प्लान्तेको सिसा-अम्ल सेल

सन् १८५९ अघिको हरेक सेल एउटै दिशामा चल्थ्यो। खाली गर्नुभयो भने जस्ता सकियो; एउटै मर्मत थियो नयाँ धातु। सन् १८५९ मा गास्तों प्लान्तेले रबरका पट्टीले छुट्याइएका सिसाका दुई पाना सर्पिल आकारमा बेरे, तिनलाई पातलो सल्फ्युरिक अम्लमा राखे र थाहा पाए कि धाराले प्रतिक्रियालाई उल्टो धकेलेर ऊर्जा फेरि निकाल्न सकिन्छ। सन् १८६० मा उनले यो कुरा फ्रान्सेली विज्ञान अकादमीलाई सुनाए। यहाँको रसायन असामान्य रूपमा स्पष्ट छ। चार्ज भएको अवस्थामा सेल अम्लभित्र स्पन्जी सिसाको सामु सिसा डाइअक्साइड हो; खाली अवस्थामा दुवै प्लेट एउटै पदार्थ हुन्, सिसा सल्फेट, र अम्लको ठूलो भाग पानी भइसकेको हुन्छ। यही अन्तिम कुरा उपयोगी संयोग हो: विद्युत् अपघट्य दर्शक होइन, प्रतिक्रियाकर्ता हो, त्यसैले तरलको घनत्वले चार्जको अवस्था बताउँछ। एउटा तैरिने गोला र एउटा सिसाको नली नै इन्धन नाप हो, र अरू कुनै सामान्य सेलले यो दिँदैन। प्लान्तेलाई यसको मूल्य समयमा तिर्नुपर्‍यो। उनी प्लेट बनाउँदैनथे — सिसाको पाना बनाउँथे र त्यसैबाट प्लेट बनाउँथे, बारम्बार चार्ज र डिस्चार्ज गरेर, जबसम्म सतह पर्याप्त गहिराइसम्म परिवर्तन नभई उपयोगी चार्ज समात्न सक्दैन। निर्माणमा हप्तादेखि महिना लाग्थ्यो, र त्यसैले सिसा-अम्ल बाइस वर्षसम्म रह्यो तर कसैले बेच्न सकेन। त्यही एउटा समस्या नै यस शृंखलाको अर्को ब्लुप्रिन्टको पूरा विषय हो। उनले कहिल्यै पेटेन्ट लिएनन्। पृथ्वीका झन्डै हरेक कार स्टार्ट गर्ने सेल संसारमा एउटा अकादमीअगाडि पढिएको लेखका रूपमा आयो।