ไม้นวดข้าว (mai nuat khao) (धान दाइँ गर्ने लौरो) — दुई लौरो र एउटा डोरीले मुठा कस्छन्, अनि बजारेर बालाबाट दाना झारिन्छ

"दाइँ गर्ने लौरो प्रयोग गर्न किसानले दुवै लौरो समात्छ, मुठा बाँधिएको ठाउँमा डोरी लगाउँछ, अनि लौरोहरूलाई एकअर्कामा अड्किने गरी क्रस पारेर मुठालाई कसेर च्याप्छ, त्यसपछि मुठा उठाएर भुइँमा राखिएको काठको मुढामा धानका दाना बालाबाट नझरुन्जेल बजार्छ।" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, लेखिका พิชชา ทองขลิบ, CC BY 4.0)

बाक्लो, राम्ररी छिप्पिएको, आँख्लाबीचको भाग छोटो र डाँठ पातलो भएको बाँस लिनुहोस्, हातमा अटाउने र पूरै समात्न सकिने मोटाइको; वा अर्को काठ जस्तै pradu, mai daeng, chingchan वा सागवान।

करिब 50 सेन्टिमिटर लामो र 3 सेन्टिमिटर व्यासका 2 लौरो काटेर ताछेर चिल्लो बनाउनुहोस्। ठोस काठ भए रन्दा लगाएर अनि घोटेर चिल्लो बनाउनुहोस्।

हरेक लौरोको टुप्पोनजिक एउटा प्वाल पार्नुहोस्। छालाको डोरी, वा करिब 50 सेन्टिमिटर लामो डोरी, वा लगभग मुठाको परिधिजत्तिकै लामो डोरी दुवै लौरोका प्वालबाट छिराउनुहोस् र डोरीको हरेक छेउमा गाँठो पार्नुहोस्।

ไม้ตีข้าว (mai ti khao) का वास्तविक तस्बिरहरू (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, लेखक พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)

मुठा बाँधिएको ठाउँमा डोरी लगाउनुहोस्, दुवै लौरोलाई क्रस पारेर अड्काई मुठालाई कसेर च्याप्नुहोस्, उठाउनुहोस् र खलामा, सुकुलमाथि वा भुइँमा ओछ्याइएको फराकिलो त्रिपालमाथि राखिएको काठको मुढामा धानका दाना बालाबाट नझरुन्जेल बजार्नुहोस्।

यस्तै अर्को औजार, ไม้ควง (mai khuang), मुङ, भटमास र कालो सिमीका कोसा पिट्न प्रयोग हुन्छ। आजकल दाइँ गर्ने लौरो कमै प्रयोग हुन्छ, किनकि हाते ट्याक्टर, ट्याक्टर र थ्रेसर मेसिनले यसको ठाउँ लिएका छन्। स्रोत: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र), परम्परागत दैनिक वस्तुहरूको डेटाबेस, "ไม้นวดข้าว", लेखिका พิชชา ทองขลิบ (इजाजतपत्र CC BY 4.0), สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang) (बौद्ध संवत् 2531) र วิบูลย์ ลี้สุวรรณ (Wibun Lisuwan) (बौद्ध संवत् 2532) लाई उद्धृत गर्दै। **सीमाहरू।** स्रोतले लौरोको लम्बाइ र टुप्पोबाट प्वालसम्मको दूरी दुवैलाई "करिब 50 सेन्टिमिटर" भनेको छ, त्यसैले यो blueprint ले प्वालको ठ्याक्कै ठाउँ दिँदैन; टुप्पोनजिक प्वाल पार्नुहोस्।