनको अंश घटाइन्छ ताकि त्यसको आंशिक दबाब सहन सकिने रहोस्। धेरै गहिरो गोताका लागि ट्राइमिक्स सतहमा अक्सिजन कम भएको हुन सक्छ: यसले तपाईंलाई डुंगामा जीवित राख्दैन र गहिराइमा मात्र सास फेर्न योग्य हुन्छ।